Through My Window 2 Novels & Stories

Bumangon agad ako sa kama at bumungad sa akin ang napakalaking kwarto. Sobrang laki ng kama tapos may sala pa bandang kaliwa nito, napakataas rin ng kurtina kaya sa tingin ko ay hindi bintana ang nasa likuran nito kundi ay isang glass window yung pang-mayaman. Agad ko itong hinila ang malaking kurtina sa gilid at suminag ang araw sa aking mukha. Nasaan na ba ako? Bakit parang pang-mayaman ang kwartong ito?

Ang tanging tunog ay yung mahina kong hakbang sa carpeted floor habang lumalakad papunta sa malaking glass window. Milan spread out beneath me—city lights na kumikislap, buhay na buhay ang syudad. Pero dito sa taas, sa tahimik na kwarto, parang ibang mundo. Tinanggal ko yung earrings ko, marahang inilapag sa vanity table. Tumitig ako sa salamin. Perfect pa rin ang makeup, flawless pa rin ang ayos ng buhok, pero yung mata… iba. Pagod. Mabigat.

Kinuha ko ulit ang hairbrush at mahigpit 'yong hinawakan bago ako bumaba ng kama para tingnan kung ano ang dahilan ng ingay na nanggagaling sa french window. My heart is trembling and is beating loudly as I near on it. Nanginginig ang kamay na hinawi ko ang manipis at kulay cream na kurtinang nakatabon doon. Para akong nabunutan ng tinik matapos makita na wala namang kakaiba roon. Wala na rin ang kakaibang tunog. Baka dahil lang 'yon sa puno o kung ano.

Nang sinubukan niyang buksan ang bintana, doon niya nadiskubreng nakakandado pala 'yon mula sa labas. Frustration led her to slam the window, however, the glass are thick enough not to break it. Wala siyang pinagkaiba sa isang preso na patapon ang buhay. She wants to end it all! She'd rather die than spend the rest of her life in this hell-like prison! "Myla... Mavi... Gusto ko nang magpahinga..." Her voice cracked at the last word. Nawalan ng lakas ang kanyang mga paa at napahiga na lang siya sa tiles habang walang humpay sa pag-iyak.

A scene flashes in my head, a strong wave of a non-existent force crashes onto me, causing me to back up. I look up from the bed to the window across the room.The curtains are down, which I don't remember putting down. I remember rushing to get out of the place, desperate, and I remember leaving the room seeing the city lights from the window as the sky darkened. He did come here, and he was suffering.

Tumayo ako at isinuot ang tsinelas ko, tsaka lumabas ng kwarto, dahil hinahanap ko kung saan nanggagaling ang ungol na animo ay nahihirapan, pababa na sana ako ng hagdan nang makita ko na hindi sarado ang pinto ng kwarto ni Ravi, dahan dahan akong lumapit at akmang isasara ito, nang may marinig ako sa loob. “No, please, no,” napatigil ako, sa kanya nanggaling ang mahihinang ungol? Imbes na isara ay dahan dahan ko na binuksan ang pinto, madilim ang kabuuan ng kwarto, tanging ang bukas na sliding window niya ang nagsisilbing liwanag, dahil direktang pumapasok ang liwanag nang buwan.

i miss this place. i open the window and smell some fresh air. * cough cough* okay.. i think its not that fresh anymore. aish. pollution. cars should be prohibited! sinara ko na ang window at umayos ng upo. " i think young mistress will be surprise" butler jang suddenly said. a smirk form in my lips ng marecall ko, why im here. " she will surely be." sabi ko sabay smirk. tumingin ulit ako sa window.

bakit kumikirot ang puso ko? This is the right decision. This is for the future of my daughter. The hell of this heavy feeling inside me. NEIL'S "Oh, come on!" inis na sigaw ko, and then, binuksan ko ang window sa side ko para palayasin ang sasakyan na nasa harap ko. "Dude, move! Hey!!!" hiyaw ko at wala na akong pake kung makilala pa nila ako as prinsipe nang bansang ito.

Habang ako naman ay naiwan roon na namamangha parin sa bagong kwarto ko. Mabilis kong ibinaba sa ibabaw ng kama ang bagahe ko at lumapit sa bintana para hawiin ang may kakapalang puting kurtina kaya pumasok ang liwanag mula sa glass window. I took a deep breath as the sunlight touches my skin. I smiled as I walk back on my things.

Adrian’s POV The floor-to-ceiling windows of my office welcomed the late morning sun, casting a soft glow across my desk. I had just wrapped up a video call with the Tokyo branch—nothing new, just another progress report that confirmed everything was on track. Numbers, charts, future projections. All perfectly aligned.