The Space Between Us Novels & Stories

Bahagya nitong inangat ang dalawang kilay habang binukas-sara ko naman ang mga mata ko. Siguro’y ilang segundo rin ang lumipas bago siya napilitang magsalita imbes na daanin ako sa nonverbal cues na obviously ay ‘di ko makuha. "How can we effectively collaborate if you're seated so distant?" Nasa magkabilang dulo kasi kami ng lamesa, marahil ay nasa sampung upuan ang pagitan. “Wala po bang ibang darating?” Masyado kasing malaki ang kwartong ito para sa dalawang tao. Kaya sinadya kong magbigay ng distansya sa pagitan namin.

Ito na ang ikasampu. Natapos doon ang usapan nila. Pinatay ni Alaric ang ilaw at humiga sa tabi niya. Agad na humalimuyak ang amoy ng shower gel nito sa paligid, pero kahit katabi niya ito, pakiramdam ni Byenn ay milya-milya ang distansya nila. Hindi man lang niya naramdaman ang paglubog ng kutson dahil sa laki ng kama. Sa dalawang metrong lapad nito, nasa kabilang dulo si Alaric habang siya ay halos mahulog na sa kabilang panig. May sapat pang espasyo sa pagitan nila para sa tatlo pang tao.

Jake asked when he noticed that I spaced out I answered him through shaking my head. The doubt showed in his face but he didn't say it loud. It's good that he's already practicing in giving me my space. I know that it's hard to be distance away from the person whom you love...but in our situation...distance is necessary. "I know you, Ash. I know that there's something bothering you..." Seryoso niyang saad. "You must stop there, Jake." Ani ko sa kanya, reminding him that we should give each other's space, even if it will cost us loneliness and sadness.

halos pabulong kong naisatinig ang mga huling salita. Saglit na natahimik ang paligid namin bago siya nagsalita muli. "Alam kong sasabihin mo ‘yan," bumuntong hininga si Tita. "Medyo malayo nga ang age gap namin ni Xander. More than ten years? Tinanong ko nga siya noon kung gusto niyang ituloy ‘yung proposal niya kasi nga ang layo ng agwat namin. Pero alam mo ba'ng sinabi niya? He told me that it doesn’t matter. People around us don’t matter," Auntie Sam hopefully said.

he sincerely said habang sinasalubong niya ng tingin ang aking mga mata. That’s when I turned away my eyes at him. Napunta ang tingin ko sa lalaking mga dalawang hakbang lamang ang layo mula sa amin. I caught him laughing silently while looking at us—sa amin ni Akira. Pero kaagad rin niyang naipormal ang kaniyang mukha nang mapatingin ako sa kaniya, wearing my expressionless, intimidating face.

May malawak na space doon na pweding puntahan ng mga taong gusto ng private space for small talks. Habang nakatalikod pa si Jonathan ay naiayos ko na rin ang paglalagay ng maliit na kotsilyo sa aking boots. Sa ngayon wala akong dalang baril, pero si Jonathan ay meron. Kailangan kong makasiguro bago mahuli ang lahat. Wrong timing, pabalik na si Jonathan sa pwesto nang biglang mag-vibrate ang cell phone ko, may isang mensahe na nag-flash sa screen.

"I know. Pero nasa kwarto tayo; ikaw at ako lang ang nandito. Saka sino ba naman nagsabi na magpapahuli tayo?" "Ah! Basta! Diyan ka lang! Huwag kang lalapit!" The other side of Axecel; He's a kind of introvert person. Napabuntong hininga ako. Mayamaya ay naupo akonsa paanan ng kama saka ko siya tinawag na maupo sa tabi ko. Ayaw niya pa sana kung 'di ko pa sinabi na may pag-uusapan kami ay hindi pa ito lalapit.

We laugh, our bodies coming closer with each beat, the space between us disappearing. The music pulses around us, and with each beat, the connection between us deepens. The man’s eyes don’t leave mine, and there’s a warmth in his gaze that makes my pulse quicken. It’s as if everything around us fades into the background, leaving only the two of us.

Wala na silang marinig kundi ang ingay ng bawat halikan nilang dalawa. Dahan-dahan na napaatras si Ayesha habang paabante naman si Kian. Tumigil lang silang dalawa nang tumama na sa likod ni Ayesha ang glasswindow. Nasa mataas na bahagi sila kaya walang makakakita maliban na lang kung may telescope ito.

Inabutan na naman ng pagka saltik ang bruha. "Nah, I'm good." Umupo na lang din ako sa tabi niya but there's still a space between us. Hindi katulad niya na kung makatabi akala mo kinulang sa space ang inuupuan namin sa sobrang dikit niya. "Where's nanay?" Kita mo to. Nag kibit balikat ako, hindi ko alam pero baka nanjan lang, may pinuntahan.