Tinaga Ko Ang Puno Sa Dulo Nagdurugo นิยาย & เรื่องราว

Tumutulo ang luha ko habang patuloy na sinusuntok ang puno. “Baby hold on, I will save you. Wait for me a little longer, please? Can you do that for me?” Pakiusap ko. Alam kong naririnig niya ako. Huminga ako ng malalim at inilagay lahat ng lakas ko sa aking kamao at ilang beses na sinuntok ang puno, nakikita kong nag kakaroon ang crack ang shield na bumabalot dito kaya agad akong nag patuloy kahit dumurugo na ang aking mga kamao. Ramdam ko rin ang pang-hihina. Marahil ay hinigop ng puno ang lakas ko habang patuloy ko itong sinisira.

Sinong hindi? Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa makarating ako sa nag-iisang puno na nandito sa maliit na burol. Umupo ako at padarag na sinandal ang aking likod sa malaking katawan ng puno. Itinaas ko ang isang tuhod ko, ipinatong doon ang kaliwang siko ko, at tinanaw ang kabiserang barangay ng aming bayan. At doon, sa madilim na parte ng mundo, pinagpatuloy ko ang pag-iyak at ang pagdamdam ng sakit.

Josh Rain Montez Nagising ako na mabigat ng sobra ang ulo ko. Patunay no’n ang mahihinang d***g at ungol ko habang nakapikit ang mga mata ko at sapo-sapo ko ang ulo ko. Ilang sandali pa ang lumipas nang unti-unti ay marahan ko nang naimulat ang mga mata ko. Bumungad sa akin ang puting kisame saka ko iginala ang mga mata ko sa paligid. Hindi ako pamilyar sa lugar na ito.

Hindi ko nagawang alamin agad kung sino dahil kapwa kami bumagsak sa lupa at gumulong pababa hanggang sa tumama kami pareho sa ilalim ng puno. Pareho kaming napadaing sa sakit, ganoon rin ang yakap-yakap kong tuta nang maipit ko siya sa aking ilalim. Mabilis akong bumangon, ganoon rin ang taong nasa gilid ko na napahawak sa kaniyang kaliwang balikat.

May manipis din na fog sa paligid. Nagsimula akong maglakad hanggang sa mainip ako kaya tumakbo ako. Nakarating ako sa may dulo. Pawisan ako at hinihingal. Naupo ako sa ilalim ng puno at napatingala nang makita na hitik sa bunga ang puno na hindi ko kilala. Nakakakain ba 'to? Napatingin ako sa harapan ko nang maramdaman ko ang presensya ng isang lalake.

Nakabukaka ako, walang saplot na pang ibaba. Kasalukuyang gumugulong ang isang mainit na bote sa tiyan ko. Mariin ang bawat paggulong niyon, sa bawat galaw ay ramdam ko ang unti-unting pagkadurog ng maliit na punla sa sinapupunan ko.

"Ang bilis mo maglakad. Sanay ka nga naman sa bunok ano? T-Tapos hindi balakid sa 'yo ang mga damo at maliliit na mga ano, aray!" Huminto ako nang maramdaman ko ang pagbagsak niya mula sa likod. Nilingon ko siya, at tama ako, nadapa siya at mukhang tumama ang paa niya ugat ng puno na nalabas sa lupa.

Nang lumingon si Luna para makita ang eksenang nasa harap niya, sa sobrang gulat niya ay halos mahimatay siya. Nakatali si Nigel sa isang malaking bato sa dulo ng bundok, may walang katapusan na lalim sa ilalim ng mga paa at buong katawan niya. Samantala, nakasandal si Fiona sa bato, nakataas ang kanyang mga kilay habang may mapanglait na ngiti sa kanyang mga labi.

Habang masayang naglalakad ay naramdaman ko ang isang bagay na bumubulusok palapit sa akin mula sa likod. Bago ko harapin iyon ay tumalon ako at halos umikot sa ere tsaka lumading sa may kataasang sanga ng puno. Nabitawan ko din ang basket ng prutas pero hindi naman iyon nagkalat. Maayos parin iyon sa may lupa. Palaso? Habang nakatayo sa may sanga ng puno ay nakita ko ang isang palaso na tumarak sa isang puno kung saan katapat ng pwesto ko kanina.

Pinatunog ko ang leeg ko at inikot-ikot ko ang kamay ko bago ako tumalon papunta sa sanga at plano ko talaga na umakyat sa pinakamataas na parte ng puno. Hanggang sa makita ko na na may usok sa unahan kung saan siguro sila nagluluto at napangiti ako bago tumalon sa puno. Bihasa na ako sa mga sanga sa puno dahil sanay na ako sa ganitong bagay nung nasa America pa ako. Sa kagubatan kaya kami nakatira noon kaya sanay na sanay talaga ako sa ganito. Hanggang sa makarating na ako sa parang kampo nila sa lugar na ito at kagaya ng inaasahan ay marami ngang nagbabantay ngayon doon.