The Speaker Generates An Idea Novelas e Histórias

"Bakit kailangan kong gawin ang lahat ng gawain?" “Dahil ito ang iyong ideya. Maniwala ka sa akin, sa tingin ko ito ay isang hindi kapani-paniwalang ideya. Ngunit kung paano gumagana ang aking kumpanya, kung gagawa ka ng isang mungkahi, mas mabuting i-back up mo ito sa pagkilos.” Inilagay niya ang kanyang mga kamay sa likod ng kanyang ulo at ngumiti sa kanya.

Hindi gumana ang pagmamatigas niya kaya naman susubukan niyang umapila ng may pagpapakumbaba. Agad niyang pinalambot ang linya ng kanyang mukha, at sa mababang tinig ay sinabi, “You know how busy I am these days. Wala akong dapat sayangin na oras. I should seize every minute that counts. I have my deadlines and ideas are just pouring in my mind at this moment. You know the flow of my work. Can’t you just be more understanding?”

Hinintay niya ang sasabihin nito. "Kung sakaling.. Kung sakaling," tila nahihirapan itong ituloy at tinitimbang ang susunod na sasabihin. "Wala. Wala," instead ay dugtong nito. Lumikha ng antisipasyon sa kanyang isip kung ano'ng sasabihin nito. Then, that defeaning silence. Matagal. As the awkward silence grows, rain comes to the rescue. Again.

Nanatili kaming tahimik at walang nagsasalita sa pagitan namin. Tanging tunog ng speaker mula sa loob ng gate at ingay ng mga insekto ang nanatiling ingay sa paligid. Hinayaan ko siyang magkaroon ng oras para mag-isip kung sasabihin niya ba talaga ang totoong dahilan niya o hindi.

Dagdag ko kapag wala siyang sinasabi. Ang pag iisip tungkol kay Gunner ay nagdudulot ng mental na larawan sa isip. Sinusubukan kong itulak ito, ngunit walang epekto. Ito ay nananatili doon habang ang aking isipan ay sumasala ng ngiti pagkatapos ng ngiti mula sa aking mga alaala. Sa wakas ay huminto ito sa isang ngiti. Isang ngiti na katulad ng kay Gunner.

Agad akong lumapit kay Kier para kausapin. "Uh, may ideya ka ba kung anong pwede nating gawin?" tanong ko. Umiling siya. "Ngayon pa lang ako sasali sa ganto." Tumango ako. "Ako rin kasi eh.." problemadong sabi ko. "Siguro ay subukan na lang muna nating kumuha ng ideya sa internet." Agad kong sinang-ayunan ang sinabi niya. "Magregister na tayo."

"Where did you get your inspiration in writing such a crazy idea? My god! Base sa experience mo 'yon?" Isang mahinang tawa ang pinakawalan ko, nang marinig ang matinis na boses ng kaibigan niya, "Come on, tell us!" pangungulit pa nito sa kanya. "Uh," nagdadalawang isip akong ituloy dahil hindi ko alam ang sasabihin ko. "Siguro, kwento ko na lang 'yong laman ng book? Para magkaroon na lang kayo ng idea? Lalo na sa mga hindi pa nakabasa? Or ayaw niyo ng idea—"

Kinakabahan man pero napag desisyunan ko ring sabihin sa kanya ang napag isipan ko kanina. "By the way meron sana akong sasabihin sa iyo?" pagbubukas ko ng usapan. Ramdam ko na ang paghuhurumentado ng aking puso, on the other hand apart of me is being selfish sa ideyang wag na lang sabihin ang iniisip ko, kasi baka naman... Pinutol ko ang pag-iisip na meron pa kaming pag-asa. I will just fooling myself around kong iisipin ko ang napaka imposibloeng ideya na iyon.

“Para makabawi daw sa lalaki.” Hindi ko alam kung matatawa ako o magagalit. “Jacob…” Bahagya siyang ngumisi. “Creative idea,” bulong niya. Siniko ko siya. “Hindi ‘to nakakatuwa, Jacob. Ano ba kasing pumasok sa utak ng anak mo at naisipan niya ang ideyang iyon?" bulalas ko at tanging pag-iling lamang ang sagot ni Jacob.

Namangha at nakaramdam ako ng kilabot dahil sa kamandag ng lason. Pero isang ideya ang pumasok sa aking isip. Naghanap na ‘ko ng maari kong gamitin para sa ideyang nabuo ko. Pagkatapos kong gawin ang dapat kong gawin ay nagmadali na akong umalis bago pa makabalik ang bruha. Naglakad ako nang naglakad hanggang sa nakarating ako sa isang lugar na maraming lagusan. “Takte! Nalintikan na,” asik ko.