The Strength In Our Scars Epub นิยาย & เรื่องราว

Ngunit sa unang pagkakataon, nawala ang bigat sa kanilang mga mukha. Mula sa kama, pinagmamasdan ni Liam ang eksena. Kita niya kung paanong unti-unting natutunaw ang mga pader na minsang naghati sa kanila lahat. Si Luca, nakasandal sa pader, tumango nang marahan. "This is what Markus never understood," malamig niyang sabi. "That strength isn't just in power or fear. It's in choosing to stand together."

"Thank you, Doc. Natatakot pa rin ako sa putok ng baril baka hindi na ako makagalaw kapag nangyari ulit 'to. I didn’t want to be a liability." "You were never a liability, Mira. You’re a survivor. Now, you’re also a healer. Go back out there—and remember: strength isn’t the absence of fear. It’s moving forward despite it." He taps a few notes on the tablet, then signs the clearance form. "How was the banana cake? Cherry’s baking again. Baka gusto mo pumunta ulit sa bahay. If you’re craving something sweet that won’t try to kill you." Nakangiti itong paanyaya sa kanya.

It was just like getting a mark from a scar that will forever be inside me no matter how long it takes, hindi iyon mabubura. You can’t fix a broken glass if it’s already shattered into pieces. You can't easily heal a scar if it already bleeds. You can’t complete a puzzle with a missing piece. It has long caused temporary pain, but the mark from it will forever be permanent. It won't go away easily. “Seia, Avril helped Griffin to find you that night. She was part of it because she didn't want you to join HDL…” pag-aamin niya. Napahiwalay ako sa pagkakayakap sa kanya at umupo galing sa pagkakahiga. “S-She did that?” I stuttered.

Itinaas niya ang kanyang kamay at pinalo ng malakas na sampal ang mukha niya. Bumagsak si Skylar sa lupa nang may malakas na kalabog. Hindi malakas ang ginawa ni Kendall, ngunit ang Power of the fiend Soul ni Skylar ay ninakaw, kaya naging mahina at walang kapangyarihan ang kanyang katawan. T*ng ina… Tahimik na nagmumura si Skylar habang ang galit ay namumuo sa kanyang mga ugat. Sinubukan niyang tumayo ngunit agad niyang napagtanto na wala na siyang lakas.

dagdag pa niya bago mapangahas niya binalingan si scar na ngayon palabas na ng silid. "I will back soon my scar"nakangising ani niya na ikinahinto ni scar sa paglalakad. "Hayop ka! Mamatay kana. "Nanlilisik na matang sambit ni Scar. "I'll take you with me."Aliza fearless said. Sinubukan itago ni fimescar ang nararamdaman niyang takot na banta sa kanya ni Aliza pero hindi niya ito nagawa.

Hindi ko siya hinayaang tapusin. Hinila ko siya palapit, hawak ang mukha niya. “Don’t you ever say that again,” mariin kong sabi. “You don’t fix danger by disappearing.” Tahimik siya. “People like him,” patuloy ko, mas mahina na, “hunt weakness. And you’re not weak. You’re my strength.” Lumabas ang luha sa mata niya. At doon ko napagtanto—

"I—I don't deserve you, but God... I want to. I want to spend the rest of my life trying to deserve you." I cried even harder. I could see Ross's vulnerable side clearly now. Kahit ako, kahit ako rin hindi ko alam kung deserve ko ba si Ross pero gusto ko gawin ang lahat para maging deserving para sakanya. I gently touched his wrist. I drew stars on them. "None of your scars can make me love you less. "I glanced at Ross' pulse. Sobrang daming linya na halos hindi ko na mabilang. Every time I saw the scars on his wrist, the ones he tried to hide, I was haunted by the thought of how many times he had been alone. How many times he had fought the demons in his mind, how much more he feared living

"Inilalayo sa akin ng doktor ko ang cellphone ko pagkatapos ng bawat therapy dahil natatakot akong may masabi akong hindi maganda sa iyo. May mga linggo na wala akong malay dahil sa tindi ng mga gamot at ng operasyon. Ginawa ko ang lahat ng iyon dahil ayaw kitang makitang nahihirapan. I wanted to come back to you as a whole man... or not at all." Hindi na naawat ang paghagulgol ni Scarlett. Ang bigat sa kanyang dibdib ay tila lalong nadagdagan, hindi na dahil sa selos, kundi dahil sa matinding pagsisisi. Habang nakikipaglaban siya sa kanyang mga insecurity, si Darius pala ay literal na nakikipaglaban para sa kanyang buhay.

mahinang bigkas ko kasabay ng malakas na pagkabog ng dibdib ko. " Alam naman siguro natin na sa ibang bansa na naka-base ang mga magulang nila diba? Iniisip natin noon na kaya hindi natin sila ma-contact ay dahil masyado lang silang naging abala pero kabaliktaran pala ang lahat Scarlett! May kumidnap sa kanila at sa loob ng ilang buwan, walang ginawa ang taong kumidnap sa kanila kundi ang pahirapan sila!" bigkas ni Charmaine habang kitang kita ko ang takot sa kanyang mga mata! Hindi naman ako makapaniwala sa narinig.

“Yuck!” “Did you saw her scars?” “It’s kadiri.” Napayuko ako habang naglalakad palapit sa cottage namin. I can’t help but to sob slightly while listening how they talk behind my back. What’s wrong with my scars? It’s not that I choose to have this as well.