Tiya Isabel El Filibusterismo Novels & Stories

Sa pagsigaw niyang iyon, bumugso ang masamang kutob namin ni Tiya Litang. May kutob kaming nagbabadyang kapahamakan kagaya ng ikinatatakot naming mangyari dito. Inihanda namin ni Tiya Litang ang aming mga sarili sa anumang nagbabadyang panganib na darating.Nang madaanan na ang malaki at batong tarangkahan, dito lang niya nabatid na nakarating na siya sa Fuerte de San Nicolas. Nagpatuloy lamang ang kanyang karwahe sa pag-usad, papasok sa pook-tanggulan, at mula sa tarangkahang ito ay nagpatuloy ang karwahe papuntang kanluran kung saan naroon ang gusali ng Tribunal de Oficio Ilocandia na siyang lugar na pagdadaosan ng paghahatol. Pagkabukas niya ay may nakita akong isang lampara na naman at da

"Mukha mo!Ang sabihin mo dumikit ka ng dumikit sa Papa ko para ibigay ang ang isla saiyo.At mayaman ka ba para bilhin ang isla ko? Wala,dahil ang papeles ko lang na pag-aari ay ang pagpapatunay na wala kang karapatang bilhin ang islang ito.Sa isang taong hindi naman nag mamay-ari nito ni hindi nga Isabelenia ang Mercy Cabato na iyon,eh.Hindi rin iyon ang totoong asawa ng Papa ko kundi kabit lang siya."

"Oh how? Please tell me. I want to know.." So ako naman nagkwento na, wala akong kinalimutan na kahit maliit na detalye sa mga pinagdaanan namin na dalawa ni Isabel. Puro tawa lang ang narinig ko kay Tita Eve. She is such a joyful soul. Medyo malayo sa character ni Isabel pero may bigla akong naalala sa kanya but i quickly pushed at the back of my head. What's belong to the past ay hindi na dapat binabalikan. "Si Isabel kasi nagmana yan sa dad nya. Always serious." Nakangiting paliwanag ni Tita Eve. "While my eldest is more like me." She looked at me. "Happy go lucky."

“Bakit kailangan mangyari ‘yon? Do I have enemies? Did I make bad things before? Ano bang kasalanan ko?” Itinikom niya ng mariin ang kaniyang labi. Nasa Isla sila bago makidnap si Ysabela, sa pagpupumilit niya na bumalik ng Manila, maaga silang pumunta ng airport. Hindi niya napansin na may lumapit na palang babae kay Ysabela at nagpanggap na may itatanong.

mariing saad ni Rodolfo. “Tito, why are you being like this?” tanong ni Ysabella na bakas na bakas sa mukha ang pagkalito sa sinasabi ng ama ni Ruru. “Humihingi ako ng despensa sa pagiging bastos ngunit sana sundin mo ang utos ko. Layuan mo na si Rushian,” mariin at malinaw na utos ni Rodolfo kay Ysabella. “But, Tito, Ruru is my lawyer and—”

Kaya alam ko ring nahihirapan na si Tito sa sitwasyon namin ni Ysabel dahil hati ang desisyon nito sa aming dalawa. Our family? They are not meddling with our issues. That’s the good thing about them. Hindi na sila dumadagdag sa iisipin pa namin ni Ysabel. They are just there, giving advices and such pero never nilang sinuportahan ang usapin tungkol sa pag-file ng divorce ni Ysabel. Kaya nasa akin pa rin ang magiging desisyon, if I will decide to sign it, then that would be the end of us. Pero sabi ko nga kahit anong mangyari I will not give her up. Laking pasalamat ko iyon lalo na kay Tita Leysa. Naagrabyado ko ang unica iha niya. But then she tried to reach me up, to talk with me about the

Muling nilingon ni Kayla ang kambal na pareho ng nakatingin sa labas. “Hi, what’s your name?” tanong niya kay Riley dahil ito ang unang tumingin kay Kayla. “I’m Riley Fuentes po, Tita.” Magalang na sagot ni Riley. Napangiti naman si Kayla dahil tinawag siya kaagad na Tita. Si Isabella naman ang tiningnan niya. Matamis na nakangiti kaagad sa kaniya si Isabella. “I’m Isabella naman po,” sagot niya.

~Filipinas 1888~ "Binibini, ikaw po ay pinapatawag na ng doña. Nasa salas po siya kasama ang mga panauhin," wika ni Isabel sa akin. "Salamat Isabel, lalabas na ako kapag tapos na ako sa pagsusuklay." "Masusunod po binibini," mahinang isinara ni Isabel ang pintuan nang makalabas na siya.

Kinuha niya si Isabella sa loob ng sasakyan,mabuti at gising siya. " Pasensya na po Tita, nakalimutan ko silang ipakilala sayo. Nakalimutan ko,nasa labas pala sila." Napatayo si Tita Fely ng makita si Javier. Gulat na gulat ito at palipat-lipat ang kanyang tingin sa akin at kay Javier. " Senyor!" Kumunot ang aking noo nang yumuko si Tita at nagbigay galang. Tiningnan ko si Javier na may nagtatanong na tingin.

Ang Pagdating ni Isabella Samantala, sa kabilang bahagi ng mundo, si Isabella ay nasa isang eroplano pauwi ng Pilipinas. Nakaupo siya malapit sa bintana, tahimik na iniisip ang lahat ng maaaring mangyari sa kanyang pagbabalik. Sa kanyang mga kamay ay hawak ang isang piraso ng papel—isang larawan nilang dalawa ni Xavier noong masaya pa sila. "Xavier, alam kong nasaktan kita," bulong niya sa sarili. "Pero kailangan mong malaman ang totoo."