The Speaker Generates An Idea นิยาย & เรื่องราว

Sinamahan niya pa ito ng kindat at mahinang pagtawa. Agad akong pinamulahan sa sinabi niya. I know he's just joking, but as a creative writer, my active imagination kinda tricks me. It suddenly responds to any imaginable statement and leaves a mark for perhaps a couple of hours before I overcome. "Saka na." Tumalikod ako. Huli na nang ma-realize ko kung ano 'yung sinabi ko. Halos matutop ko ang bibig ko. Fish tea. "Saka na? So ibig sabihin ba no'n, honey, gusto mo? Wait, can I set a schedule?"

At nang muli itong magsalita ay buong loob na akong nag angat ng mukha para tumingin sa kanya. "Anyway, hindi na ako magpapatumpik- tumpik pa dahil sayang ang pagtakbo ng bawat segundo. Siguro naman may ideya kana kung bakit ako nakipagkita sayo para makausap ka ng masinsinan, lalaki sa lalaki bilang ama ng babaeng basta basta mo na lamang tinalikuran matapos mong gamitin!" Napakariin at baritonong salaysay nito habang matalim ang tinging ipinukol sa akin.

At gusto kong malaman kung ano iyon. Kung ganun ay may naisip akong paraan. Isang ideya ang biglang sumilay sa isip ko na parang kidlat sa gitna ng madilim na kalangitan. Napangiti ako nang bahagya, isang ngiting may halong panlilinlang at pag-iingat. Dahan-dahan kong pinindot ang answer button at inilapit ang cellphone sa aking tainga. "Hello."

Nag umpisa nang pagpawisan ang noo ko dahil sa kaba at tensiyon. "I have a good Idea Celeste" nagpakawala ako ng malalim na buntong hininga kahit na may agam agam ako sa sasabihin nito ay hinayaan ko na lamang syang magsalita. Bahala na kung saan man ako dadalhin nito, dahil hindi ko na talaga alam ang tamang gagawin ko. I wasn't on my right mind and I can't think properly.

Isang ideya ang tumalon sa isip niya, at kahit kaunti ay parang kinikilig siya sa pag-asa na baka malaman niya ang isang bagay kung saan siya magaling, iyon ay ng pagluluto. Wala siyang maalala pati kung anong hilig niya at kung saan siya magaling noon, but thinking that what if she was good in cooking made her want to try it. Minsan, baka doon nagsisimula ang alaala—sa aksyon. Sa paglalakas ng loob.

He can't think of anything as if his mind is blank and lost. Kinakain ng katahimikan ang malalim na gabi kaya't pati ang pag-iisip niya ay naaapektuhan. Gustong gusto niyang malibang upang alisin ang mga negatibong ideya ngunit hindi siya pwedeng umalis. Hinahayaan na lamang niya ang pagkukusa ng mga luha sa pag-agos mula sa kanyang mga mata. Wala rin namang patutunguhan kung pipigilan niya iyon dahil hindi paampat.

‘Yung mga dating humahanga, ngayon nagdududa na at lumalayo. Lunch break, may mga bulungan. Pag dumadaan ako, biglang tigil ang usapan. May isa pang lantaran: “Alam ko na noon pa na may kakaiba diyan. Baguhan pero ang bilis umangat—may tumutulong pala.” Malinaw ang parinig: nagnakaw daw ako ng ideas. Pero hindi ako sumabog. Kumagat lang ako sa labi ko, matigas ang loob. Kung hihintayin ko lang ang committee, baka lamunin na ako ng tsismis. Ako na ang kikilos.

Maya-maya, kumatok si Jacob at sumilip sa pinto. "Dad, gusto mo ng tulong? Pwede tayong mag-brainstorm." Napangiti ako. "Sure, anak. May mga ideya ka pa bang naiisip?" Pumasok siya at umupo sa tapat ng desk. Kitang-kita ko ang excitement sa mga mata niya. "Well, first," panimula niya, "dapat may grand gesture. Alam mo 'yun, yung parang sa mga pelikula!"

Ang daling sabihin kasi wala siyang ideya. Kaso heto ako’t hindi magawang matanggal ‘yung konsensiyang nararamdaman. Kasi alam ko rin sa sarili ko na hindi ko rin siya masisi for not having an idea na ganoon na ‘yung nararamdaman ko. Kasi umaarte akong okay, eh.

seryosong sabi niya. "Ikaw," tukoy niya sa akin. "May ideya bang tumatakbo sa isip mo?" Sandali akong nanahimik para saglit akong makapag-isip. Muli akong tumingin sa kaniya nang may ideya nang lumitaw sa isip ko. "May ideya na ako pero hindi ito madali," sabi ko. "Bakit? Ano ba iyon?"