Novel & Cerita Till My Heartaches

Nanunubig ang mga mata, nagbabadya ang pagtulo ng luha. Ano nga ba ang magagawa ko? Paano ba nagpipigilan ang nararamdaman? Pwede bang dukutin ko ang puso ko, buksan at itapon ang laman? Char ha! Ayokong nasasaktan, hindi siya giving sa totoo lang. Lord naman kung mafafall na nga lang ako sa ferson pa na hindi ko kayang maabot? Pinaglalaruan mo ba ako? Tell me, why? Ain't nothing but a heartache. True ka diyan backstreet boys. Mahirap magmahal. Haist. Nang makababa ay natigilan ako nang naramdaman ang pagvibrate ng cellphone ko.

"H-ha?" Iminulat ni Axcel ang kanyang mata at walang sabi-sabing siniil sya ng mainit na halik sa gabing malamig. Madaming tao ang nag sasabi ng katagang, 'Let the Rain, wash the Pain of Yesterday', sa kanilang dalawa makakaya kaya ng ulan na burahin ang sakit sa puso ng dalawa? Isang halik, halik sa gitna ng ulan...

Parang pinipiga ng kung anong damdaming ang puso ko habang patuloy ko silang pinagmamasdan. Umalis na lang ako nang di ko na makayanan ang nararamdaman kong sakit. Para akong lutang na naglalakad habang iniisip na nabuhay lang yata ako para magdusa from the very start. And Vier is the hardest of all the pain I've got. STEFF'S POV

CHERRY’S POV Nagising ako na masakit ang buo kong katawan. Para akong binugbog ng sampung tao kahit mag-isa lang naman siya. Nagulat ako dahil nandito na ako sa silid ko. Saan na kaya ‘yon? Ang hapdi at ang sakit ng pearly shell ko. Grabe talaga si tanders parang uhaw na uhaw. Nadislocate yata ang balakang ko sa lakas niyang bumayo.

Talagang iniwan siya sa ganoong kalagayan. How heartless!

Nagpakawala muna siya ng hangin bago malungkot na ngumiti at tumingin sa malayo. “Tch, ‘di na ‘yon darating. And this heart? Nah, it’s impossible. Wala nang pag-asang mabuo pa ‘to.” Ang lalim talaga ng sugat niya. I was never able to mend his shattered heart kahit na anong gawin ko. Siguro kasi, ‘yong babaeng dahilan ng sugat na iyon lang ang may kayang paghilumin iyon. Zane is a good person, may pinagdadaanan lang.

Niyakap naman kaagad ako ni Mommy at inaalo ang likod ko. I've never experienced pain like this before. It's as if a million sharp knives are relentlessly stabbing at my heart, each cut deeper than the last. My strength wanes with each passing moment, especially seeing Lily in such a state. How can I find the courage to keep fighting? The anguish I feel is like a heavy weight pressing down on my chest, suffocating me with its intensity. Every breath feels like a struggle, every beat of my heart a painful reminder of the gaping void left by our loss. It's a battle I never anticipated having to face, a challenge that tests the very limits of my resolve.

Dahil nang mabasa ang iilan sa mga mensahe niya ay mas lalo akong nakaramdam ng sakit. Lord, forgive me, but I want to run to him and let him hug me until the pain disappears. But that's impossible. I immediately turned off my phone. Ayaw kong mas pahirapan lalo ang sarili ko. I hugged my pillow but I feel like someone's stabbing me on my chest. Ang sakit-sakit. I knoa that it's craziness but I really hope that pain reliever could ease the pain. Mabilis kong hinalungkat ang drawer ko at nang makakita ng pain reliever ay kaagad ko iyong ininom. Hindi ako nakuntento sa isa kaya lima ang sunod-sunod kong ininom.

Tumigil na ito sa pagkanta at naging inatrumental version na lamang ng From this moment ang tumutugtog. Ang bilis ng tibok ng puso ko parang anytime ay lalabas na lamang ito mula sa loob ng aking dibdib. Dagdagan pa na walang humpay ang pagtulo ng aking mga luha dahil sa sobrang sayang nararamdaman ko ngayon.

Napatawa ako at napapikit nang isubo ang mapait na shot. “Ugh—ang lakas!” reklamo ko, sabay takip ng bibig. “Yan ang napapala ng nagpapakilig!” hirit ni Daphne habang pumipitik ng hangin sa harap ng mukha. Nag-ikot ulit ang baraha. Mas dumami ang kalokohan — may pinakanta ng love song kahit sintunado, may pinagawa ng pang-Miss Universe na paglalakad, at may pinaamin ng “hidden crush” noong senior high.