Tomorrow Is Not Promised 소설 & 이야기

“I made promises at wala pa akong natutupad kahit isa.” Humarap sa kaniya si Iris. She yawned and Tor found it adorable. “We were kids back then. And besides, promises are made to be broken. Mas maganda ‘yong hindi nangangako para walang umaasa. Walang masasaktan.” Bumuntong hininga si Iris. “We really should get some sleep. Maaga pa ako bukas sa shop.”

Hinawakan niya ang mukha nito at hinalikan ng marahan, puno ng pasasalamat at pagmamahal. “You’re not alone anymore,” bulong niya. “And you’ll never be.” Humigpit ang yakap ni Adrian. “So let’s promise each other this—whatever happens, kahit gaano kahirap, kahit gaano ka-gulo, we don’t give up. We fight together. We grow together. And one day, we’ll build that future we keep dreaming of.” Nagngiti si Althea kahit may luha. “Promise.”

Sigurado kasi akong magbababad to. "Are you sure you don't want to join?" Humarap saakin si Jj "Opo, sorry baby, baka bukas nalang ako..I need sleep today" Napanguso siya, "O-okay, but tomorrow..Make sure of that" tumango ako "Yes baby, promise" BIGLA AKONG napalunok ng maramdaman ng paa ko ang sahig ng kwarto..Halos wala rin akong kurap ng makita ang kabuoan ng silid-

Dahil sa sobrang excited ko ay nakalimutan kong meron nga pala nito. "They say promises are meant to be broken, well, I don't agree with that. The person who have broken the promise is the one who is probably broke, and it's not the promise itself." Panimula ni Gavin at lahat kami ay tahimik lang na nakikinig sakanya.

Seryuso lang ang mukha nito habang patuloy sa pagmamaneho. "Exactly. No one knows what will happen to you tomorrow. You may die tomorrow... you may lose someone in your life... or something will happen to you that you will never forget for the rest of your life." Natahimik naman ako sa sinabi niya. Mukhang nahawa na rin ako sa kanya. Takot sa tomorrow.

Hindi naman sa pag aano pero nasa usapan ng Promises na hindi sila pwedeng maging ninong sa ibang Bata unless isa ito sa anak ng kung sino man sa Promises. Binreak ba ni Tristan ang promise na ginawa nilang lahat? Or.... may hindi sya nalalaman sa mga kaibigan? possible bang isa ang may anak sa kanila at hindi nya lang maalala? pero mukha namang hindi sila pamilyadong tao dahil kahit gaano sila kayaman ay ka gwapo e tila ba allergy ang kanyang mga kaibigan sa pag kakaroon ng sariling pamilya.

"Eh, kasi. . .mahal kita at gusto ko iyong gawin kasama ka kahit wala akong kasiguraduhan." That earned a genuine smile on Zandro. "That's it, Mi Amor. Gusto kong subukan kahit na wala pa itong kasiguraduhan. Assurance is actually a myth these days, maski ang alon sa dagat at direksyon ng hangin ay paiba-iba. We can never promise tomorrow, but I will fight for our future. I will do that with you, with only you because I. love you. you. hear that? I love you. Now, what's still unclear to you?"

“Time is precious as hell when you’re running a business wether it is small or big.” “P-Pasensya na po, Sir! Na-traffic lang po ako sa daan at hindi po ako pinapasok agad nung guard dahil wala akong I.D, hindi na po ito mauulit pangako ko po!” she said and raised her right hand as a sign of her promise. Promise? That’s absurd. “Don’t promise, do it, I want a change from your late-comer-behavior not a promise,” sabi ko at napalunok naman siya saka niya ibinaba ang kamay niya.

"Tomorrow. We'll talk about it tomorrow. Pero sa ngayon, umuwi muna tayo ng manila. Marami pa kong dapat asikasuhin." Bumukas ang kasiyahan sa mukha nito. Napapiksi nang bigla na lamang nitong hawakan ang kamay niya. "God! I'm so happy to hear that, Jullie. Hindi ka magsisisi sa naging desisyon-" Pilit niyang binawi ang kamay na hawak nito. "I haven't decided yet, Didrey. Kaya huwag ka muna magpakasaya. "