The Space Between Us Mga Nobela at Kwento

May kung anong tensyon sa pagitan namin, isang bagay na hindi ko kayang ipaliwanag. Saa sandaling iyon, naisip ko—hindi lang ang kasal namin ang peke. Pati ang ideya na walang namamagitan sa amin. Dahil sa kabila ng kasunduan… may isang bagay na hindi namin kayang itanggi. May kung anong bumubuo sa pagitan namin. At iyon ang bagay na dapat kong katakutan. Author's Note:

Tinulungan ako ni Lykia sa pag design ng Condo ko. Nakatingin lang ako kay Arah rito nakasandal ako sa may dingding habang ito naman ay nakaupo habang nanunuod ng palabas. Nakapambatang upo ito habang yakap ang popcorn na hawak. Kumunut bigla ang noo ko ng mapansin ang pagtaba niya. Buntis ba ‘to? Umupo ako sa tabi niya. Sakto namang sinunggaban niya bigla ang pisnge ko. Pinisil-pisil.

"But we have to play our roles in public, we have to pretend." Nanikip ang dibdib ni Bianca. "So... ano 'to?” Seryosong tinitigan siya ni Lucien. Lumapit ito sa kaniya. “No touch. No sex. No love. That's what I want, Bianca. No strings attached.”

The Space Between Us Avianna's POV Hindi ko namalayang ilang minuto na pala akong nakatitig sa package na nasa ibabaw ng coffee table. Tahimik lang ang buong sala. Tanging ang mahinang ugong ng air conditioner ang maririnig. Samantalang si Kyrex ay nakatayo lamang sa kabilang dulo ng silid, seryosong nakatingin sa maliit na kahong kakadating lang.

His warm fingers touching my cheeks made me close my eyes. “Listen, Grace, a-ayokong pakawalan ka pero n-nahihirapan ka na sa s-sitwasyon natin...” Nagmulat ako ng mata at sinalubong ang matamlay na mga mata nya. Umiling ako. “I-I can't live without you...” Lumunok sya. “A-Ako rin naman pero kailangan natin ng space. To clarify things. To clear our minds.”

kinakabahang tanong ko. ​He looked back at me, and saw sadness and pain in his eyes. "I think we need some space, Thisa. Space to think, space to breathe... and space to realize if we're still fighting for the same thing."

For a second, akala ko yayakapin niya ako. Pero hindi. Tumalikod siya at tumuloy sa kwarto. Ni hindi na kami sabay natulog. At dun ko narealize—distance isn’t always about how far apart you are. Sometimes, it’s measured by how long you can stand next to someone and still feel completely alone. And I didn’t know how much longer I could live like that. ——-

Kahit mag-asawa sila sa papel, nakatayo silang tuwid at may pagitan, parang dalawang bantay sa pintuan. Ang pagpipigil na nagmumula sa loob ay hindi maipinta sa kanilang mga mukha. Ngunit sa pagitan ng kanilang mga kamay na halos magdikit, may isang lihim na init na hindi kayang makita ng iba. At marahil, sa susunod na pagkakataon, hindi na niya hahayaang manatiling may pagitan ang distansyang iyon.

Pero may isang distansya sa pagitan namin. Sa mga sumunod na araw matapos ang nangyaring iyon-parang may hindi na mabanggit sa pagitan namin.Walang umiwas, pero wala ring naglakas-loob na pag-usapan ang sandaling muntik nang lumampas sa hangganan. Mas naging maingat ang bawat kilos namin.Mas tahimik ang bawat mga titig. Para bang pareho naming piniling ilagay sa isang sulok ang damdaming ayaw naming harapin dahil mas mahalaga ang dugo.

Na para bang alam niyang darating ako. "Hindi ka rin makatulog?" tanong niya, mahina ang boses. Umiling ako, humakbang sa loob lang ng pintuan. "Hindi man lang malapit." Hindi siya gumalaw patungo sa akin, at hindi rin ako gumalaw patungo sa kanya, pero ang hangin sa pagitan namin ay nagbago. Palagi na itong ginagawa ngayon. Ang espasyo ay nararamdaman na mas mahigpit, mas charged, na para bang bawat molekula ay naghihintay sa isa sa amin na basagin ang tensyon.