Tula Sa Pagmamahal Sa Bayan Novels & Stories

Isa itong pagbabalik… sa pamilya, sa sarili, at sa buhay na muli nilang binubuo nang may pagmamahal. At sa Spain, sa piling ng mga taong tunay na nagmamahal, unti-unting natutunan ni Luna ang isang mahalagang bagay… na may mga lugar pala sa mundo kung saan ang sugat ay hindi tinatago, kundi hinahayaang maghilom.

napabuntong hininga ito. "Laging mong tatandaan na ang tunay na pagmamahal ay walang eksaktong halaga. Walang kapalit na kahit ano. Ang tunay na pagmamahal ay nasa puso, kung bukal sa puso mong handang ibigay ang lahat para sa kaniya mapapatunayan mo ang iyong pagmamahal. Dahil ang pagmamahal na nararapat sa ating mga babae ay ang tunay, dalisay at walang kapantay. Alam kong kaya iyon ibigay sayo ng Jaile kaya hindi ako nangangambang tuluyan ka na niyang kukunin sa amin ng papa mo." niyakap niya ang dalaga ng mahigpit. "Thank you mom!"

natatawa kong bulong habang pinagmamasdan siya. Nagkibit-balikat siya. "Eh kasi, special 'to eh. Hindi lang basta baby... bunga 'to ng lahat ng pinagdaanan natin. Bunga 'to ng pagmamahal natin, kahit gaano pa kagulo."

Grabe naman sa personal na banat ng kanyang amo. “Kapag totoong nagmamahalan ang dalawang tao, gusto nilang magkasama araw-araw.” Renz: ... Aba, ito na yata ang tinatawag na kinain na ng pagmamahal! “Isa lang ang dahilan kung bakit ayaw ng asawa kong pumunta sa Valderama’s Building—kulang pa ang pagmamahal niya sa akin.

umiiyak niyang tanong sa ginang. "Hija, ang tunay na pagmamahal ay walang pinipili. Ngunit mapaglaro ang tadhana, madalas ay walang katugon ang pagmamahal natin sa isang tao. Ganoon pa man ay huwag tayo mawalan ng pag asa. Bawat isa sa atin ay may nakalaan na tamang tao na makakasama natin habambuhay."

Hindi man perpekto ang nakaraan, ngayon ay mas matatag na ang kanilang pagmamahalan hindi lang dahil sa salita, kundi dahil sa puso. Paglapag nila sa Pilipinas, sinalubong sila ng mainit na araw, ang amoy ng dagat at mga bulaklak, at ang ingay ng buhay sa kanilang bayan. Dala-dala nila ang mga alaala sa Tuscany, pero ang tunay na tahanan ay dito sa piling ng pamilya, kaibigan, at mga pangarap na kanilang pagsasamahan.

“Tama ka. Sa mga susunod na buwan, magiging abala na ako sa pangangampanya sa pagka-mayor sa bayan na ito. Kung pagpalain at magiging stable na ako sa posisyon ay saka ko isusunod na buuin muli ang aking pamilya." "Masaya ako para sa’yo. Ipanalangin ko ang tagumpay mo. Tama lang sa akin ang ganito. Nagiging mapaglaro ako kaya tinatanggap ko kung ano ang inani ko sa mga tinanim ko. Gusto kong ituloy mo ang pagkamit ng iyong mga pangarap. Ang mahalaga ay nalaman mong mahal kita at napapatawad mo na ako. Hindi mo kailangang ituloy pang mahalin ako dahil nandiyan na si Rizza na kukumpleto sa'yo. Tinanggap ka ni Rizza, minahal ka niya at alam kong hinding-hindi ka niya sasaktan."

"Kung ganun, tatanungin kita, hanggang kailan mo ba mamahalin ang taong lubos mong minamahal?" Hindi ako nakapag imik ng ibinalik sa akin ng aking ina ang aking naging tanong sa kanya. Hindi ako makasagot at di malaman ang isasagot ko. "Eduardo," anya ng aking ina sa aking pangalan ng makitang hindi ako nakasagot."Anak, kung lubos at tunay kang nagmamahal sa kanya, ito ay walang hangganan. Ang tunay na pagmamahal ay walang nakikitang hangganan, kahit ang kamatayan hindi ito ang tanging hangganan sa mundong ito anak. Tulad namin ng ama mo, lahat noon ay itiniis ko kahit ayaw ako ng mga magulang niya dahil isa akong indiyo. Tinanggap naman ako ng iyong ama kahit isa akong busabos sa palengke n

Ang pagiging matiyaga, maingat, at tila malayo sa agarang kasiyahan ay hindi na tinitingnan bilang kahinaan — ito ay itinuturing na pinakamataas na uri ng pagmamalasakit. Isang hapon, habang nakaupo si Lira sa tabi ng pampang ng ilog na saksi sa napakaraming pagbabago, lumapit sa kanya ang isang batang lalaki na nagngangalang Kian. Tumingin siya sa mga lumang balumbon na hawak ni Lira at nagtanong: “Bakit po kailangang mahirapan tayo ngayon para sa mga taong hindi pa naman natin nakikita? Bakit hindi natin makuha ang lahat ng gusto natin ngayon, at hayaan na lang silang harapin ang sarili nilang problema?” Ngumiti si Lira at inalalayan siyang umupo sa kanyang tabi. “Dahil tayo rin ay dating

Patuloy akong umiiyak sa buong oras. Sa sandaling iyon, nagsimula akong pagsisihan ang lahat. Pinagsisihan kong nakilala ko si Kevin at talagang pinagsisihan kong hinayaan kong mangyari ang lahat ng ito. Ang higit kong pinagsisihan ay ang katotohanang nakipag away ako sa aking dad bago ako mamatay.