Tiya Isabel El Filibusterismo 소설 & 이야기

at anong totoo ang tinutukoy nila? "Inay, Isabel, tama na 'yan. Baka dumating na si Tasya at marinig pa kayo." rinig ko namang pumagitna na si Tiya Lucia. "Mabuti! at nang malaman na niya ang totoo. Diba, Isabel? Yun ang gusto mo?"

Kasuklam-suklam! “Ismael, hindi na tayo magkamag-anak. Wala akong tiyuhin na gaya mo. Kung alam lang ng nanay ko kung paano mo ako ginulpi at ginamit, sa tingin mo ba ikaw ang aawayin niya o ako ang kaiinggawan niya?” Ito ang unang beses na humarap si Isabella sa tiyuhin niya nang buong tapang at galit.

malambing na pagkakasabi ng ina ni George sa kanya. Galit na galit at lihim na napangiti si Isla dahil sa mga sinabi ng matandang babae. Naalala tuloy niya, na mula ng pumasok siya sa pamilya Madrigal, hindi kailanman umakto ang matandang ito bilang kanyang biyenan. Dahil lagi na lang, para siyang reyna na kulang sa pansin at ayaw masapawan.

Puno ng paghihinagpis at pagdadalamhati ang gabing yun. Sa puso niya, si Isabela ay gentle, mabait, at masipag na estudyante. Talented, independent, at may intellectual na ganda. Pero nung gabing iyon… umiiyak si Isabela ng higit pa sa batang nawalan ng kendi. Umiling si Isabela at bahagyang umubo, “Hindi ako galit. Ayokong umiyak.” “Tama, meron ka nang Daddy ko, bakit mo pa kailangan ng isang Villamor?”, proud na sagot ni Rita.

Kanina pa ako humihikab pero ayaw ko pang matulog. Napaupo ako sa kama nang biglang pumasok si Tiya Isabela, ‘yung unang maid na nakilala ko. 30 years na raw siyang naninilbihan kina daddy at mama raw ang turing ni kambal sa kanya. Kaya naman pala alam niya ang tungkol sa amin ni Crystoffer kasi pinagbubuntis pa lang kami nung nanay namin ay nandito na siya. Alam na rin daw niya lahat at ang buong kwento ng family Alonzo. May dala siyang fruits and milk.

Maigi na rin siguro iyon dahil siguradong magrarambulan lang sa bahay niya ang aso at ang mga alaga niyang pusa. Noong araw pagkatapos ng libing, bago bumalik sa Villapureza, may isinauli si Isabel sa dalaga. "Pakiusap, ibalik mo 'yan sa Casa kung saan 'yan unang nakita ni Merlindo," iniabot ni Isabel ang makapal at naninilaw nang diary ni Father Mauricio. "Hindi ko kailangan 'yan." Kinuha naman ito ni Minggay. "Saan ko naman po ito ilalagay?"

"Mukha ba akong nagbibiro, Blaze? Malinaw ang mga mata ko. Korte ng mukha ng Ate Isabella ko ang nakita ko." Kumibit balikat ito, "Baka kamukha lang. Tinatakot ka lang siguro talaga ng Tiya Madel mo. Sabi mo nga, nanghihingi siya ng pera sa'yo, baka armas niya iyong babae para ambunan mo siya ng salapi?" Nanliit ang mga mata niya. Gusto niyang humindi pero may punto ang kaibigan. Muli na lamang siyang sumimsim sa juice. Malamang na ganoon nga ang balak ng Tiya Madel niya.

Kaya hindi talaga ako kumbinsido na pamangkin niya ang magandang babaeng ito. Nakita ko si Bella na napatingin sa akin. 'Who are you Maria Isabella Cortes?'

Kahit assisstant at secretary ay walang tumatagal sa'kin. I'm Andrei De Catalina, a devil woman in corporate attire, a heartless CEO of De Catalina Beverage Company, and a brute and rude owner of Isla De Kastilyo. Lahat ng negative na ugali ay nakakabit sa pangalan ko, and it's fine with me. Sanay na ako. Pagkarating sa rooftop ay kinuha binuksan ko ang cellphone ko at tinawagan. "Fardo, kailangan ko ng helicopter papuntang Isla De Kastilyo." Agad kong bungad.

“Rajah, please... kailangan ko lang makausap si Isabelle.” “Anong ginagawa niyo rito, Tita?” tanong ko, pinapanatili ang distansya. “Hindi ba’t dapat ay nasa Manila kayo?” “Nandito si Justin, Isabelle. Nag-aaway sila ni Alfonso sa hotel. Masyado nang magulo ang lahat,” sumisikip ang dibdib ni Tita Helen habang nagsasalita. “Gusto lang niyang makausap ka. Sabi niya, kung kakausapin mo lang siya, titigil na siya sa lahat ng ito. I’ll make him sign the papers, I promise. Just talk to him once.”