Novel & Cerita The Silenced

bukambibig nito sa akin, kahit pa nahihirapang magsalita. "Ma...ano po ang dapat naming gawin? mahal namin ang isa't-isa. Hindi ko po kayang mawala si Magnus..." Hinawakan niya ang pisngi ko at tumitig sa akin. "I know something. You must use the code of silence, kailangang mamatay kayo sa paningin namin, para mawala kayo na parang bula sa organisasyon...pero, mahirap na bagay 'yon, anak."

“Nakuha ko na ang mga ito. Narito ako upang magbigay ng choice. Buhay o kamatayan.” Ang aking mga tauhan ay nagdala ng isang kahon na puno ng bond paper. Sa isang marahas na iglap, inilabas ko ang aking silenced pistol at ipinutok ko ito sa kahon, tinitiyak na ang bullet ay pumasok at nanatili sa loob. Ang tunog ay nababalutan ng silencer, ngunit ang amoy ng usok at ang butas sa kahon ay sapat na.

“At kung may natitira pang katulad niya…” Mas tumalim ang tingin niya. “Then we will find them.” Tahimik. “And we will expose them.” Walang gumalaw. Walang nagsalita. “Because silence is not protection.” Mahina. Pero mabigat. “It’s part of the problem.” Ibinaba niya ang mic. At doon… Tuluyang tumahimik ang buong lugar. Walang sumunod na tanong. Walang sumigaw.

Aurora, dala niya ang bigat ng bawat sigaw na hindi nasagot. ⸻ Reflections in the Mirror Humarap siya sa salamin, tinitigan ang sarili. Ang babaeng nakatingin sa kanya ngayon ay hindi na ang dating Aurora Steele. Mas tahimik, mas matatag, ngunit mas mapanganib. “People think silence is weakness,” sabi niya, marahang sinusuklay ang buhok. “But silence is just the sound of a storm waiting to be heard.” Muling pumatak ang ulan.

Parang may coordinated push. Basa lang si Elena. Walang galaw ang mukha niya. Walang pikit. Walang reaksyon. Tinanong siya ng app: Do you want to limit notifications? Hindi niya pinindot. Pinagmasdan niya ang screen na parang estudyante siyang kumukuha ng exam na alam niyang kaya niya. Nag-reply siya. “Don’t engage. Observe. Silence is the blade.”

Ngunit hindi sapat ang anonymous call na natanggap ni Craig para patunayan na si Henry nga ang traydor. "Hindi ka ba curious kung bakit si Malou Madrigal na isang babae ang siyang target ngayon ni Silent Assassin? As far as I know, Silent Assassin only assassinates people na salot sa lipunan. Why does he wants to assassinates that woman?"

Tahimik silang nagtagal sa silid. Si Thara ay nakapikit, pilit kinokontrol ang pag-iyak, ang pagnanais na sumigaw, at ang selos na bumabalot sa kanya. Si Zaire naman ay nakatayo sa tabi niya. Silence does not wound. Instead, it grants Thara the space to process everything.

CHAPTER: The Weight of Silence Tahimik ang opisina pagkatapos ng announcement. parang tumatak sa mga empleyado ang mga sinabi ni adrian. Walang nag tangka, walang sumuway, pero bakas sa mukha nila na gusto nilang mag usap, gustong may pag usapan, pero bawal. Hindi yung normal na tahimik— kundi yung klase ng katahimikan na may iniwang bakas sa hangin. Parang may dumaan na bagyo, tapos lahat ng tao nagkukunwaring normal kahit ramdam pa rin ang pinsala.

Si Matthias ang caller. “Babe, why are you not answering my calls? Maghapon akong tumatawag,” “Naka silent mood ang cellphone ko,” sabi ko hinayaan na magsalita si Matthias.. Hinila ni Ricky ang comporter sa kamay ko kaya suminghal ako. “Bakla makahila ka wagas? Hindi makapag-antay,” “Eh, inaantok na ako gusto ko ng matulog,”

Ang mga mata ni Chlorothea ay biglang naging malamig. “The reports you saw. The dead street kids. The strange bruises. The poison traces.” Mahina siyang napalunok. “Lahat iyon ay epekto ng Incomplete Silent Death.” Nagkatinginan ang mga miyembro ng Strike Team. “Incomplete Silent Death?” gulat na wika ni Michael. “You mean, the weapon is still not complete?” “The complete version,” mahinahong sagot ni Chlorothea, “should kill its victim without pain. Without struggle. Walang bakas ng takot. Walang hiyaw. Parang natutulog lang sila, pero patay na.”