The Sadness Book Novels & Stories

But I have a feeling I will snap any moment. "Simple, because you are alive. It contradicts everything." Sagot naman nito na parang siguradong sigurado ito. "If the book could not tell accurately, maybe lots of information in it is not indeed real after all." Saad nito at pakiramdam ko ay nainsulto ako sa sinabi niya. Pagkatapos kong mabuwis ng buhay para lang maligtas ko si Cayden at mapatay ang impaktong yun ganito pa ang sasabihin ng ingratong lalaking ito?

he hugged me one time before he went outside. Naiwan akong mag-isa. Hindi ko alam kung bubuksan ko ba ang papel na binigay ni Knoxx sa akin. Matagal akong nakatitig doon. Hindi ko paman nababasa, naninikip ng ang dibdib ko. Parang may karayom na paulit-ulit na tumutusok sa puso ko. Inipon ko ang buong lakas para buksan ito na sana pala hindi ko na ginawa. The note he left me is the saddest note I ever read my whole life. It shattered me into pieces making me more broken and devastated.

Parang isang stand novel ang librong 'yon dahil nakasulat do'n ang mga bagay na nangyari sa female lead na inspired sa totoo niyang buhay. She writes the book when she’s not okay, when she feels like she’s given up. Some of the scenes she wrote in that book were what happened to her mother, Helenah Miller ten years ago. Namatay si Helenah noong 9 years old pa lamang si Hayacinth. The cause of its death was internal bleeding, mas naging complicated pa ang survival rate ni Helenah noong oras na 'yon dahil na rin sa dinadala nitong bata sa tiyan niya na pang-tatlong buwan pa lamang.

Sa maraming taon matapos iyon, madalas siyang makaramdam ng matinding konsensya na siya lang ang nabuhay. Kung hindi dahil sa ilang dekadang pag-aalaga at paggabay ni Mrs. Lewis, matagal na sana siyang nalugmok sa depresyon at pagkabalisa, at siguro ay nagpakamatay na siya noon. Simula nang matanggap niya ang Apocalyptic Book, unti-unti niyang natuklasan ang mga nakatagong lihim sa likod ng pagkamatay ng mga magulang niya.

“Ang laki ng tinulong ng librong ‘to sa akin.” Napatingin ako agad sa hawak niyang libro. The Cut that Always Bleeds. Puno ng sticky notes iyong gilid. Halatang paulit-ulit nang binasa. At ewan ko ba, bigla akong naging emotional. Kasi ngayon ko lang talaga nakita kung gaano kalaki epekto ng libro ni Dasha sa ibang tao. Hindi lang basta entertainment. Parang naging sandalan din.

C. Marahil, nakatadhana na nga na magtagpo ang aming landas. Pinulot ko ang libro at umupo sa gilid ng kama kung saan siya nakahiga. Makintab ang itim na kulay nito at ang gintong guhit sa mga letra ay natanglawan ng liwanag ng ilaw. I don’t know if it’s just me or something but I can feel the weight that the book has. It’s a lonely feeling and the man lying beside me—not knowing where he is, chilled and got me panicking; hurtling around the little dark room of Outcast at 2 am in the morning. I felt nervous with the man who got lost in the middle of the City of Dublin.

Sadyang hindi na ako para makitang nagdadalamhati pa doon. Were un married already at alam ng mga tao ang ginawa ni Zahara sa akin. kamuntik na akong sumakabilang buhay dahil sa pagiging self fish niya. Our love story is a tragic. A dark romance who hasn't ended happily ever after. At tuluyan nang nagsara ang libro para sa aming dalawa.

Nangilid ang luha ng babae. “Hey, what happened?” Tuluyang tumulo ang luha ng babae at niyakap kaagad niya si Sandra. Hindi na nakakilos pa si Sandra. Walang tao sa bookstore ng mga oras na iyon. “Let me wipe your sadness.” At hustong ngumuso ang lalaki. “Juancho, what are you doing?” Pinakandong niya si Sandra ngunit nagkapilitan na sila. “I know, you came to confide to me because you love me too.”

Kaya hanggang ngayon, hindi namin magawang mag-move on. Unfair, isn’t it? They loved us with everything they had, held us so tightly it felt like we’d never be let go—and yet, in the end, they left us hanging. I can’t bring myself to feel anger; it’s not rage that lingers in me… only sadness. A heavy, gnawing sorrow that refuses to fade. I’m still grieving, still learning how to breathe in a world without her.

napatayo Ako sa sobrang ng dahil sa sakit na nararamdaman ko lumapit Ako rito at walang pasabing sinampal ito. Hindi na napigilan pa ng luha ko na kumawala ng dahil sa Galit na nararamdaman ko" anlakas ng loob mo na sabihin Yan baka nakakalimutan mo ng dahil sayo kung bakit namatay Ang anak ko ng dahil sayo nagdusa Ako ng Dalawang taon halos mawala Ako sa sarili ng malaman kung nawala sakin Ang anak ko Hindi mo alam Ang hirap at depression na dinanas ko ng dahil sayo Gideon walang araw na Hindi Ako umiiyak ng dahil sayo naiisip mo ba Yun? Wla Kang kwentang lalaki alam mo Yun pasarap lang sa ibabaw ng kama Ang alam mo walang Kang ibang iniisip kundi yang sarili mo" hagolgol ko ng iyak napansi