The Space Between Us Mga Nobela at Kwento

“At hindi ko alam kung saan ako lulugar doon.” Natqhimik siya. Mas lalo kong naramdaman ang distansya naming dalawa. “I need space, Calvin…” mas mahinahon kong sabi. “Hindi ko sinasabing tapos na tayo. Pero hindi ko rin kayang magpanggap na okay lang ang lahat.” Napabuntong-hininga siya, saka napahawak sa ulo niya. “Ganito ba talaga ang mangyayari?” tanong niya, halos sa sarili na lang.

Napaka lapit na namin sa isa't isa at tila ang kasuotan lang namin ang siyang nagbibigay ng distansya sa amin. Mabilis akong ginapang ng kaba nang papalapit na nang papalapit ang mukha niya sa akin. Kaya naman inilapat ko kaagad ang aking kamay sa kanyang dibdib hudyat upang magkaroon kami ng kahit one inch space man lang. "Uhm, s-sir...--" Muli pinatigil niya ako hindi gamit ng kanyang daliri kung hindi gamit ng kanyang halik. Sheez! Parang kaagad na akong na sakay papuntang langit. I hate to admit but it drives me crazy.

nakaluluha, halos boses ko’y humihingal. Hindi siya lumapit kaagad. Tahimik lang, pinagmamasdan ako. Ang distansya—hindi lang physical. Ang distansya sa pagitan namin ay punong-puno ng hindi sinasabi, ng mga gabing nagdaan, ng mga luha, ng mga yakap na hindi nangyari.

At ngayong kami lang ulit ang lumalakad palabas— walang ibang tao, walang ingay, walang distractions— I realized something: Kung ganito ka-delicate at ka-intense ang every moment between us… ano pa kaya ang susunod?

Pareho kaming tumigil. Parehong sugatan, parehong nagmamatigas. Sa pagitan ng galit at takot, may isang bagay na hindi ko na kayang itanggi: Kahit anong liit ng espasyo sa pagitan namin, kahit ilang beses kaming maputol ng guilt, ‘Yung connection namin—hindi na mabubura. “Drake,” sabi ko, marahang boses, “kung lalaban tayo sa kanya, dapat sabay.”

sagot ni Sanya at nagbigay ng pekeng ngiti. Nang muli kong maitayo yung tent ay pumasok na siya, sumunod ako at nakita ko na nilalagyan niya ng unan yung pagitan namin. "My space, your space, walang lalagpas." Tinuro niya yung side ko at side niya, tumango na lang ako dahil ayoko na rin ng ano pa mang away at gulo sa pagitan namin. Isa pa, maga-alas dose na, tulog na yung iba.

Pero bago ako makatalikod, nagsalita siya. “I’ve been trying to give you space.” Huminto ako. “I know.” “But it feels like I’m losing air, Sage.” For a second, gustong gusto kong sabihin sa kanya na ganun din ang nararamdaman ko. But wanting and choosing are never the same thing. Kaya tumingin lang ako sa kanya. Hindi galit, hindi rin malambing. Pareho lang kaming pagod. “Then maybe that’s what space really is,” sabi ko. “Learning to breathe without each other.”

Matatag ang paghinga, pero hindi ko sigurado kung tulog na ba siya o gising pa. Tiningnan ko ang espasyong namamagitan sa amin. This is so awkward. Paano ba naman, ngayon lang ulit kami nagkatabi sa iisang kwarto, sa iisang kama, matapos ang tatlong taon. Pero ngayon, may pagitan na sa amin. Isang invisible wall na mas mahirap sirain kaysa sa kahit anong konkretong harang.

Lahat ng tao nasa edge, including me. Pero kahit gaano ka-busy, mahirap pa ring hindi maramdaman 'yung distance especially from someone na dati, kahit san ako lumingon, nandoon siya. For two straight days, wala kaming usap. Wala man lang eye contact. No smiles, no teasing.. it wasn't like we had the luxury of time to talk. Ang tight ng schedule. Walang moment to breathe, let alone argue. Kaya ang nangyari, dead air.

“You’re right. I’ve been shutting you out when I should have been opening up to you. I’m sorry.” **Finding Common Ground** With those words, something shifted between us. The invisible wall that had built up started to crack, and I felt a rush of hope wash over me. Maybe we could find our way back to each other. “Can we start fresh?” he asked, his eyes searching mine. “Yes,” I replied, my heart swelling with hope. “But we have to communicate, okay? No more shutting each other out.” “Deal,” he said, a small smile breaking through the tension. “