The Eminence In Shadow: Lost Echoes Mga Nobela at Kwento

Dumilim ang paligid namin. Nawala ang liwanag ng kasalukuyan, at napalitan ng isang malamlam na eksena, isang gabing puno ng tensyon. Naroon si Mang Kardo, mabagal ang paglalakad sa gilid ng madilim na kalsada.

Ang tanging naroon sa kanyang dibdib ay guilt-matinding guilt na tila unti-unting lumulunod sa kanya, higit pa sa alak na kanyang ininom. Pagkarating nila sa gusali kung saan sila naninirahan, agad na pinindot ni Cinco ang pinakamataas na palapag ng elevator. Tahimik lang silang dalawa sa loob, tanging tunog ng umuugong na makina ang maririnig, habang hawak-hila niya si Adrian na halos matumba na sa bawat hakbang.

Walang five-minute break? “Now, my dear, we now turn to the most somber and critical topic of our curriculum: the Shadowfells,” she announced, her voice losing its usual melodic cadence, replaced by a stern, unyielding tone. “These are the beings who wield the element of shadow, and they are, without question, the sworn enemies of the Luminous Realm.”

Ang malalim at mapanganib na liwanag na iyon ay may kasamang lakas na tila ba dahan-dahan siyang dinadala nito sa isang maganda at walang katapusang lalim. Para kay Percival na may taglay na talino, ang kanyang paliwanag tungkol kay Yuzon ay mukhang hindi maayos, nagtatanggol sa sarili at tuluyang may kakulangan. Subalit, nang sa wakas ay basagin niya ang katahimikan, ang malalim at kaakit-akit na tunog ng boses ay lumambot nang husto, na may kasamang mabigat na tono ng mapang-angkin na pagmamahal.

Ang puso ko rin ay patuloy sa mabilis na pagtibok. "Hey, what happened? Why are you shaking, honey?" hinaplos nito ng masuyo ang likod ko habang tinatanong ako. "B-bakit ang dilim-dilim ng silid at ng buong paligid? I-I'm afraid of darkness. Hindi ako makahinga, Alex. Hindi ako makahinga. Ayoko ng madilim... Ayoko sa madilim... Please, I don't want darkness..." My tears begin to fall. Naninikip ang dibdib ko at halos hinahabol pa rin ako ng aking hininga.

Tumingin pa muna ako sa kaniya bago nagbaba ng tingin sa phone niya. Naka-display sa screen ang conversation niya with Emilio kaya nabasa ko rin ang ilan sa mga messages na nandoon. Hindi ko na pinansin iyon at binuksan na lang ang pictures na sinend niya. Tatlo iyon tapos may isang video. Una ko munang tiningnan ang mga photos.

[Bridge] If the sun disappears and the moon fades away I’ll find the right words that the stars couldn't say. I don’t need the touch or the warmth of the day As long as your echo is pointing the way. Yumanig ang emosyon sa buong venue. Napahawak si Neptune sa kanyang dibdib, habang si Orion ay napatigil sa pag-aayos ng kanyang gitara. Ang Shadow Reaper ay sawakas ay nagpakita ng kanyang pinakamalakas na sandata—hindi baril, kundi ang kanyang boses.

"Huwag kang mag-alala, hindi ako kakain kung ang bayarin lang ang iniisip mo. Gusto ko lang na batiin si Lola Amelia sa kaarawan niya." Sa sinabing iyon ni Mikaela ay lalo lang uminit ang ulo ni Emily. Magsasalita pa sana ito ngunit biglang may lumapit sa kanila na isa sa mga bisita at kaibigan ng pamilya Montreal, binati nito si Emily, kaya naman sinamantala ni Mikaela na nalilibang ang kaniyang hipag sa pakikipag-usap sa bisita, umalis na siya sa harapan nito para hindi na humaba pa ang diskusyon nila.

Isang itim na butas na napapalibutan ng isang kumikinang na pilak na liwanag. "Ang Shadow Corridor," bulong ni Raven. "Isang daanan sa pagitan ng mga anino. Ngunit mag-ingat kayo. Ang lugar na ito ay hindi para sa mga may mahinang kalooban. Sinusubok nito ang kaluluwa."

Phase 8 Tahimik lamang ako habang naglalakad kami papunta kina Morpheus. Magkaka barangay lang kami pero dahil nga hindi naman ako gano'ng gumagala ay agad akong napagod. Nakapunta na ako once sa bahay nina Tita Minerva, no'ng time na narito pa si Oreus at hindi ko rin naman in-expect na makakabalik pa ako rito. Ang kaibahan nga lang ay si Morpheus na ang kasama ko at hindi na si Oreus.