Through My Window 2 Novels & Stories

#MTDC42: Home Pt.1 I woke up early and watched the sun rise from the glass window. Hindi ko mapigilang ngumiti habang inaalala ang nangyari kagabi. I guess I made it. I made the right decision. I chose to stay and give Wesley one more chance for the sake of my daughter.

Kahit ako. Napatingin ako sa window. Ang liwanag ng lungsod ay kumikislap sa bintana, ngunit wala akong nakikita. Ang mata ko ay nakatuon lamang sa larawang naaalala ko sa kanya—ang ngiti na pilit niyang ikinukubli sa mga mata, ang bahagyang galaw ng kamay na dati kong pinapansin nang hindi ko inaamin.

If I could get through that window, I might be able to escape and get help. Nilakasan ko ang loob ko at dahan-dahang pumatong sa toilet bowl. Mabagal kong inangat ang awning window ingat na ingat na hindi makagawa ng ingay. Nang mabuksan ko ay bahagya akong sumilip. Kaya lang nakakadismayang tanawin ang bumungad sa akin. Mga bahay ang in-expect kong makita, pero hindi. Malalagong damo ang nakikita ko. Mga talahib na sumasayaw-sayaw sa hangin.

"This will going to be your room. And mine is near beside yours." Isang pasada lang sa card key ay tumunog na ang pinto at umawang. Na una na itong pumasok sa loob hila ang maliit kong maleta. Pumasok ako at pinasadahan ng tingin ang loob nito. Pumukaw agad ng atensyon ko ang full glass window kung saan abot tanaw ko mula dito ang Eiffel tower. "Beautiful.." Bulong ko habang naka lapat sa glass window ang aking palad.

Handa akong akuin ang anumang parusa, kung meron man. Naibaling ko ang tingin ko sa labas ng two-way mirror glass window. Bumuhos ang malakas na ulan na may kasamang bugso ng hangin. Rinig na rinig ang hampas ng tubig sa bubong at mga bintana, kahit nasa loob kami ng silid. Sa bawat patak, ramdam ko ang bigat ng konsensyang unti-unting gumagapang sa dibdib ko.

Isang malaking glass window ang naroon. At sa isang iglap ay parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Nanlaki ang aking mga mata saka nanginig ang aking buong katawan. Dahil sa loob ng silid na iyon ay malinaw kong nakita si Cyrus. Nakangiti. Nakayakap. At kasalukuyang hinahalikan ang isang babae. Parang may nabasag sa loob ng dibdib ko.

I still need to open the window widely. Kaya naman, sinubukan kong abutin ang window controller. Fortunately, naabot ko naman ito kaya dali-daling inikot ko ito nang inikot pero imbes na bumukas ito, naipit lang lalo ang kamay ko. Kabobohan, Jef!

Deserve ko namang magpahinga. “Fuck!” sigaw ko nang may marinig akong nabasag. Mabilis akong napatayo at napatingin sa glass window ko. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko dahil imposibleng mababasag ng walang dahilan ang glass window ko. Matibay yun at kahit na pukpukin ko yun, hindi yun masisira depende na lang kung may gagamitin talaga.

Did she block my number? I can't contact her. I threw my phone on my desk. I'm furious. I'm angry. How did she reject me like this? She's driving me insane. I'm losing control. Bigla ko na lang sinuntok ang glass window sa office ko. Nagkapira-piraso iyon at lumikha ng ingay kaya mabilis na pumasok si Mauro. "Allessandro!" He almost yelled, but his face was filled with confusion.

Nagkasugat pala ako dahil do’n. Nilibot ko ang paningin ko without moving my body, masakit pa rin ang parte ng katawan ko dahil sa nangyari. Nagawi yung tingin ko sa malaking glass wall, kitang kita ang view sa labas, may kurtina sa magkabilang gilid na mukhang kakabukas lang dahil pasikat pa lang yung araw. The sky is burning red now. Plus the view of the tall buildings in Manila.