The Only True Wisdom Is Knowing That You Know Nothing の小説・ストーリー

bumabang tinig nitong pagkasabi. "Of course you don't know anything, Luke. Dahil masyado kang nakapukos sa pinakamamahal mo. Hindi ka marunong makiramdam dahil ang mahalaga sayo ay ang sarili mo lang kaligayahan at hindi mo man lang naisip na may nasaktan ka. Dahil manhid ka! dahil nagbubulag-bulagan ka. Napaka makasarili mong tao, alam mo ba yon?!"

sabay turo ni Sining sa pader na may nakadikit ngang quotes for life. "Hahaha siraulo! Napaniwala mo 'ko ro'n, ah? Akala ko favorite quote mo 'yon, eh, kaya kabisado mo!" bulalas ni Seb. "Pero kung words of wisdom para kay Jaq..." tinignan niya ako na para bang alam niya 'yong nararamdaman ko at alam niya ang sasabihin. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." she said straight to my face and gave me a bright smile after.

"Alam mo kung ano ang pinaka madali sa mundong 'to? Ang tumingin sa pagkakamali ng isang tao at husgahan 'to. Pero ang tunay na umiibig sayo ay masusukat mo lamang kapag inintindi at kinilala ka niya ng husto, katulad ko! I know you're a great person, baby. And soon, mahahanap mo rin 'yong taong iintindi sayo." "Aanuhin mo ang malaking pera? Parang anino lang 'yan, susulpot tapos mawawala rin kaagad. Mas mabuti pang magtanim na lang ng palay para mabuhay, kaysa magpakala lunod sa pera at dalhin ka sa kapahamakan."

Madalas niyang sinasabi sa kanyang anak: “Huwag kang magpapadala sa sobrang tagumpay. Ang pinakamahirap na bahagi ay hindi ang pag-angat, kundi ang pananatili sa mabuting landas habang ikaw ay nasa tuktok.” Sinunod naman ito ni Liam. Kahit na siya ay isa na sa pinakamakapangyarihang negosyante sa buong mundo, nanatili siyang simple at mapagkumbaba. Hindi nagbago ang kanyang pakikitungo sa mga tao—maging sa kanilang pinakamababang empleyado o sa isang kilalang pinuno ng bansa, pare-pareho ang kanyang respeto.

At naiinis ako dahil wala man lang akong alam at magawa para dito. Bumuntong hininga ako. Ano bang dapat gawin? " enough thinking. Its over. No need for nonsense thinking." Sabi nya bigla. Grabe talaga to. Bumuntong hininga lang ako, alam na agad na nag iisip ako. Kung di ko lang kilala to baka akalain ko.. Sandali.. Napatingin ako sa kanya. Actually buhok nya ang nakikita ko. ' do you know the real her?'

Hindi niya alam kung anong mas mahirap, ang manatiling walang alam, o ang malaman ang buong katotohanan at mawalan ng kakayahang umiwas. Si Theodore ay naroon pa rin, tahimik sa gilid ng sala, pinapanood siya ngunit hindi nanghihimasok. Ang kilos nito ay walang bahid ng pag-aalinlangan. Hindi siya nagtatanong kung kailan bubuksan. Hindi rin ito naghihintay ng pahintulot. Nandoon lang siya, gaya ng nakasanayan, isang presensyang hindi man palagi nagsasalita ngunit laging naroroon.

Grabe 'yung level nang awa ko sa 'king sarili! Oo, talo ng masipag ang matalino. Lalo na, kung mas madiskarte ang walang aral kaysa sa matalinong may aral. Pero para sa akin, iba pa rin kasi talaga kapag merong tinapos. Hindi dahil sa diploma, hindi dahil para lang masabi na may pinag-aralan ka, kundi dahil sa kaalaman at karunungan na dulot ng pag i-iskwela.

Sa katotohanan naman ay wala siyang karapatang humiling ng ganito. Nang maunawaan na niya ang lahat ng ito, ang bigat at hinanakit na matagal nang nakaimbak sa kanyang dibdib ay biglang nawala. Sa katunayan, mabuti na rin ito; mas mainam na malaman agad ang katotohanan kaysa magpatuloy pa siya sa pag-iisip ng mga bagay na hindi naman totoo. “Malalim na ang gabi, maligo ka na at maghanda para magpahinga.”

Someone as teaseful as him knows how to be serious in times. "You don't always have to experience something in order to learn how to do it. Minsan, sapat na 'yong alam mo kung ano ang mga naging kulang sa buhay mo para matutunan mo kung ano ang dapat mong ibigay." He told me. Napangiti ako sa mga sinabi nito. He really knows how to give an advice when needed. Nakakatuwa dahil kahit gaano pa itong kaloko kadalasan, siya pa itong maraming alam sa ganitong bagay.

“Never settle for less, Dave. Everything you own should be the best.” Noong bata pa ako, pinaniniwalaan ko ang mga iyon. Akala ko, kapag nakuha mo na ang “best,” doon ka na magiging masaya. Pero habang kumakain ako ng pinakbet dito sa simple naming bahay, na-realize kong hindi lahat ng best ay nasa taas ng mundo. Minsan, nasa ganitong tahimik na sandali lang, sa ulam na malamig na, sa note na may dalawang linya, sa presensiyang hindi mo man lang maramdaman pero alam mong nandiyan.