Through My Window 2 の小説・ストーリー

Bakit? Napahinto ako sa pag lalagay ng lipstick ko ng makarinig ako ng katok mula sa pinto ng kuwarto ko. Agad naman akong tumayo para buksan ang pinto, pero pag bukas ko ay nagulat ako ng biglang pumasok si Keiran at isara ang pinto tsaka ako nito sinunggaban ng halik. “Keiran ano ba?!” ani ko sakaniya ng maitulak ko siya

Sa labas, nagsisimula nang bumuhos ang ulan, tinatamaan ang glass windows ng unit ko. Kinuha ko ang remote at binuksan ang radyo. Isang jazz song ang tumutugtog. Isinandal ko ang likod ko sa upuan at uminom ng mainit na tsaa habang pinapanood ang mga patak ng ulan na gumugulong sa bintana.

Hindi pa rin mapakali si Gabby. Nakatayo siya sa harap ng malawak na glass window ng kanyang penthouus. Malinaw pa sa mga mata niya ang mga imaheng paulit-ulit na bumabalik—isang batang babae, isang pangako, isang kahon na tila may laman ng kung anong laman na hindi niya maipaliwanag. “Damn…” mahina niyang bulong.

Araw ng Sabado, nagising ako sa malakas na katok mula sa pinto ko. Hindi, hindi na iyon basta katok kung hindi, kalabog na. Agad akong kinabahan sa bumungad sa akin. Agad kong tinakpan ang mukha ko gamit ang palad ko dahil sa nakakapasong sikat ng araw. It is a disadvantage of having a sliding window. Kung bakit kasi nakalimutan kong isara ang mga kurtina kagabi eh.

i miss this place. i open the window and smell some fresh air. * cough cough* okay.. i think its not that fresh anymore. aish. pollution. cars should be prohibited! sinara ko na ang window at umayos ng upo. " i think young mistress will be surprise" butler jang suddenly said. a smirk form in my lips ng marecall ko, why im here. " she will surely be." sabi ko sabay smirk. tumingin ulit ako sa window.

Bulong ko sa sarili ko. Paismid akong ngumiti bago ko isuksok sa tainga ko ang earphone. "See you soon," Tumayo ako mula sa pagkakaupo at nagpamulsa palapit sa window wall para makita ko pa ang view. "Eclair." Eclair's P.O.V

CHAPTER 91 – “You Made a Monster… So Here I Am” “If love made me weak, then maybe power would keep me alive.” Tahimik ang lungsod sa labas ng glass window ng high-rise apartment na tinutuluyan ko ngayon. Pero sa loob ko—hindi tahimik. Parang may bagong mundo na unti-unting sumisibol sa dibdib ko. Hindi mabait. Hindi malambot.

Hindi ko naman masydong kita kung may tao kasi may kurtina naman. Impossible namang maakyat itong kwarto ko e ang taas nito. Tumayo ako at dahang-dahang pinuntahan ang sliding window. Kahit na kinakabahan ay nag patuloy parin ako. Hinawi ko ang kurtina sa sliding window at nakitang may lalaking nakatayo dun. The hell is he doing here at this hour.

Pero sa kabila ng kaayusan nito, mas lalo akong kinabahan. I slowly stood up, my legs feeling like jelly. Lumapit ako sa pinto at pinihit ang handle. Locked. Sinubukan kong hilahin, sadyang matibay talaga ito. Lumipat ang tingin ko sa malaking bintana sa gilid. It was a glass window, looking out into a thick forest. Hindi ko alam kung nasaan ako, wala ring pamilyar na gusali, at lalong walang ingay ng siyudad. Sinubukan kong itulak o buksan ang bintana, pero kahit anong pilit ko, hindi ito gumagalaw. Pagkapa ko sa salamin, doon ko naramdaman ang kapal nito. It wasn't just ordinary glass; it was reinforced, almost like bulletproof material. Nanlamig ang buong katawan ko. My hands started trem

Mabuti na lang, kaming dalawa lang ang tao rito. Lumabas na lamang ako sa terrace upang magpahangin. Napangiti ako nang makitang may bote ng red wine sa lamesa. Umupo ako sa patio chair at binuhusan ng alak ang wine glass na naroon. Frameless glass naman ang pintuan dito kaya kahit nasa labas ay makikita pa rin ang loob ng kuwarto.