Tula Sa Pandemya Novels & Stories

Tatawaging ANDROMEDA model ang bagong gawang luxury car. ___________________________________________________________________________ Sa isang mamahaling ospital pumasok si Watanabe. Balak niyang doon unang ikalat ang nakamamatay na virus. Nagtataka siya kung bakit ang daming ordinaryong tao sa isang mamahalin at pinakamalaking ospital sa buong bansa. Palingun-lingon siya. Ilang mga dayuhang nurses at mga doktor ang nakita niya.

(credit to wikipedia) Napahilamos ng mukha si Iñigo nang mapanood ang balita sa telebisyon dahil sa corona virus na kumakalat sa bansa ng America—lalong lalo na sa syudad ng New York. Nanging alerto ang bansa. Nagkaroon ng panic buying at wala munang papasok sa trabaho. Maging ang flight nito ay cancel dahil ipinagbabawal na ang paglabas ng mga tao. Ang tanging nagawa ni Iñigo, manatili sa kanyang penthouse at hintayin ang anunsyo ng gobyerno ng bansang Amerika.

Hindi niya alam kung buhay pa ba ang pagmamahal o tuluyan nang nilamon ng kawalan. At ngayon, humuhupa na ang pandemya. Muling bumabalik ang buhay sa normal. Wala nang curfew. Malaya nang makalabas ang mga bata. Bukas na muli ang mga simbahan at parke. Ang mundo na minsang naging mapangilabot at mapait, ay tila muling nabubuhay sa kulay. Sa simpleng sala ng bahay ni Cherry, masaya ang tatlong bata na naglalaro ng building blocks.

Halos 24 oras bago sila makabalik online matapos i-update ng kumpanya ang system protection. Kailangan talaga ng mapagkakatiwalaan at maaasahan para sa seguridad ng kumpanya. “Nga pala, I am going to city. Can I meet you? Let’s talk,” wika ni Luca. Napataas ng kilay si Roman. Bigla-bigla yata ang pakikipagkita ni Luca. “That sounds interesting. Give me a clue. Tungkol naman saan ang pag-uusapan natin huh?”

"Luca, I have nowhere to stay. Can I please stay here? Just for a while?" Tangina talaga. Shopee delivery pala ha? Ngayon, paano ko ie-explain kay Luca na may permanenteng sakit ng ulo na tayong kasama sa bahay? Super damage naman ang den-i-liver ni lord. Sayang walang refund. Pangit na quality na basahan.

Dahil alam niyang darating ang sandaling ang pangangailangan ay magiging mas malakas kaysa sa pagtanggi. Kinabukasan, gumising ang lungsod sa panibagong balita. Hindi pa man opisyal na kinukumpirma, malinaw na ang epekto ng pagkawala ni Lea—mga kontratang hindi napirmahan, mga desisyong walang pirma, mga proyektong nakabinbin. At sa gitna ng lahat ng iyon, nanatiling tahimik si Miguel Guero. Hindi siya nagsalita sa media. Hindi siya naglabas ng pahayag. Ang katahimikan niya ang nagsilbing babala—na sa mundong ito, ang may kontrol ay hindi kailanman kailangang magpaliwanag

Paano kung hindi maiiwasan ay magkaroon ng pandemiya? Paano ang mga tao? Sino ang magbibigay ng medikal na atensyon sa kanila? May mga artikulo akong nababasa patungkol sa isang virus na siyang kumakalat na ngayon sa mga karatig bansa. Mukhang reliable naman ang sources kaya sa ngayon ay isa iyon sa paghahandaan namin ng Hospital ko. Ang Pandemya. Ang siyang kikitil sa maraming buhay kapag hindi naagapan.

ewan ko ba kung ikinamatay ata niyan pagkawala ng utak eh Napaupo na lang ako sa sofa, binuksan ang TV at unang bungad ay tungkol sa Covid-19 Teka... bawal mass gathering ah? paano yun magsisimba? Tinungo ko ulit ang kusina at lumapit kay mary "Bruha diba bawal yung simba simba ngayon?" tanong ko sakanya "Oo bakit?" "Sabi saakin ni essay magsisimba daw muna siya...hindi kaya nagsisinungaling na siya saakin? ilang araw pa lang kami tapos nagsisinungaling na siya saakin kaagad?"

Para tuluyan na silang makalaya mula sa nakaraan. ///

Saka nilayasan ako. Meaning nga bawal lumabas at hindi dahil sa utos ni Cedrick kundi sa nangyayari. Kung nagkaroon man ng zombie apocalypse, tapos ito lang na bahay nila ang safe? Seryosong bagay to! Hahaha. Joke lang. Nang makita ko nga sa internet ang nangyayari. Ayan Rhoa, alam ko na din. Isang pandemic.