Novel & Cerita The Only True Wisdom Is Knowing That You Know Nothing

“Grandpa, baka may alam pa kayo… Stop the riddles.” “Anda, wala akong ibang hiling kun’di maalala mo lahat. Dahil ikaw ang magdi-desisyon ng bagay-bagay at the end of the day. I know how frustrated you are, but believe me, what I know will not help you.” “Maliban sa sinabi mo kanina, wala na ba dapat akong malaman pa?” Umiling siya. “Wala na hija. Sinabi ko na sa ‘yo ang dapat mong malaman. Nasa sa iyo na paano mo alamin ang iba pa.”

“I know the truth, Akemi—” “Truth? At ano naman ang alam mo sa katotohanan?” Napangisi ako nang matigilan siya sa sinabi ko. “Wala kang alam doon, Ryu! So, please don’t act that you know everything! That you know the truths! That you know the pain in me! Dahil wala kang alam doon. Wala!”

"Sabi nila pag matalino ka, panget ka." "Ang alam ko kapag maganda, sobrang bobo naman." "Pandak." "Kung pandak na sa tingin mo ang 5'4, edi wow." "Kawawa ka naman, umaasa ka lang sa heels. Sana ten inches na ang ginamit mo. Pero pangit ka pa rin." "What is the use of beauty if your brain is empty." "Then What is the use of knowledge, if your face is damage?"

“Tama ka, Graham. Disipulo ka lang sa huli, at may mga bagay na hindi mo alam. "Gayunpaman, ayaw kong maniwala na wala kang alam. Kung hindi, sa iyong pagkatao, hindi ka siguradong nakapasok sa lugar na ito." Sa sandaling sinabi niya iyon, tumigas ang mukha ni Graham, ngunit nagpatuloy si Fane, "Hindi mo maaaring malaman ang lahat, ngunit imposible rin na wala kang alam. Malamang may sinabi sa’yo ang mga elder na malapit sa’yo.

Buong pagmamalaki niyang sabi dito. “But some questions does not need answers.” Makahulugan nitong sabi sa kanya. “Alam mo yung kasabihang, what you don't know doesn't kill you?” “Pero mas gusto kong malaman ang katotohanan kaysa maging masaya at magmukhang tanga sa isang kasinungalingan.” Napabaling sa kanya ang ulo nito. Tinignan siya ng binata na animoy tinubuan siya ng sungay.

At kailan niya malalaman ang buong katotohanan? Ngunit sa kabila ng lahat, may lakas siya na hindi niya alam na mayroon siya. Alam niya na kailangan niyang malaman ang totoo, hindi lang para sa mga pasahero, kundi para sa sarili niya rin. Ang barkong ito ay ang kanyang huli nitong pagkakataon — at hindi niya hahayaan na sirain ito ng mga lihim na ito.

Simple lang, basic rules, gather information. “Tama, kailangan kong ituon ang buong atensyon ko sa kung ano ang alam ko at kung ano pa ang pwede kong malaman, instead of entertaining whimsical jokes,” pangaral ko sa sarili ko. Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ko ang notes ko.

Kundi dahil alam niyang hindi lahat ng pagkakataon ay kailangang sagutin agad. Sa dilim ng kwarto, pumikit siya nang may isang malinaw na kaalaman: papasok na siya sa yugto ng buhay kung saan hindi na mahalaga kung sino ang mas maingay—kundi kung sino ang mas handang manatili kapag humupa na ang lahat. At sa katahimikan ng gabing iyon, malinaw ang isang bagay— Hindi na niya kailangang patunayan ang sarili niya. Kailangan na lang niyang ipagpatuloy ang pagiging siya. Itutuloy…

"What did you say?" "Are you deaf? I'm sorry I don't repeat my words because there's a saying that says "One word is enough for a smart person" so technically you are not smart because you ask me to repeat my words again," pabalang na sagot n'ya rito. Nakita n'ya ang pamumula ng mukha nito dahil sa sobrang galit ngunit hindi n'ya ito pinansin kaya mas lalo pa itong nagalit sa kan'ya at akmang aabutin ang kan'yang buhok ng may biglang humawak sa braso nito.

sigaw ko sa kanya. "Oh! Trust me. I know everything. Every. Single. Thing. Ikaw. Ikaw ang walang alam." makahulugang sabi niya. Nangunot ang noo ko. Magtatanong pa sana ako pero nagsalita ulit siya.