Through My Window 2 Novels & Stories

Sa pamamagitan ng electric wheelchair ko, mag-isa kong tinungo ang labas ng pintuan. *****

Mahina kasi ang tolerance ng kanyang katawan pagdating sa alak kaya ganoon. Biglang nagliwanag ang kanyang mukha at napangiti siya ng matamis nang matanaw niya sa labas ng gate nila ang pagdating ng kotse ni Bradz. Ngunit ang matamis niyang ngiti ay dagling nabura nang makita niyang bumaba sa kotse nito ang pinsan niyang si Carla. Todo alalay pa rito ang binata na para bang babasaging crystal ang kasama at ingat na ingat na huwag mabasag. Lalo tuloy sumama ang mukha niya.

Especially that I am no one but just the mother of his child. Para akong naiiyak dahil sa inis na nararamdaman ko. Dapat ay matutulog ako but I ended up standing near the window. I could see the buildings outside and the busy street. It should make me calm, pero nag-iinit pa rin iyong ulo ko. This is crazy.

Napabalikwas ako ng bangon ng masumpungan ko na nasa hindi pamilyar na silid ang kinalalagyan ko.Pilit pa rin inaalala kong nasaan ako. The sunlight outside the glass window illuminated my face. Umaga na pala. Hindi naman ganun kakapal ang kurtinang tumatabing sa salamin na bintana kaya't nasisilaw pa rin ako. Suddenly, glimpses of last night's happening echoed in my mind. This room where am I now clearly stated all, wala na ako sa puder ni Jethro Montenegro.

RHEA’S POV The explosion ripped through the night like thunder tearing the sky apart. From my window, I saw the orange glow blooming from the direction of De Silva Tower — Lucas’s building. “Lucas!” I screamed, grabbing my coat and running out the door without even locking it.

Ovulation day ko ba ngayon o nahawa lang talaga ako sa ka-harutan ni Vladimir? Bumalik na ako sa loob nang maisarado na ang pinto ng unit. Naabutan ko si mama na pinu-pwesto na si River doon sa malapit sa glass window kung saan pumapasok ang natural na liwanag ng araw mula sa labas. Mag-aalas siyete pa lang naman kaya safe pa sa pagpapa-vitamin D si River galing sa haring araw.

Bumangon agad ako sa kama at bumungad sa akin ang napakalaking kwarto. Sobrang laki ng kama tapos may sala pa bandang kaliwa nito, napakataas rin ng kurtina kaya sa tingin ko ay hindi bintana ang nasa likuran nito kundi ay isang glass window yung pang-mayaman. Agad ko itong hinila ang malaking kurtina sa gilid at suminag ang araw sa aking mukha. Nasaan na ba ako? Bakit parang pang-mayaman ang kwartong ito?

Ang tanging tunog ay yung mahina kong hakbang sa carpeted floor habang lumalakad papunta sa malaking glass window. Milan spread out beneath me—city lights na kumikislap, buhay na buhay ang syudad. Pero dito sa taas, sa tahimik na kwarto, parang ibang mundo. Tinanggal ko yung earrings ko, marahang inilapag sa vanity table. Tumitig ako sa salamin. Perfect pa rin ang makeup, flawless pa rin ang ayos ng buhok, pero yung mata… iba. Pagod. Mabigat.

Kapag walang trabaho, wala din pera. Humakbang ako patungong bintana. Katulad sa mga building na madalas kong makita ay isa rin itong transparent kung kaya't mula sa loob ay kitang kita ko kung ano ang nasa labas. Kinuha ko agad ang magnetic window cleaner upang malinisan ang magkabilang gilid ng bintana. At dahil may built-in water storage sponge na ito ay hindi ko na kailangan pang magpabalik balik para lang mag restore ng tubig sa sponge.

Kinuha ko ulit ang hairbrush at mahigpit 'yong hinawakan bago ako bumaba ng kama para tingnan kung ano ang dahilan ng ingay na nanggagaling sa french window. My heart is trembling and is beating loudly as I near on it. Nanginginig ang kamay na hinawi ko ang manipis at kulay cream na kurtinang nakatabon doon. Para akong nabunutan ng tinik matapos makita na wala namang kakaiba roon. Wala na rin ang kakaibang tunog. Baka dahil lang 'yon sa puno o kung ano.