The Mad Gate Novels & Stories

Galit pa rin at parang batang nagm-maktol. Hindi ko na lang iyon pinansin at hindi ko namalayan, nakatulog na pala ako sa buong byahe namin. "We're here," ang mahinang boses na iyon ni Mr. Kratts ang nagpa-gising sa akin. Pag-mulat ko ng mata ko, papasok na kami sa isang malaking gate na kulay itim. Tipikal na gate ng mga mayayaman na nakikita ko dati sa telebisyon. Pero itong gate ni Mr. Kratts, walang nagb-bukas para sa amin. Automatik.

Kahit sa ilang araw lang ay madaling nakuha ng Asawa niya ang tiwala ng Dad niya maski na ang Mom niya na walang tiwala sa lahat. Ilang minuto din siyang ganun ang position nang biglang tumunog ang phone niya at akala niya na si Gerry na ang tumawag kaya agad niyang tiningnan pero mali siya dahil ang main gate guard ang tumawag sa kanya. Kaya sinagot niya iyon. "What is it?" "Nakapasok na po si Madame sa gate po." Napa-upo naman siya sa higaan at naramdaman niya ang bilis ng puso niya.

Lunes ng umaga. Ang sikat ng araw ay marahang tumatama sa naglalakihang mga dahon ng mga puno sa eksklusibong subdivision na iyon, ngunit walang kahit anong init ang nakapagpapakalma sa nanginginig na mga kamay ni Chrisha. Nakatayo siya sa tapat ng isang dambuhalang gate na gawa sa itim na bakal, may nakaukit na letrang M sa gitna na napapaligiran ng mga dekorasyong ginto. Ang disenyo nito pa lang ay sumisigaw na ng labis na yaman at kapangyarihan—isang mundo na malayong-layo sa simpleng buhay na kaniyang nakasanayan.

sabi ni Ingrid, sabay kindat sa pamangkin. NANG sumunod na araw, nakatayo sa may gate ng eskwelahan si Mason na tila may inaabangan. Kanina pa siya hindi mapakali at parang maiiyak na ang mukha. May pag-aalalang sinusundan niya ng tingin ang mga kaklaseng pumapasok kasama ang mga magulang nila. “Mason, ano’ng ginagawa mo rito sa gate?” tanong ng bagong dating na si Maddison, habang may bitbit na isang malaking bag.

— And just like he said—ay talagang makarating na kami sa destinasyon namin. Nakatayo kami ngayon sa harapan ng isang malaking gate. Isang mansyon ang nasa loob, at talaga namang napakaganda. Habang mayroon namang sagat at dalampasigan sa likuran namin at di kalayuan. There is no security, in fact, parang walang tao sa mansyon na ito—or maybe not? Dahil ilang sandali pa ay may bigla na lang lumabas na CCTV camera mula sa pader kung saan naka-attach ang gate—yes, lumabas sa pader!

Walang ibang bahay sa malapit, at walang streetlights. Pagkalipas ng ilang minuto, narating namin ang isang malaking itim na gate na mukhang gawa sa reinforced steel. May mga security cameras sa magkabilang gilid, at mukhang walang ibang pwedeng makapasok dito nang hindi inaasahan. Pinindot ni Elara ang isang button sa dashboard, at agad na bumukas ang gate. Dahan-dahang pumasok ang sasakyan.

Kung hindi ko lang alam ang lugar nito ay naligaw na marahil ako at parang seminteryo kong iisipin ang kinatatayuan ng bahay niya. Ang weirdo talga ng mokong na 'yon. Nabigo lang sa pagibig ay dito na nagtago. Bumukas ang malaking gate ng mag busina ako sa labas marahil ay nakita nito sa CCTV na nasa harapan na ang sasakyan ko. Asensado na talaga ang mokong at de-remote ang gate nito. Sa dami ng nakutong nito sa mga kliyente niya hindi naman nakakapagtaka at maysarili na rin agency nang naipundar.

Nang marinig niyang lumalapit ang mga yabag sa kanyang likuran, ginamit ni Madeline ang lahat ng kanyang lakas para tumakbo paakyat ng gate na nasa kanyang harapan. Nang sapak pa lang siya sa gate, naramdaman ni Madeline ang isang maskuladong braso na pilit siyang pinahinto. "Tama na ang pagtakbo mo!" Marahas siyang hinila ng isang lalaki. "Bitiwan mo ko!" Tinaas ni Madeline ang kanyang kilay habang isang nakakatakot na kislap ang lumitaw sa kanyang mga mata.

Nagkaroon siya ng pag-asa na makakatakas sa impiyernong iyon dahil successful ang unang hakbang ng kanilang plano— ang mapatay ang demonyong si Madison. Mabilis na dinampot ni Lalaine ang red name tag na nakasukbit sa baywang ni Madison dahil iyon ang gagamitin nilang gate pass para makalabas sa mga security doors. Mahalaga ang bagay na iyon dahil napapalibutan ang buong gusali ng electric barbed wire, at ang mga security doors lang ang tanging daan para makalabas sa imperyong iyon.

I said— defensive. "Hmm…” Hugo hummed but didn't talk. OMG! Kinakabahan ako. Bakit ko naman kasi sinabi ‘yon? Nakakainis ka self. “We are here!" Huminto saglit si Hugo sa tapat ng malaking gate. Maya-maya pa ay biglang bumukas ang malakas gate. Pero bago ko pa makita ang nasa loob ng malaking gate ay bigla akong nilagyan ni Hugo ng blind fold.