Till My Heartaches 소설 & 이야기

Pinaghalong kirot, dalamhati, sakit at pagdurugo ang nararamdaman ko ngayon sa aking puso. Mabigat ang aking bawat paghakbang at kasabay din non ang pagtulo ng mga luha ko sa aking mga mata. Paalam, Andrew. Hanggang sa muling pagkikita nating dalawa sa kabilang buhay.

Para bang nanghina na nang husto si tatay Albert. Madalas ko siyang nakikita na malayo ang tingin. Minsan naiisip ko, bakit sa kabila ng pagiging mabuti nito ay kailangan niyang makaranas ng ganito. Hindi ito tama, parang dinudurog ang puso ko, sa tuwing tinitingnan ko siya ay naaalala ko pa rin ang dating matatamis niyang ngiti na nagbigay sa akin ng pag-asa sa mundo. Nung mga panahon na tuliro ako ay nandiyan siya, nandiyan sila ni nanay Mildred. Sila ang naging sandigan ko, ako ay isang batang paslit lamang na ulila at inabandona sa lansangan, bukod kay Lino ay sila ang tunay na tumuring sa akin na pamilya. Hindi ko nais na maging ganito si tatay. Masyado na din na naapektuhan pati ang ka

Nakakalito kasi at nakakabahala. Paano na ang mga buhay na aming tinakasan? Paano kung bubulaga na lang bigla ang mga taong may balak na masama sa amin? "I lived for a long time without using my heart. I was like a rock—a big rock that whoever bumped into would be hurt. Yet you've changed me. You are the only woman who makes my stone-like heart beat again," madamdamin nitong sabi na sinabayan ng sandaling sulyap sa akin.

Isang tango ang naging sagot niya sa binata dala na siguro ng ‘di matatagong pagka-missed niya sa binata sa pag-alis niya sa kompanya nito. ‘I missed you, Ella...’ Sinalubong niya ang mga titig nito may kung anong lungkot na naaaninag siya sa mata ng dalaga alam niya na hanggang ngayon siya parin ang sinisigaw ng puso nito, ngunit ito lang ang way para maibsan ang lungkot na iyon. It’s been a long years since ang araw na iniwan niya ito sa Sta. Monica.

Hinawakan nito ang kamay niya at kinuha ang tasa roon. "I don't want to hurt you, Tristan. I wish I could prevent all the heartaches. I'm sorry for choosing my sister's happiness than mine. I'm sorry for choosing her over you. Akala ko kasi . . . akala ko totoong mahal ka niya kaya nagparaya ako or maybe she can love you as much as I do. I'm sorry for letting you go, Tristan."

Dahil palaging nasa unahan ng playlist ko ang 'Till my heartaches ends na kanta ay iyon ang pumapailanlang ngayon. Matagal-tagal na rin na hindi ko naa-update ang playlist ko kaya halos lumang kanta ang naka-save dito. I was afraid this time would come, I wasn't prepared to face this kind of hurting from within... Napailing ako dahil sa lyrics ng kantang iyon. Hindi para sa akin ang kanta pero tuwing naririnig ko ito ay naaalala ko si Greel. Kahit anong pilit kong kalimutan ang lalaking iyon ay hindi ko magawa. Minsan ay naitatanong ko rin kung naaalala pa ba ako nito o kung nasaan na ba ito ngayon.

“Ang buhok mo'y parang gabing numinipis Sa pagdating ng madaling-araw Na kumukulay sa alapaap Ang ngiti mo'y parang isang tala Na matagal na ang kinang Ngunit ngayon lang nakita kung kailan wala na Kailan kaya mahahalata Ang pighati sa ilalim ng iyong mga tawa? Kahit mawala ka pa Hinding-hindi mawawala Ang damdamin ko'y sa 'yong sa 'yo.” Napangiti ako sa kinakanta niya. I like the song. I like Munimuni. Nakaka-relate rin ako sa mga kanta nila. Bumutong-hininga ako at nakatingin lang sa kaniya habang kumakanta siya. “Bawat segundo ay natutunaw Tumutulo parang luha Humuhugis na parang mga puting paruparo

…So, they say that time Takes away the pain But I'm still the same, ah. Natigilan siya sa paglingon nang biglang pumailanlang ang isang kanta na mukhang nanadya ang bawat liriko. Turnin' back the time, back when you were mine (all mine) So, this is heartache?

Really hurts but the pain in my heart is the most painful. "T-tristan..." Mahinang saad ko sa kaniyang pangalan kasabay ng nga luhang naghabulan na kumawala sa aking mga mata, hindi ko na kaya ang sakit na mas nakakapag-pahina sa akin nagdidilim na ang paningin ko, pilitin ko mang imulat, kusa na itong sumara. *__________Everthing went black_________*

Dama ko ang paghagulgol ko dahil sa sobrang sakit. The room is broken down into pieces. There's also a fìre. The place looks like a mess. And knowing that Zach is inside of that room makes my heart shattered. It feels like my heart is also broken down into pieces. It feels like my heart is sinking. Zach is gone. He's now gone for good. He's now de@d. And it feels like I dièd too.