Novel & Cerita The Sadness Book

Hindi ko alam kung may magic ba siya o ano, pero nagpapasalamat ako sa kaniya. Nanatili lang kaming ganito ng ilang minuto. Hinayaan niya lang akong yakapin siya. Nang namanhid ang mga binti ko ay kumalas ako sa yakap niya. Nakakapagod tumayo ng matagal pero mas nakakapagod kung lagi kang malungkot at hindi makawala sa lungkot. Because for me, sadness can kill a person. Sadness is the source of evil to our lives.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman ngunit ang aking kamay ay nanlalamig. “Na comatose siya nang anim na buwan at mula nang magising siya, madalas siyang tumulala.” I didn’t know that his story was this tragic. I feel so sorry. I feel so guilty. When he dumped me, I resent him for breaking my heart into two. I never knew that his heart was broken into pieces. After all these years, ngayon ko lang nalaman na may ganitong kwento. Mr. Serilio seems to know him well.

“Ang laki ng tinulong ng librong ‘to sa akin.” Napatingin ako agad sa hawak niyang libro. The Cut that Always Bleeds. Puno ng sticky notes iyong gilid. Halatang paulit-ulit nang binasa. At ewan ko ba, bigla akong naging emotional. Kasi ngayon ko lang talaga nakita kung gaano kalaki epekto ng libro ni Dasha sa ibang tao. Hindi lang basta entertainment. Parang naging sandalan din.

Nangilid ang luha ng babae. “Hey, what happened?” Tuluyang tumulo ang luha ng babae at niyakap kaagad niya si Sandra. Hindi na nakakilos pa si Sandra. Walang tao sa bookstore ng mga oras na iyon. “Let me wipe your sadness.” At hustong ngumuso ang lalaki. “Juancho, what are you doing?” Pinakandong niya si Sandra ngunit nagkapilitan na sila. “I know, you came to confide to me because you love me too.”

Kaya binasa ko na lang ulit ang libro. His greatest downfall is falling to the eight month. A Sardonyx, rivaled with Kryptonite. His downfall, will make the community in abundance. His downfall is destined by the Gods. Pucha ang weird! Ibig bang sabihin nito ay matatalo at babagsak si Cayden? Eight month? Teka malapit na yun ah... Today is already the 7th month. But shit, this book is written like what? Years ago? Bakit ba ako nagpapaapekto sa librong ito? At ang sabi nga dito, mythology di ba? Ibig sabihin ay hindi totoo. Aish, bakit ba kasi binasa ko pa ito. Kaya isinarado ko na lang ang libro at napatingin na lang ako sa harap pero nanlaki na lang ang mga mata ko.

Kaya hanggang ngayon, hindi namin magawang mag-move on. Unfair, isn’t it? They loved us with everything they had, held us so tightly it felt like we’d never be let go—and yet, in the end, they left us hanging. I can’t bring myself to feel anger; it’s not rage that lingers in me… only sadness. A heavy, gnawing sorrow that refuses to fade. I’m still grieving, still learning how to breathe in a world without her.

Sobrang tahimik ng paligid na tila mas nagpalala sa kalungkotang nararamdaman ko. Nanginginig at hawak ang matalas na bagay, buo ang loob ay akma ko iyong ihiwa sa pulsuhan ko nang may nahulog na bagay na nakapagpa-agaw ng atensiyon ko. The book written by my favorite author fell on the ground. Upon seeing the book, I cried even more—the book is all about teenage pregnancy. The story of a young lady who got pregnant at a young age. Despite the lead character being through, she chose to give birth to the baby which she considered a blessing, and chose to trust the almighty for her journey.

napatayo Ako sa sobrang ng dahil sa sakit na nararamdaman ko lumapit Ako rito at walang pasabing sinampal ito. Hindi na napigilan pa ng luha ko na kumawala ng dahil sa Galit na nararamdaman ko" anlakas ng loob mo na sabihin Yan baka nakakalimutan mo ng dahil sayo kung bakit namatay Ang anak ko ng dahil sayo nagdusa Ako ng Dalawang taon halos mawala Ako sa sarili ng malaman kung nawala sakin Ang anak ko Hindi mo alam Ang hirap at depression na dinanas ko ng dahil sayo Gideon walang araw na Hindi Ako umiiyak ng dahil sayo naiisip mo ba Yun? Wla Kang kwentang lalaki alam mo Yun pasarap lang sa ibabaw ng kama Ang alam mo walang Kang ibang iniisip kundi yang sarili mo" hagolgol ko ng iyak napansi

Ridiculous! The library is a little bit cold.Sa dami ng pages na inilipat ko ,hindi ko na matandaan ang mga nabasa ko.I got lazy doing that after a three more turn of page i pulled my phone and get into I*******m. Alita Soledad sent me a message when i entered YouTube.As it is her , pinili kong buksan iyon kaagad. *'It turns out that my Tito's Company is nearly going bankrupt'

"Kung makakapaghintay kayo, after nito ay magpapa-picture tayong lahat. Ayos lang ba?" "Yeah!" "Ayos na ayos po." "Miss A. Sobra ko pong gusto itong libro niyong The Lost Memories. Halo-halong emosyon talaga ang naramdaman ko." "Ako rin eh." "Feel ko 'yong sakit at hinanakit."