Novel & Cerita There's A Time For Everything

Maybe it's already happening, we're not just aware of it. So we must prepare. ******************* Jeselle's POV Oh kay bilis lumipas ng mga araw. Para itong buhangin sa loob ng hourglass na unti-unting bumabagsak, at hindi na lang natin namamalayan na naubos na pala ito. Time. Time is very mysterious and unpredictable. It heals anything. It breaks anything. It fixes anything. It improves anything. We can't see it, but we can tell what it is.

"Bahala ka!" Kinuha ko ang susi ng kotse dahil pupunta ko sa anak ko at kakausapin ko ng maayos si Sheena,hindi ko pwedeng hayaan na porket galit siya ay matatakot na ako,marami ng oras ang nasayang kaya naman hindi ko na hahayaang may masayang na naman,ngayon ko lang narealize na mahalaga nga oras ang kasabihan na time is gold. "Ano ba kasi talaga ang problema mo love ha? Kaya ko lang naman to ginagawa ay dahil kagabi...kagabi kasi nananaginip ka,at sinabi mo na-- namimiss mo na ang anak natin!"

Mark my words My most anticipated day comes so slowly. Kung kailan gusto ko bumilis ang oras saka naman babagal. At kapag gusto kong bumagal saka naman bibilis. Like, what the hell? Sumpa ba 'yon para makita ang kahalagahan ng bawat patak ng segundo? Napabuntong-hininga ako at tinitigan ang papel na nasa harap ko. Na'san na 'yong sinasabi ko na marunong akong maghintay?

Because your heart knows things that your mind can't explain. Dahil sabi nga rin nila, kung anong sayo, kahit pakawalan mo, o mawala mo'y babalik at babalik pa rin ito sayo. At gan'yan kalakas ang kapangyarihan ng pag-ibig. Because when two hearts are meant for each other, no distance is too far, no time is too long, and no other can break them apart.

Marami nang nangyari. Marami na rin akong natutunan. Hindi ko na hahayaang kontrolin ng nakaraan ang kinabukasan ko. Ngumiti ako nang may buong kumpiyansa. “But don't worry.” “In no time…” “All things will be in order.” “At sa pagkakataong iyon, lahat ng katotohanan ay lalabas.” “At kapag nangyari iyon, wala nang kasinungalingang makapipigil sa bawat isa na mapunta sa taong tunay nilang pinili.”

“Pero iba na.” — Tumango siya. “Iba na.” — Hindi na sila naghahanap ng sagot sa lahat. — Hindi na nila kailangang maintindihan agad. — Dahil natutunan na nilang— may mga bagay na dumarating sa tamang oras. — At may mga sagot na kusang lumalabas kapag handa ka na. — Dumating ang araw ng recognition.

“I’ll make time.” Tahimik. Simple lang na mga salita, pero iba ang dating. Habang nagtatrabaho siya sa café buong umaga, paminsan-minsan napapangiti siya nang hindi niya namamalayan. I’ll make time. Parang musika sa tenga niya, at hindi niya maiwasang isipin kung paano siya pinapahalagahan ng isang tao na hindi niya inaasahan.

At sa pagkakataong ito— Hindi na siya papayag na manatiling tahimik. Dahil kung may isang bagay siyang natutunan— Ay ang katotohanang— May mga pagkakamali na hindi kayang itama ng oras. Ngunit may mga bagay— Na maaari pa niyang gawin. At sa pagkakataong iyon— Hindi na siya ang lalaking walang ginawa. Kundi ang lalaking handang harapin—

Sa kanyang isipan, nakaplano na ang lahat: hihintayin niya ang tamang pagkakataon, ang panahon kung kailan maayos na ang lahat. Habang nagmamaneho pauwi, sinulyapan niya ang kahon na nakalagay sa upuan sa tabi niya. "Soon," bulong niya. "When the time is right, Dianne. I’ll make sure it’s perfect for you."

Hindi ko namalayan na nakaapak pa rin ako sa damo, basa na ang tsinelas ko sa tubig na patuloy kong ibinubuhos kahit wala na akong dinidilig. “Turn off mo muna ’yan,” mahinang sabi ni Calvin. Parang doon lang ako natauhan. Agad kong isinara ang gripo, saka ibinaba ang hose. “Anong ibig sabihin ng ‘for everything’?” tanong ko, hindi tumitingin sa kanya. Narinig ko ang mahinang paghinga niya. “It means… she regrets things,” sagot niya. “Anong mga bagay?” diretso kong tanong.