Tula Para Sa Diyos Ama の小説・ストーリー

Napaupo laman si Tiyo Graciano sa kalapit na silyang yari sa matigas na yakal. “Bago natin ibalik ang mangkukulam na ito sa impyerno,” wika ng padre sa lahat. “Maglaan muna tayo ng isang dasal para sa ating bayan, para sa ating lahat. Sana ay bigyan tayo ng proteksyon ng Poong Maykapal laban sa mga diyablong kagaya ng mga ito,” ani pa nito sa lahat. Nagsimula siyang nagdasal sa lahat na sinabayan naman ng mga taong naroon. Hindi ko maisip na sa kabila ng pananampalataya ng mga tao sa Diyos ay magagawa pa rin nilang maniwala sa mga kabalbalang sabi-sabi kagaya ng pagkakaroon ng mangkukulam. At hindi ko rin naisip na isa pang prayle ang mangunguna sa ganitong mga kaganapan.

tanong ko sakanya habang pinapanood siyang inaasikaso yung Nissin Ramen "Para in case na mamatay ako... atleast alam ko kung saan ako mapupunta" "Saan? Sa puso ko?" "Baliw~ syempre sa magandang paraiso na pinangako ng Diyos saatin" Praning na ata itong babaeng ito "Paano mo nasabi na tutuparin ng DIYOS yung paraiso emerut na iyon?" "Kasi siya ang Diyos! At ang Diyos kailanman hindi bumibitaw sa kanyang pangako"

“Talagang tatanggap ka ng matinding parusa mula sa Langit! Sino ang nagturo sa iyo ng mga salitang iyon? Iyon ba ang ginawa mong ama? Bakit hindi pa siya napupunta sa impyerno?” Hindi nakaimik si Tessa. Ang kanyang ama ay palaging isang mabuting ama sa kanya. Isa lang ang ama niya sa buhay nito, ngunit hindi niya akalain na ganoon talaga ang pagmumura ng matandang babae sa kanyang ama. Gusto talaga ni Tessa tumalikod at umalis. Gayunpaman, napapaligiran na siya ng mga tao sa nayon. Marami sa kanila ang nagkomento at bumabatikos sa kanya. Hindi siya makaalis sa lugar!

Sa eroplano, ikiling ni Christopher ang kanyang ulo at nagtanong, "Nay, saan tayo pupunta?" Nakatingin sa bintana habang unti unting nawawala ang lungsod sa ilalim ng mga ulap, hinaplos ko ang kanyang ulo. "May pupuntahan tayo na walang makakahanap sa atin. Huwag kang matakot. Kasama mo ako." Ngumisi si Christopher. "Hindi ako natatakot!" Pagkaraan ng ilang sandali, muli siyang nagtanong, "Nay, may ama ba ako?"

Wala ni isa mang may katayuang maikukumpara sa kanya. Ngunit ngayon, naunawaan na niya ang ibig sabihin ng kasabihang, laging may mas mataas sa iyo. Ang tunay na nasa tuktok ay si Esteban—isang nilalang na walang sinuman ang makakatalo. Dahil hindi na siya basta tao… isa na siyang diyos!

"'Yong totoo may balak ka bang hindi tama sa mata ng Diyos?" I rugged. "Anong hindi tama sa mata ng Diyos?" "Bigti, friend. Jusko, huwag mong gawin 'yan. Tara, punta tayo ng church, kailangan mo ng deliverance." Hinila niya pa talaga ako. "Hoy, Sandra! Namomroblema nga ako para mabuhay, bakit ko iisiping magpakamatay! Huwag praning, oy!" Bumungisngis ako. Hinila ko siya pabalik.

Halos kaedad na ito ng aking Ama! 'Diyos ko! Parang ayoko ng tumuloy!'

Kalmadong saad ni Luther. "What? Di ba mga Dio Gracia lang ang pwedeng ilibing dito? Hindi Dio Gracia ang anak ko," pagtutol pa ni Amelia. "You don't want them to know right? Hindi mo gustong malaman nila kung nasaan inilibing si Monica, then this is the right place, Amelia. They won't dare to come here, this is a private memorial sanctuary solely for the Dio Gracia family only," kalamadong wika nito.

tugon ng binata. "God will bless you, Kuya Tommy. Ang kagaya mo ang taong pinagpapala ng Diyos. Hayaan mo na ang batas na magparusa sa kanila and most specially our REDEEMER." Napatingin silang tatlo dahil sa dalagang pababa ng hagdan.

hirit uli ni Deo. Inirapan siya ni Elara. "Kumain ka na nga lang diyan. Ang daldal mo, parang nakain mo na lahat ng puwet ng manok sa mundo." Agad namang nag-senyas si Deo na parang nag-zipper ng bibig. "O sige, hindi na ako magsasalita."