Tula Sa Pandemya Novels & Stories

May record na umalis 'to ng bansa may kasama siya and hindi namin alam kung sino 'yun iniimbestigahan pa, natatakot nga sina Tita syempre laganap ngayon ang corona virus. Napakagat ako sa labi ko dahil sa sinabi niya. Kahapon ang araw na balik nila dapat sa L.A kaso hindi na nila tinuloy dahil nga nawawala si Ate at dumarami na rin ang kaso ng nga tinamaan ng ng COVID-19 doon. ||Saan daw na bansa? Update mo 'ko ha, natanong na ba ang mga kaibigan niya? May nawala ba sa kanila? Ano?||

Maegan Pabalik na kami ng Pilipinas sakay ang private plane na pinadala ng grupo ni Hakan sa New York. Kasama namin ni Lander si Paul na hindi kami iniwan noong panahon na lumabas na si Lander sa ospital. Ilang araw matapos lumabas ni Lander sa ospital ay naglakas loob ma akong tawagan si Tito Luciano para ipaalam ang sitwasyon.

"Dante took my name, but I will take his world. Sa islang ito, sisilang ang bagong Valderama. At sa pagkakataong ito, walang makakapigil sa akin." Tumingin ako sa monitor na nagpapakita ng mapa ng Pilipinas. Maraming pulang tuldok ang kumukititap sa bawat siyudad. Bawat tuldok ay isang buhay na nasa ilalim ng aking kamay. "Dante, Elena... enjoy your honeymoon while it lasts," bulong ko sa hangin. "Dahil ang susunod na pagkikita natin, luluhod kayo sa harap ko."

"Hindi ba maayos ang pamamahala ng mga namumuno dito? Bakit parang nalulugmok ang ekonomiya dito sa inyo?" "Noong isang taon kasi, nagkaroon ng epidemya. Kumalat ang isang nakahahawang sakit na walang lunas. Lahat ng tinamaan ay namatay. Tumagal ng walong buwang ang pangyayaring iyon bago tuluyang nasulosyunan ng mga namumuno. Simula noon, nahirapan na kaming bumangon at hanggang ngayon, sinusubukan pa rin naming umahon." Kwento niya. Halos hingalin na siya sa pagsasalita.

tanong ko na lang habang gumagalaw. "Marami-rami pa kaninang umaga, anak mamaya dadayo pa ang iba kahit kakaunti na sila," sabi ni Mama tumango ako dahil alam ko 'yon namiss ko tuloy si Tiya ang kumupkop sa akin noong bata ako hanggang magtapos ako ng kolehiyo. Namatay si Tiya noong nagsimula ang pandemya sa bansa namin nagkaroon siya nito at hindi niya nakayanan.

CALI LUMIPAS ang ilang araw at inanusyo ng gobyerno ang lockdown dahil sa dumadaming kaso ng virus sa bansa. At bukas ay birthday ko na. Balak sana naming mamasyal, pero mukhang hindi na matutuloy.

Wala siya sa kalingkingan ng kapangyarihan ng aking Ama. Dahil sa kawalan ng lisensiyadong doktor sa bayan ay hindi napigilan ang pandemya. Lumaganap ito dahilan upang halos hindi na kami magkita ni Theodore kahit na palihim akong tumutulong sa kanyang Ina sa panggagamot.

"But for the first time, you’re not running. You’re leading." Sumakay kami sa sasakyan habang ang ulan ay nagsisimulang bumuhos nang malakas. Ang Dela Vega Shipping ay gumuho sa loob lamang ng isang gabi, at ang balita tungkol sa pagbabalik ni Dante Valez ay mabilis na kumakalat sa underground world.

"Talaga ma'am? libre?" "Opo, libre," nginitian niya ito. "Naku, salamat po, salamat.." masayang umalis ang mga ito. "Dapat, kapag ganitong mga sosyal na lugar, hindi sila ganyan.." sabi ni Tamara sa kanila. "Naku, hindi kasi kami maaaring maging suplada sa Korea at U.S, kasi, mabilis kumalat ang balita don."

"Ma'am, wala pong problema iyon. Dalaga ako at ulila. Wala akong pamilya na iniisip." Nalungkot ako para kay Liza pero sa tingin ko naman ay nakaka-recover na siya. Unang buwan pa lang daw kasi ng pandemic ay nahawa siya ng virus sa isang pasyente. Hindi sinasadya na nadalai niya iyon sa kaniyang mga magulang. Iyon ang naging dahilan para ang isang nars ay naiwan na mag-isa. Both her parents did not survive, but Nurse Liza fought for her life. She recovered and returned to work afterwards. Paminsan-minsan ay nakikita ko siyang umiiyak. Subalit mas madalas kong makita ang kaniyang tapang. Dahil doon ay nahawa na rin ako. Nawala ang anxiety ko.