The Space Between Us Novels & Stories

I awkwardly smile Pagkatapos ng nangyari ay hinila ako palabas ni Ace. He open the door to let me in at pumasok sa kabila. Dahil sa nangyari kanina, nakaramdam ako ng awkwardness between us kaya naglagay ako ng malaking distansya sa pagitan namin dalawa. "Keep close with me," he hissed again Pero hindi ako nakinig. Nangibabaw ang kahihiyan sakin kaya pinili kong sumiksik pa lalo. But the space become small when he pulled me. Close to him.

For the first time, there were no arguments. No competition. No teasing. No walls between us. Just two people lying quietly beside each other… unaware that when morning came, everything between us might feel a little different.

Ang kumot na hawak ko kanina ay itinapat ko sa kanya. Hindi siya gumalaw. Hindi siya tumugon. Hinahayaan niya lang ako na gawin 'to, saka ako kumaliwa upang mahiga na rin sa espasyo na para sa'kin sa kanyang tabi. May sapat na distansya ang pagitan namin, pero ramdam mo pa rin ang pag-uga. It was almost four in the morning pero wala pang nagigising sa mga oras na 'to para simulan ang araw.

He jibed. "You did even closer than this." I huffed as I rolled my eyes. Hindi ito ang unang beses na nagkalapit kami ng ganito. We even hugged each other at his bad times. Madalas lang talagang may iilang hakbang na distansiya sa amin lalo na kapag mga normal na araw lang. And that's fine with me because I felt like he's respecting my personal space. "Yeah, I remember that times." He uttered in almost a whisper. A delighted look was plastered on his face as he dragged his gaze back at me.

Sandaling lumalim ang tingin nito, parang may gustong basahin sa kanya. Sa isang iglap, ang distansyang namamagitan sa kanila ay hindi lang tungkol sa espasyo. May isang bagay na hindi na nila kayang balewalain— isang bagay na hindi pa nila ganap na nauunawaan, pero naroon na.

I could feel the gap between us, a space that couldn’t be filled by looks or memories alone. "Obvious naman talaga. At tiyaka, for sure gulat na gulat ang lalaking 'yon na makita ka tapos kasama ka pa bilang date ng kapatid niya. Tanga na lang ang hindi maiinis at magagalit do'n sa sitwasiyon ninyo," Elysium muttered.

pagtatangi ko. "Please,don't make this hard for us" humakbang siya, huli na ng sinusubukan kong umatras dahil nasa mga kamay niya nanaman ako "Kung masakit sayo,mas masakit to para sakin" binura niya ang natitirang espasyo sa pagitan namin, hanggang sa wala ng isang metro ang layo namin sa isat-isa.. nahihirapan na rin akong huminga sa sobrang lapit niya

mahina kong sabi at nakaramdam ng matinding pagkalungkot. “I’m acting different?” nagtatakang tanong niya at mas humigpit ang hawak sa aking kamay. “How different?” he said in a whispered tone before sighing. “It feels cold, I think you’re a bit distant even when you’re just there..” “Hmm, I’m sorry about that Mayi. Maybe we didn’t talk enough. We didn’t get the closure we needed, uhm.. How about let’s think first? Let’s have a space.” Umawang ang labi ko sa suhestyon ni Eros.

Sobrang layo niya sa akin simula noong una pa kaming nagkita at magpahanggang ngayon, hindi pa rin mawawala ang pangamba sa aking isipan na hindi talaga kami. Na hanggang tingin lang ako sa malayo. Tulad ng talang maliwanag na kumikinang sa gabi. Nakakaakit at kapag itinaas mo ang iyong kamay, ang akala mo'y kaya na itong abutin. Ngunit hindi. The space between these two things are far greater than you could ever imagine. Papangarapin mo na lang na maging isang talang maliwanag para tuluyan mo itong makapiling.

“Something like that.” Pagpasok namin, parang walang nangyari. Parang perfect couple — naka-link ang arms sa isa't-isa, ngiti dito, tango doon. Pero kahit magkadikit kami, para kaming may distansya na hindi matawid.