There's A Time For Everything Novels & Stories

Mas gugustuhin ko nalang ang masaktan kaisa ang malagay siya sa kapahamakan. Love isn't all about happiness,,dumarating sa point na kailangan niyo munang lagyan ng space ang isat isa para mas marealize niyo Kong gaano kahalaga ang bawat isa.. Kasi naniniwala ako,,that time will make us stronger than what we are, time will heal everything,,that Every failure has a good valid reason.. "I'm sorry hon." Bulong ni Grace bago niyakap ng mahigpit ang dalaga..

Ayon din ang nagpagising sa 'kin dahil kung totoo nga namang pinakinggan ko siya no'ng araw na 'yon ay baka nga ganito pa rin kami, magsakama, nagmamahalan, at kasal na rin. Siguro nga tama ang kasabihan ng iba na everything happens for a reason. Lahat ng ginagawa natin, lahat ng naging desisyon natin, lahat ng kung ano'ng sabihin natin no'ng mga oras sa partikular na pagkakataon ay sinadya ng tadhana, sinadya niyang mangyari ang lahat ng ito para din sa aming mga sarili, upang matuto kami.

Ngayo'y mas lalong napuno ng pagkamangha at galak ang mga mata nito sa nalaman. Yeah, what indeed a small world! At ngayon ako mas naniniwala sa sinabi ni lola na talagang gagawa ng paraan ang tadhana kung kami talaga para sa isa't isa. Ganoon din ang payo sa 'kin ni Mommy Aida na lahat ay darating at mangyayari sa tama at takdang panahon. At ito na nga ang tama at takdang panahon na iyon!

Mahinang umihip ang hangin sa paligid, dahilan para kumaluskos ang mga dahon ng puno. “Simula noong naging ina ako,” mahina niyang pagpapatuloy, “mas lalo kong naintindihan kung gaano kahalaga ang oras. Every moment kasama ang anak ko feels priceless.” Napangiti siya nang bahagya. “Tama ka pala noon, Mom. Time means everything kapag kasama mo ang mga taong mahal mo. I know you loved me. Katulad ng pagmamahal ko kay Dustin ngayon.” Muli niyang hinaplos ang lapida.

agad akong napahawak sa labi ko, tinakpan iyon noong mapagtanto ko kung anong topic ang nabuksan ko. "A married couple do this, Solene. Don't be shy. Palagi ko gagawin ito. Bago ako umalis, kapag dumating ako, kapag nagising ako at kapag bago ako matulog. So... I advice... masanay ka nalang dahil masasanay ka naman talaga." Isang ngisi ang kumawala sa labi niya. "And anyways, there's a flowers there," tinuro niya ang gilid ng kama ko. "H'wag mo na itanong kung para kanino dahil syempre it's for you. Aalis na ako."

STELLA LUNA The strange thing about happiness—when people are genuinely happy, they rarely notice how quickly time passes because their hearts are too busy living in the moment instead of counting the seconds. But when someone starts caring too much, overthinking too much, or fearing the possibility of losing what they have, time suddenly feels painfully slow. Every minute becomes noticeable, every silence feels longer, and every passing second carries the weight of uncertainty. It is as if happiness allows people to forget time exists, while fear and attachment force them to become aware of every moment slipping away.

Pilitin ko man pero wala pa talaga. Tapos ngayon, kung kailan akala ko katapusan na ng lahat saka naman gumawa ng paraan si God. Totoo nga yung kasabihan na, God has perfect timing; never early, never late. It takes a little patience and it takes a lot of faith but it's worth the wait. Wala akong gano'ng faith at mas lalong wala akong inaantay na darating. Pero ngayon napatunayan ko ang kasabihan na 'yon. Walang katapusang pagpupuri at pasasalamat at galak ang aking puso. Habambuhay ko itong tatanawing isang napakalaking biyaya galing sa Dios.

“And because some things take time.” Tahimik si Callyx, tila pinag-iisipan ang “time” na konsepto. “But I have time,” wika niya, seryoso. “I can wait long. But… can you talk to Daddy about it? Please? So I know if I should keep waiting.”

“Paano kung hindi ito tama? Paano kung maling panahon na naman ‘to?” “Alam mo kung kailan lang nagiging mali ang panahon? Kapag pinipilit mong hintayin ang perfect timing na hindi naman dumarating. Minsan, kailangan mo lang tumalon. Kahit hindi ka sigurado. Kasi kung hihintayin mo pa ang ‘tamang oras,’ baka mawala na siya.”

“This wait... it’s actually the best part.” “Ang maghintay sa kanin?” nakangiti kong tanong, tumitingin sa kaniyang mga mata na nakatitig sa akin nang may buong katapatan. “The wait for everything,” sagot niya. “In my world, everything is fast. Decisions are made in seconds, results are expected immediately, and if something is delayed, it’s a failure. But tonight, waiting for the rice to cook, watching you handle a simple mistake with a laugh... it makes me realize that some of the best things in life require you to just slow down and wait.”