The Speaker Generates An Idea 소설 & 이야기

Inis niyang sabi. Halatang gusto niya talaga ang babaeng iyon. I sighed in disbelief and remained silent. Ayokong makipag-usap dahil baka lalo akong mahulog sa kaniya. Lumipas ang ilang minuto bago siya nagpasyang magsalita, "Do you have any ideas how to get out of here?" He asked. "None," I uttered. "This is bullsh*t!!" He screamed in annoyance.

The thought was both exhilarating and terrifying, a potent cocktail of anticipation and apprehension. My mind, ever practical, ever calculating, began to spin out scenarios, possibilities, plans. And then, a mischievous thought, a wry smile playing on my lips. “What if,” I mused, “What if 'yung surprise na sinasabi n'ya ay papakawalan na n'ya ako?” Napahagikgik ako kahit ako lang namang mag isa ang nandito. Para tuloy akong baliw.

Kapag tinitigan niya kasi ako ng harapan ay makakaramdam ako ng pagkailang. Sige, mangarap ka pa, Amber. Libre lang naman ang mangarap, tudyo sa akin ng tinig sa loob ng aking utak. Mukhang napapadalas ang pagsingit ng maliit na tinig na iyon sa loob ng aking isip. Nagkaroon tuloy ako ng imaginary friend. Imaginary friend o imaginary enemy? Madalas kasi akong kinokontra o di kaya ay tinutukso ng maliit na tinig na iyon.

tumatango niyang sambit, natatawa pa. Naglapit ang katawan namin at akmang maghahawakan pa ng kamay pero natigil dahil sabay kaming natawa, parehas kaming nangangapa at hindi alam ang gagawin. His eyes were sparkling as he laughed kaya umiwas ako ng tingin. Naalala ko naman 'yong iba kong napapanuod. I come up with an idea from those but this time I changed it.

“Kung ikaw hindi mo makalimutan, that’s your problem!” Kinagat ko ang aking pang-ibabang labi. Is it already five minutes? Dahil hindi ko talaga kayang tagalan ang isang ‘to kapag binubuksan niya ang kanyang bibig para magsalita. Nag-isip pa ako ng kahit anong maaaring pangpahaba ng usapan, kahit gusto ko na umalis. Pero dahil wala pa yata kaming isang minuto rito, wala rin akong magawa kung ‘di sumunod sa plano.

Hindi sila umimik pa ngunit alam ko na alam nila ang ibig kong sabihin. Nagpunta ako sa stage 'di kalaunan upang magbigay ng speech sa pagiging bagong lider ng Monterezo clan. Sa pagtungtong ko ay matinding kaba ang una kong naramdaman. “Good evening, everyone..." paninimula ko at muling huminga nang malalim. Kailangan kong tumindig nang maayos. "Ngayong gabi, hindi lang ito simpleng pag-upo ko bilang bagong lider ng Monterezo clan. Tonight, this is the beginning of a new era..." paninimula ko sa speech na pinag-isipan ko.

Sunod-sunod ang tanong ko, umaasang mabibigyan linaw ang pag-o-overthink ko. Humarap siya sa canvas, muli itong pinagmasdan nang ilang segundo bago muling tumingin sa akin. Isang tipid na ngiti ang sumilay sa labi niya, sabay haplos sa pisngi ko gamit ang kaniyang mainit na palad. "You have a vivid imagination, my Ika. Masyado mo sigurong iniisip ang mga sinabi ko sa'yo kaya kung ano-anong madidilim na bagay ang pumasok sa utak mo habang nagpipinta ka."

He firmly shook his head, "I need to think of an idea." Kinagat ko ang aking ibabang labi dahil matigas ang ulo ng matanda. Pinilit ko na lang na ngumiti dahil siya naman ang masusunod kahit pa si Tristan lang ang dapat na sundin ko. Pero dahil sa kanya naman galing ang pera, hahayaan ko na lang ang matanda. He snapped his fingers, like a bright idea suddenly put in his mind. "Alam ko na!" Ngumiti siya, iyong ngiti na alam kong hindi ko gugustuhin dahil si Tyler ang gusto niyang isama sa akin.

I don't believe that she has no idea on how to start with her book of floor plans. If there is one thing that people fail to notice most of the time, it is their capability to do anything that their minds are set onto. In fact, it's not the absence of ideas that silences one's confidence, but the bruises from rejections and discouragement. Sometimes, ideas remain hidden not because they don’t exist, but because they are terrified to be turned down again. "S-Sandali," Isang boses ang dumagundong sa buong silid kasabay nang pagbukas ng pintuan. "Salamat sa bungad, ha. Hello din sa inyo."

Lumingo naman ako. "Take your time. Pagandahin mo pa. Maybe you'll come up with a good idea later, who knows? The prettier it is, the better." Saad ko. As per experience, as an amateur, hindi ka dapat nagmamadali. Ang mga ideas ay hindi dapat pinipilit ng utak. Good ones would suddenly come up out of the blue if you take it easy. Baka mamaya lulundag ka na lang kasi may naisip kang ideya, ganun.