The Game: Towards Zero Novels & Stories

Bahagyang napasinghap sila at napaatras na parang mga dagang nakakita ng isang pusang gutom at handa silang sakmalin. I’m back! Yes, I’m back! I’m back for my revenge. So better be wise enough to play because this is much more exciting than her game.

Sabi niya pa saka sinadyang dilaan ang mga labi, kita niyang muling napa lunok si Blaze. “Seduction is never a game Dionne.” “Oh? You think so? Because I thought that is what you were trying to do earlier.” Sagot naman ni Dionne saka mataman tinitigan nag binata. “See that? Don’t you dare play with me Blaze, because I tell you… You have no match against me.” Mayabang na sabi ni Dionne saka ngumiti. “No match? Really?” “Yes, wanna bet?” Hamon niya pa sa binata na halatang tila ayaw pa ring mag patalo.

Ang dalawang tao na unang makabuo ay kailangan na maglaban-laban gamit ang kanilang nakolekta na official at pawn. Ang laro na ito ay malaki ang pagkakatulad sa isang chess board game. I assumed na ganoon din ang pupuntahan naming ground. But whatever awaits us, I must to win. I need to win or else everything will be too late. Isa-isa kaming pumasok sa tube. We have no time to bids our final farewell to our kingdom. Napatingin ako kay Yvan, I smile at him. I blow him a kiss for the last time.

“Pare, sigurado ka ba sa DNA Test na ‘yan? Baka mamaya ay confused ka lang at masyadong delusional. I know that life begins at 40 pero huwag namang OA, Pare. Gumising ka sa katotohanan.” “Harvey, alam mong going straight ang buhay ko. Dumating lang talaga si Victoria.” “What is the game that both of you are playing? Cut it off bago mo siya masaktan at bago ka masaktan. Parang drug lang ang pag-ibig, Pare. Kapag high na high ka na sa pag-ibig, saka ka magigising sa katotohanan na ikaw lang pala ang nagmamahal at siya…wala ni katiting na pagtingin sa iyo.”

sagot ni Carlos matapos ang mabilis na inspeksyon. Doon ko napagtanto ang laro ni Bianca. Ang sapatos na iyon... hindi iyon kay Mateo. Isa iyong replika... isang psychological warfare para sirain ang aming focus sa muling pagtatayo ng kumpanya. Ang The New Zubiri Era ay hindi lang tungkol sa kumpanya... kundi tungkol sa pagiging matalino sa bawat galaw ng kaaway.

Kung talagang may cancer ito, bakit ito nakipaghiwalay sa kanya at umalis ng bahay kahit hindi naman ito pinapalayas? Batid ni Marco na niloloko lamang siya ni Anna at ang resultang nasa harap niya ay peke. Hinilamos niya ang mga kamay sa kaniyang mukha. Pilit na binubura ang imahe ni Anna sa kanyang isipin. Pero bakit tila ba ang puso niya ay parang natatanga sa babaeng ‘yon? “Anna, ano ba ‘tong laro na sinisimulan mo?” bulong niya.

“Just donʼt forget the consequences when you lose the game, understood?” Ngumisi ako. “Of course, I will surely win this game, donʼt worry, Crystal. Never to worry about.” “Just like ninong mumbled, never say never. Hindi mo hawak ang oras at panahon, Zyckiel. Hindi ka sigurado kung mananalo ka ba sa laro o hindi. Hʼwag kang magsalita na hindi sigurado.” “Donʼt worry, Crystal. Iʼm sure about what I mumbled recently. Love Revenge Game will be the sanguinary and brutal game between me and her. Just watch, Crystal. Just watch,” pagmamayabang kong ani sa kanya.

Ang liwanag ng buwan ay nahahati sa makakapal na puno. "Ang larong ito ay tinatawag na The Hunt for prey." Tumama ang malamig niyang tingin sa akin, dahilan para kabahan ako. "15 minutes lang ang itatagal ng laro." Nilingon niya sina Asmodeus, Javier, Zephyr, parehong mga nakangisi. "Una kang papasok number 28." mag hahanap ka ng pwede mong lusutan.. o lakaran.."

Ang gabi ay tahimik—masyadong tahimik para sa isang lungsod na bihirang matulog. Sa loob ng isang abandoned tech facility sa labas ng business district, nagsimula ang laro. Ito ang lugar na pinili ni Veronica. Isang perfect na bitag. At alam nina Elena at Alexander iyon mula pa sa simula. Sa gitna ng malawak na warehouse ay may nakahandang setup—mga ilaw na nakatutok sa isang central platform, mga hidden cameras, at isang network uplink na konektado sa global media grid.

Kasali ang kambal na si Zach habang sa aking kandungan ay nakaupo si Zevi. “Don’t be nervous, Daddy, because it’s easy.” Natawa ako sa naging pahayag ni Zevi dahil may halong kayabangan ang tinig nito na tila malaki ang tiwala niya na maipapanalo ng kakambal nito ang laban. Tama ang batang ito medyo kinakabahan nga ako para kay Zach dahil ayokong mapahiya ito. Sa murang edad kasi nito na isang nursery ay hindi pa akma sa kanya ang sumali sa ganitong game’s lalo na ang mga kalaban niya ay mga grade students. Ayaw sana nila itong isali sa game’s ngunit mapilít ang kambal at nakipag pustahan pa sa akin.