Romans & histoires Tokyo Revengers Tagalog Dubbed

Kamukha mo si Paraluman Nu'ng tayo ay bata pa At ang galing-galing mong sumayaw Mapa-Boogie man o Cha-Cha Ngunit ang paborito Ay pagsayaw mo ng El Bimbo Nakakaindak, nakakaaliw Nakakatindig-balahibo Nakisabay ako sa pagkanta. Tumingkayad pa 'ko para makita ko sila pero kulang pa ata dahil hindi ko talaga sila makita. Pagkagaling sa 'skwela Ay didiretso na sa inyo At buong maghapon ay tinuturuan mo ako

Faster…faster…sigaw ko habang hinimas ko ang sarili ko. Aaaaahhh... aaahhh, I'm coming, MY toy. Make it faster, yes... like that. Yan na... aaahhh ahhhhh fuck, sumabog ang malagkit kong katas sa sahig at sa kamay ko, halos habulin ko ang aking hininga.

"Focus. May trabaho tayo. Hindi tayo nandito para mag-fangirl. We're professionals, remember?" Huminga siya nang malalim at tumango-tango. "You're right. You're right. Professional tayo." Pero muling kuminang ang mga mata niya. "Pero Rachel, seriously, kapag nakita mo siya—" "Ms. Miranda?" Sabay kaming napalingon sa pinanggalingan ng baritonong boses na iyon. At doon... doon ko siya unang nasilayan. Si Levi Carreon, in the flesh.

naniningkit ang mga matang tanong ko sa kanya. Mapang-asar na nginitian niya ako. "Slow." "Good morning, Kat. Long time no see," malaki ang ngiting bati sa akin ni Jose. Nginitian ko ito pabalik." Good morning." "Good morning, bayaw," bati naman nito kay Kelvin. Umasim ang mukha ni Kelvin dahil sa itinawag dito ni Jose. "Huwag mong sirain ang umaga ko, Jose," sagot ng kapatid ko dito.

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

Nagmamadali niyang sagot saka ako nakarinig ng kung anong ingay sa background. Bakit... Parang boses lalaki? "H-Hello! Inday wait lang ha,—could you fucking go now? May kausap 'yung tao, oh! Your business is done here so go fucking away now, I don't need you." Mabilis niyang pagsasalita ng English, ibang-iba sa Inday na nakasama ko ng ilang taon. "Hello ulit Inday, sorry may istorbo. Saan na nga tayo kanina?"

naiiyak na tanong ko dito. "Yes Alena, I am your Kuya William.. May isa ka pang Kuya.... Si Kuya Damon wala siya dito sa Pilipinas pero tinawagan ko na siya. Naibalita ko na natagpuan na kita, sobrang saya niya rin..excited na siyang makita ka... mas matanda siya sa akin. . May isang Ate ka din, tinawagan ko na din siya kanina,. Ano mang oras simula ngayon ay parating na iyon. makikilala mo din siya soon." sagot ni Kuya William

sagot niya pero kabado. Tiningnan siya nito taas-baba at maya-maya sinabi. "Pero hindi pwede kasi ire-refund kita." Napabulalas siya kahit alam na niya, "Ire-refund sir?!" "You're not worth it for my 10.5 million, marami kang hindi alam. I want innocent pero hindi tulad niyan na parang daig mo pa eleven years old na konti pa lang ang alam. It's better to just get my money back," malamig na paliwanag nito at mapanganga siya. Nagets naman niya ang English part nito.

"Paulo Santiago pushed for a 'lifestyle-first' approach. Akala niya, kapag puro models sa mamahaling damit ang ipapakita, kusang susunod ang kita." Napatitig ako sa seryosong mukha ni Dante. Ito kasi ang unang beses na narinig ko siyang magsalita ng Tagalog. Kahit fluent siya sa English, kayang-kaya niya pa ding magsalita ng tuwid na Tagalog nang hindi bumabaluktot ang pronunciation niya ng mga salita. Nang tumingin siya sa akin ay kaagad akong nag-iwas ng tingin.

Sabay ngiti nitong lalake na kasamahan ng hapones. "And I'm Leo Hemenez. Not a Japanese, okay? I'm a pure filipino." Napangiwi naman ako sa sinabi niya. Mukha siyang hapon pero paano niya nasabi na hindi siya hapon? 'Yeah! I remember may isa rin na mukhang korean pero hindi naman talaga.' Sabi ng isipan ko. "I think naisip na ni Rei iyan. Look at his face, its priceless!" Natutuwang sabi ni Daxon.