Toni Fowler Fine Dining Restaurant Script Novels & Stories

--- Meanwhile. About thirty minutes passed. The romantic dinner Lyndon prepared finally arrived. Silver domed lids covered the dishes, steaming salmon rice, roasted vegetables, creamy soup, handcrafted pastries na parang menu sa isang five-star BGC fine dining restaurant. The chef placed the plates carefully in front of Talia and bowed. “Please enjoy your meal, Ma’am. I hope your evening is pleasant.” Talia forced a polite smile and nodded. “Salamat.” The chef quietly left. Now silence settled around her.

Pagdating namin sa dining area, ang atmospera ay eksaktong katulad ng iniisip ko—mabigat, malamig, at puno ng mga bagay na hindi sinasabi. Nakahain na ang pagkain sa ibabaw ng mahabang lamesang gawa sa madilim na kahoy. Si Lola Trina ay pormal nang nakaupo sa kabisera, ang kaniyang tindig ay matuwid at ang kaniyang mga mata ay matalim na nakamasid sa bawat isa sa amin. Sa kaniyang kanang bahagi ay nakaupo si Trevor, na halatang balisa at hindi mapakali sa kaniyang upuan. Pabalik-balik ang kaniyang tingin sa pintuan, tila ba nag-aabang ng isang bagay na ayaw niyang dumating.

“Aw, salamat na lang at may pamangkin akong love na love si tita.” “Teka, kumain na ba kayo?” “Hindi pa. Hinihintay namin kayo. Mapapahanda na ba ako ng dinner?” “Tita Fel, kakain din si Sir Theo.” Nanigas si Fiona. Bago pa siya makasagot, hinawakan na ni Nate ang kamay ni Theo. Hindi agad ito sumagot. Sa halip, tumingin muna ito kay Fiona tila humihingi ng permiso.

natawa naman ako ng dahil sa sinabi ni Lola Lourdes. “Baka po mauna pa kayong maipasok sa loob ng kulungan kesa makabenta ” wika ko habang natatawa, napakamot na lamang sa ulo ang lola ko. Maya maya pa ay may pumasok naman na mga waiter para kunin ang order namin busy pa kasi si Ma'am Fey na makipag usap sa Manager at Owner ng restaurant. “What is your order po sir?” nakangiti namang wika ng waiter kay Boboy.

The cameriere guided us to our table, Niu, the gentleman as he always is, pulled the chair for me to sit, I said my thanks before he occupied the chair in front of me. I opted for a light dinner, salad and wine will do since I noticed that I increasingly gained weight this past few weeks, maybe because of stress. A lot of things have been spinning around my head. After the cameriere took our orders, he excused himself. Niu and I were left with uncomfortable silence as we wait for our food. Inilibot ko ang tingin sa buong restaurant, kaunti lang ang taong sa loob, lahat ay mukhang may kaya rin sa buhay.

George’s POV Andito kami ngayon sa isang restaurant malapit sa gallery kung saan ginanap ang exhibit ni Audrey. Tahimik, classy, at malayo sa ingay ng mundo. Kabaligtaran ng gulo sa loob ko. “Just order anything. It’s on me,” seryoso kong sabi habang sinusubukang itago ang kaba sa boses ko. “OK!” nakangiting sagot niya. Walang kupas ang ngiti ni Scarlett. Pero may kakaiba… parang may lungkot sa likod noon.

Tangna. "thank you tito for letting me rent your place. Ang ganda po ng resto niyo. Tama si mommy your restaurant is the perfect place for my proposal later po" niyakap ni Ash si tito Anton. Ang may ari ng restaurant. He manly chuckled at the latter's remarks.

Gosh, pera-pera lang iyan. KINABUKASAN, tinawagan ako ni Z na mag-usap daw kami. Doon niya ako pinapunta sa restaurant ni Roice Walton. "Good morning, Ma'am," bati ng waitress sa akin. Kinindatan ko naman ito. "Nandiyan ba si Roice?" tanong ko rito. "Si Sir Ross lang po ang nandito. Nagbakasyon po si Sir Roice, kasama si Ma'am Gaia."

Nagtaka tuloy yung mga bata nang maupo silang lahat sa dining table pagkakita saaming dalawa. "Kuya Gavin? Ate Florence? Ano po bang ginagawa nyo dyan?" takang tanong ni Eli at iminwestro ang kamay nya sa direksyon namin. Akala nya ata nag lalaro kami dahil hindi umaalis sa likuran ko si Gavin. Ngumiti sakanya si Gavin at umiling lang. "Wala Eli, huwag mo ng pansinin," Sagot nya at pinisil muna yung ilong ko bago umupo sa tabi ni Maxine na kasalukuyang katabi ngayon ni Ton-ton.

Matapos naming mag dasal ay kumain na kami habang nagku-kwentuhan. “Pinareserve mo ba ang buong restaurant?” tanong ko sa kaniya dahil kami lang talaga ang customers ng sandaling iyon. Umiling naman si Jacob. “Pinasara ni Tito David, nang sabihin kong dito tayo kakain, para daw solo natin ang buong restaurant.”