Through My Window 2 Novels & Stories

Hindi ko naman masydong kita kung may tao kasi may kurtina naman. Impossible namang maakyat itong kwarto ko e ang taas nito. Tumayo ako at dahang-dahang pinuntahan ang sliding window. Kahit na kinakabahan ay nag patuloy parin ako. Hinawi ko ang kurtina sa sliding window at nakitang may lalaking nakatayo dun. The hell is he doing here at this hour.

Pero sa kabila ng kaayusan nito, mas lalo akong kinabahan. I slowly stood up, my legs feeling like jelly. Lumapit ako sa pinto at pinihit ang handle. Locked. Sinubukan kong hilahin, sadyang matibay talaga ito. Lumipat ang tingin ko sa malaking bintana sa gilid. It was a glass window, looking out into a thick forest. Hindi ko alam kung nasaan ako, wala ring pamilyar na gusali, at lalong walang ingay ng siyudad. Sinubukan kong itulak o buksan ang bintana, pero kahit anong pilit ko, hindi ito gumagalaw. Pagkapa ko sa salamin, doon ko naramdaman ang kapal nito. It wasn't just ordinary glass; it was reinforced, almost like bulletproof material. Nanlamig ang buong katawan ko. My hands started trem

Mabuti na lang, kaming dalawa lang ang tao rito. Lumabas na lamang ako sa terrace upang magpahangin. Napangiti ako nang makitang may bote ng red wine sa lamesa. Umupo ako sa patio chair at binuhusan ng alak ang wine glass na naroon. Frameless glass naman ang pintuan dito kaya kahit nasa labas ay makikita pa rin ang loob ng kuwarto.

#MTDC42: Home Pt.1 I woke up early and watched the sun rise from the glass window. Hindi ko mapigilang ngumiti habang inaalala ang nangyari kagabi. I guess I made it. I made the right decision. I chose to stay and give Wesley one more chance for the sake of my daughter.

Kahit ako. Napatingin ako sa window. Ang liwanag ng lungsod ay kumikislap sa bintana, ngunit wala akong nakikita. Ang mata ko ay nakatuon lamang sa larawang naaalala ko sa kanya—ang ngiti na pilit niyang ikinukubli sa mga mata, ang bahagyang galaw ng kamay na dati kong pinapansin nang hindi ko inaamin.

If I could get through that window, I might be able to escape and get help. Nilakasan ko ang loob ko at dahan-dahang pumatong sa toilet bowl. Mabagal kong inangat ang awning window ingat na ingat na hindi makagawa ng ingay. Nang mabuksan ko ay bahagya akong sumilip. Kaya lang nakakadismayang tanawin ang bumungad sa akin. Mga bahay ang in-expect kong makita, pero hindi. Malalagong damo ang nakikita ko. Mga talahib na sumasayaw-sayaw sa hangin.

"This will going to be your room. And mine is near beside yours." Isang pasada lang sa card key ay tumunog na ang pinto at umawang. Na una na itong pumasok sa loob hila ang maliit kong maleta. Pumasok ako at pinasadahan ng tingin ang loob nito. Pumukaw agad ng atensyon ko ang full glass window kung saan abot tanaw ko mula dito ang Eiffel tower. "Beautiful.." Bulong ko habang naka lapat sa glass window ang aking palad.

Handa akong akuin ang anumang parusa, kung meron man. Naibaling ko ang tingin ko sa labas ng two-way mirror glass window. Bumuhos ang malakas na ulan na may kasamang bugso ng hangin. Rinig na rinig ang hampas ng tubig sa bubong at mga bintana, kahit nasa loob kami ng silid. Sa bawat patak, ramdam ko ang bigat ng konsensyang unti-unting gumagapang sa dibdib ko.

Isang malaking glass window ang naroon. At sa isang iglap ay parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Nanlaki ang aking mga mata saka nanginig ang aking buong katawan. Dahil sa loob ng silid na iyon ay malinaw kong nakita si Cyrus. Nakangiti. Nakayakap. At kasalukuyang hinahalikan ang isang babae. Parang may nabasag sa loob ng dibdib ko.

I still need to open the window widely. Kaya naman, sinubukan kong abutin ang window controller. Fortunately, naabot ko naman ito kaya dali-daling inikot ko ito nang inikot pero imbes na bumukas ito, naipit lang lalo ang kamay ko. Kabobohan, Jef!