The Silenced Novels & Stories

“Nakuha ko na ang mga ito. Narito ako upang magbigay ng choice. Buhay o kamatayan.” Ang aking mga tauhan ay nagdala ng isang kahon na puno ng bond paper. Sa isang marahas na iglap, inilabas ko ang aking silenced pistol at ipinutok ko ito sa kahon, tinitiyak na ang bullet ay pumasok at nanatili sa loob. Ang tunog ay nababalutan ng silencer, ngunit ang amoy ng usok at ang butas sa kahon ay sapat na.

“At kung may natitira pang katulad niya…” Mas tumalim ang tingin niya. “Then we will find them.” Tahimik. “And we will expose them.” Walang gumalaw. Walang nagsalita. “Because silence is not protection.” Mahina. Pero mabigat. “It’s part of the problem.” Ibinaba niya ang mic. At doon… Tuluyang tumahimik ang buong lugar. Walang sumunod na tanong. Walang sumigaw.

I whispered as I shut my eyes. . c.m. louden

Aurora, dala niya ang bigat ng bawat sigaw na hindi nasagot. ⸻ Reflections in the Mirror Humarap siya sa salamin, tinitigan ang sarili. Ang babaeng nakatingin sa kanya ngayon ay hindi na ang dating Aurora Steele. Mas tahimik, mas matatag, ngunit mas mapanganib. “People think silence is weakness,” sabi niya, marahang sinusuklay ang buhok. “But silence is just the sound of a storm waiting to be heard.” Muling pumatak ang ulan.

Parang may coordinated push. Basa lang si Elena. Walang galaw ang mukha niya. Walang pikit. Walang reaksyon. Tinanong siya ng app: Do you want to limit notifications? Hindi niya pinindot. Pinagmasdan niya ang screen na parang estudyante siyang kumukuha ng exam na alam niyang kaya niya. Nag-reply siya. “Don’t engage. Observe. Silence is the blade.”

Ngunit hindi sapat ang anonymous call na natanggap ni Craig para patunayan na si Henry nga ang traydor. "Hindi ka ba curious kung bakit si Malou Madrigal na isang babae ang siyang target ngayon ni Silent Assassin? As far as I know, Silent Assassin only assassinates people na salot sa lipunan. Why does he wants to assassinates that woman?"

Di ako sumagot at tumitig lang ako sa kanya kaagad namang nawala ang ngiti niya at napakunot noo siya. “See? Silence means no.” aniya ni Sir Rafael. “Big no! Because silence means yes he just shy to admit!” “Sheyt ella, ella is mine ang tema mo.... Di ka ba na wet?” aniya ni czarina habang siniko ako at bulong niya. Kumunot ang noo ko. Anong nakaka wet dun?

Kabado ako nang matanaw ko ang malaking gate nila. Nagtagal ang mata ko doon sa nakasulat sa plaka ng gate. Legacy. Power. Silence. And once again, I was curious about what silence meant. Legacy and power, I could understand those. But silence? Not really. Obviously, they are not silent. Their names are all over the Philippines. Perhaps the only people who don’t know them are those in remote areas, where there’s no way to stay connected with society.

Tahimik silang nagtagal sa silid. Si Thara ay nakapikit, pilit kinokontrol ang pag-iyak, ang pagnanais na sumigaw, at ang selos na bumabalot sa kanya. Si Zaire naman ay nakatayo sa tabi niya. Silence does not wound. Instead, it grants Thara the space to process everything.

CHAPTER: The Weight of Silence Tahimik ang opisina pagkatapos ng announcement. parang tumatak sa mga empleyado ang mga sinabi ni adrian. Walang nag tangka, walang sumuway, pero bakas sa mukha nila na gusto nilang mag usap, gustong may pag usapan, pero bawal. Hindi yung normal na tahimik— kundi yung klase ng katahimikan na may iniwang bakas sa hangin. Parang may dumaan na bagyo, tapos lahat ng tao nagkukunwaring normal kahit ramdam pa rin ang pinsala.