Novel & Cerita The Day He Became Ruthless

His vast fortune, now mine, was merely a stepping stone, a foundation upon which I would build my empire. The days that followed were a whirlwind of legal maneuvering, financial transactions, and ruthless consolidation of power. I moved swiftly, decisively, silencing any opposition with a mixture of charm and intimidation. Those who questioned my actions, those who dared to challenge my authority, found themselves swiftly and unceremoniously removed from the equation. Their fate served as a warning to others, a chilling reminder of the consequences of defiance.

ito rin ang parehong mga kamay na ilang beses nang kumitil ng buhay nang walang pag-aalinlangan. I am someone that is ruthless and dangerous, pero nang pumasok si Yna sa mundo ko, pakiramdam ko may kakaibang nagbago sa akin, hindi nalang ako lumalaban para sa negosyo at pagiging makapangyarihan. Lumalaban ako para protektahan siya at gagawin ko iyon ng gagawin hanggang sa masigurado kong wala ng mananakit sa kan’ya.

He leaned closer, his hand brushing the side of my face, so gentle it broke me more than it comforted me. “I won’t let your hands be stained with blood. Never...” His eyes were burning. There was violence in them — but not toward me. Never toward me. “Before you lost your memory, I trained you to become like me. To be ruthless. Unfeeling. Prepared to kill if you had to. Madalas akong wala sa tabi mo as mafia boss, kaya gusto ko noon ay matuto kang lumaban.” He paused, swallowing the weight of that truth. “But now?”

Matapang naman na sinalubong ni Scarlet ang malamig na titig ng lalaki at minura niya pa ito. “Ethan Montenegro! Naririnig mo ba ako?! I don’t want to live with you, so let me go, this instant! You beast, scumbag, and two-faced monster! You deserve to die…” Malakas talaga ang loob ni Scarlet dahil siya lang ang nakakayang sabihin ito sa harapan ng isang ETHAN MONTENEGRO. Ang lalaking makapangyarihan at bilyonaryo. Bukod pa roon ay minura niya pa ito. Ang mga tauhan ni Ethan ay hindi alam kung saan titingin, sa takot kung saan anong p’wedeng gawin ng lalaki sa dalaga. Kilala kasi nila ang boss nila, wala itong kinakakatakutan at kahit ano gagawin nito.

aniya saka mabilis na pumasok sa loob. Nagulo na lang ni Davina ang buhok niya sa sobrang inis. “Damn it! In just one day naging ganito ang buhay ko?! Malas talaga yung lalaking yun eh.” Naiinis niyang wika kapag naaalala niya si Caspian na siyang naging dahilan kung bakit naging ganito ang buhay niya sa isang iglap lang.

Kumilos naman ako ngunit pagkapasok na pagkapasok ko ay nagulat ako nang hawakan niya ako sa pulsuhan ko at kaladkarin papasok sa loob ng bahay. "N-Nasasaktan ako, Congressman," reklamo ko at pilit binabawi sa kaniya ang pulso kong hindi pa tuluyang gumagaling ang sugat. "Talagang masasaktan ka sa akin, Naomi." Ang kaninang malamig niyang boses ay napalitan ng galit na tono. Marahas niya akong binitawan nang makapasok na kami sa loob. Muntik pa akong matumba dahil doon.

Napahawak agad siya sa braso dahil may matalim na hapding dumaan doon. “I’m sorry, miss.” Napataas siya ng tingin at halos mapatigil siya sa nakita. Matangkad ang lalaki at matipuno ang katawan. Itim na itim ang buhok nito na maayos tingnan kahit may ilang hiblang nakalaylay sa noo. Ang kulay pulot nitong mga mata ay tila matalim kung tumitig. Matangos ang ilong. Matalim ang jawline. Nakasuot ito ng mamahaling black suit habang may Rolex na relo sa kaliwang pulsuhan. Kahit simpleng pagtayo lang nito ay halatang may mataas na estado sa buhay.

Nararamdaman ko ang pagpawis ng palad ko at ang lamig nito. Hindi pa ako nakakasagot nang magsalita muli ito na nagpatigil sa aking paghinga ng husto. My head started to feel numb as I can see his cold smirk towards me. I’ve met psychos, killers, druggies and even like him—mafias before but I’ve never felt this fear before. “They are all killed and beheaded by me,” and he smiled innocently.

"Well, those people are the one who caused your trauma back then. Remember them? Those two f*cker. I get it all now. D*mn it." I gasped as I remembered it all. Ngayon ay parang pinagtagpi ang mga nangyari noon. Naalala ko kung paano ako sinira ng mga iyon. Pero tuluyan ko na 'yong kinalimutan. Ngunit ngayon ay napagtanto ko na kung bakit ganoon si Accius nang masaksihan ko siya na ganoon. How he was ruthless back then while torturing them. He was so mad like madman. It was all because of me.

I couldn't utter a word. Lumapit siya sa akin at hindi man lang ako naka-atras. Hindi ako makagalaw. I feel like I was paralyzed. Hanggang sa makalapit na siya sa akin ng sobrang lapit. Hanggang sa maamoy ko ang mabango niyang pabango. He was fucking ruthless. The first day of kidnapping was the worst awake nightmare for me. But one day, he changed. Naging magaan ang pakikisama niya sa akin.