The Game: Towards Zero Novels & Stories

Sabi ko atsaka binigyan ng isang mabilis na suntok ang lalaking a-approach sana sa likuran ko. Ito na naman iyong akward silence, tinignan ko si Tyler. Puno ng pag aalala ang tingin niya sa akin kaya tinignan ko ang sinuntok ko. Teka, parang hindi naman siya kasama ng mga gangster na ‘to ah? Crap! “Oh my god! Sinuntok niya si Zero.” “She’s dead.”

Pasimple ko siyang kinindatan na sumilay ang pagtataka sa mukha niya pero agad rin namang gumuhit ang ngiti sa labi at umiling. Nakuha niya ang ibig kung sabihin buti naman! Tiningnan ko sila isa-isa nang magtama ang mata ko kay Kelvin tinaasan niya ako ng kilay pero hindi nawala ang ngiti ko. Bahala siya diyan. Basta ako gagawan ko ng paraan ang CaLe para magkaroon ba ng closure! “Ang game na ito tatawagin nating ‘Truth or Kiss!' Papaikutin natin ang bote at kung sino ang maturo mamimili siya ng truth or kiss! Game?!” I announced happily.

Pinindot niya iyon at nagsimulang mag-ring ang sunod-sunod na linya. "Code Zero. Target: Miss White. All sectors—activate."

Malakas na lamang akong napabuntong hininga, hindi ko alam kung bakit hindi ko maiwasang kabahan kaya naman tahimik lang ako buong byahe—wala rin naman akong dapat sabibin sa kaniya, dahil parehas pa rin kaming estraghero sa buhay ng isa't isa. Ilang sandali lang ang lumipas ay natanaw ko ang isang malaking gate, nakita kong kusa iyong bumukas na para bang napansin na ng mga tao sa loob ang pagdating namin. Hindi ko maiwasang mamahanga sa ganda ng paligid, maraming matatayog na puno at mga fountains.

Hindi na rin ako nag-aksaya ng oras at agad na nag-reply. "Oo, mahal. Sa tingin ko na ay malapit na rin ako." Matapos magpadala ng mensahe ay muli kong itinuon ang paningin sa labas. Sakay ako ngayon ng lumang bus patungo sa siyudad ng Lumena. Ang tinaguriang The City of Sin. Sa anim na malalaking siyudad sa bansang Vamont ay ang Lumena City ang pinakamalaki, ngunit pinakadelikado. Bukod sa milyon-milyong mga residenteng naninirahan dito ay nandirito rin ang pamosong Underground Society na siyang pugad ng mga makapangyarihan at delikadong mga tao sa lipunan. Kung ako lang ang masusunod ay hinding-hindi ako tatapak sa lugar na ito, ngunit ito lamang kasi ang tanging daan patungo sa iba pang s

"Sir, come on, join us!" Lumapit naman siya sa'min. I was expecting him to sit beside me but he sat beside Gab, five chairs away from me. The game started. The only mechanic of the game is if you have ever done the thing mentioned, you will sit on the lap of the person on your right side. "Never have I ever cried for a guy or girl." Natawa kaming lahat dahil lahat yata nagsilipatan ng upuan. Nahuli ko ang tingin ni Raeden sa'kin ngunit siya rin ang unang nag-iwas ng tingin.

“Para sa second game natin…” Sandaling nag-pause si Marco. “It’s time for…” Itinaas niya ang isang makapal na lubid. “TUG OF WAR!” Sumabog ang buong lugar sa hiyawan. “YES!” “Let’s go!” “Red Team!” “Blue Team!” Ipinaliwanag ni Marco ang mechanics. “Simple lang ang rules!” Inilagay ang makapal na lubid sa gitna ng field. May marker sa gitna nito at dalawang linya sa magkabilang dulo.

“The rules of the game is only one person can come out alive, and the reward can only get by killing the other party.” Muling dumating ang boses. Kaagad pagkatapos, isang babae ang pumasok sa singsing na bakal sa hawla at itinaas ang kanyang kamay. Habang ang kanyang kamay ay nahulog, ito ay nagbabadya ng pagsisimula ng laro.

“Thirteenth: Kill them, all of them.” I closed my eyes, the image of the white lilies stained with red flashing behind my eyelids. The game has truly begun. Dominique wants to be the Queen of this cage, and Viveca wants to be the Goddess of this empire. They have no idea that the girl at the bottom of the ranking is the one who’s going to burn the board. I am Eris now. And Eris doesn’t know how to forgive. She only knows how to wait. The air in the room was cold, the scent of expensive linen and lavender trying to mask the rot beneath. But I could still smell the Iron Roots. I could still feel the grit under my nails.

Mukha siyang interesado sa larong lalaruin nina Aidan. “Simple lang ang mechanics ng game na ito. All you have to do is to take one step forward if you agree or you already did the statement I said. Aidan, Cali, pumwesto kayo sa magkabilang dulo ng stage,” anito saka inalalayan si Cali at Aidan patungong magkabilang dulo ng stage. “I have here ten statements. Sasabihin ko ang lahat ng ito pero kapag sobrang lapit niyo na, ititigil ko na ang pagbabasa. Okay ba 'yon?” “Yes.”