Tula Sa Sarili Novels & Stories

' kurtang kausap niya sa sarili. 'As if I want to do that? Do I have a choice?!' "You know we are complicated!!!!" inis niyang hiyaw. Sumasakit ang ulo niya kakaisip. Andoon yung takot sa d****b niya. Paano kung mangyari yung kinakatakutan niya? Yung tuluyan na nitong tanggapin na tapos na sila at ibaling nalang ang atensyon sa iba?

Naligo na rin ako para kahit papaano ay maayos akong tingnan pag nagkita kami. "Happy Birthday Self!" pagbati ko sa repleksyon ko sa salamin. Nakita kong napataas ang dalawang kilay n'ya ng mga sandaling iyon. First time kong kausapin ang sarili ko at ngitian 'to. Anong nangyayari sa'kin? Dalawang linggo palang ang nakakalipas pero ang laki na ng pinagbago ko.

Lalo pa nang sinabi niyang, "May iba na akong gusto." Ngunit kahit papaano, nagpapasalamat pa rin ako. Dahil kung hindi siya nakipaghiwalay, hindi ko mas makikilala ang sarili ko. Hindi ako magiging matatag. At mananatili pa rin akong katulad ng dati—marupok at mabilis mahulog. Kaya naman nang isang araw ay laking gulat ko nang sinabi niyang..

charrr! Subalit ngayon ay damang-dama ko na ang sakit. At tila ako'y paulit-ulit na sinasampal ng katotohanang kailangan ko ng tanggapin sa sarili ko na mananatiling memories na lang ang lahat at hinding hindi na maaring mangyari pang muli. Marahil ay kailangan ko na lang talagang harapin ang panibagong buhay na itinakda saakin ng kapalaran kasama ang sanggol sa aking sinapupunan.

Which makes us the most valuable thing they have ever found and the most dangerous thing they have ever feared. They will tell you that you belong to them. They will show you things, evidence, history, claims of origin that are designed to make you doubt yourself. Don't. You don't belong to them. You never did. You belong to yourself. That's the first thing I needed you to know. Selene's jaw was tight. She thought about the Spirit Killer in the forest. They belong to us. "No," she said quietly to the page. "We don't." The second thing I needed you to know is about your power.

Nang makita siya ni Thalia, ngumiti ito, ngunit ang kanyang mga salita ay may halong paminsang pang-iinsulto. “Look at you, always needing others to wait on you—everything from eating to drinking to... well, you know. You can’t even make your own money, but you sure know how to spend it. Wala kang iniisip kundi ang sarili mo, at sigurado akong kasing walang silbi ng tiyan mo ang puso mo. Hindi ka pang-prinsesa, pero may kompleks ka ng pagiging prinsesa. Ano bang silbi mo?"

Tumikhim ako at naka isip agad ng idadahilan. "Nasa Pilipinas ako, sa sarili ko pang bansa hindi ba kabastusan naman kung mag i english pa ako kahit na alam ko naman kung paano mag salita ng tagalog?" "Phew! Makabansa ka pala, hindi ako na inform." "Bakit?" "Wala naman, sasabihin ko lang sana sa'yong bukas mag papagawa ako ng tarpaulin na may nakalagay na suportahan ang sariling atin."

Nakakapressure lang kung ano ang sasabihin nila kaya mas maganda nang sarilihin na lang. Kung ako lang kakain siyempre todo puri na 'ko sa sarili ko no'n. Sa bakasyon nga, mag-aaral ako magluto 'yung bigatin, baka magkaroon ako ng asawa agad, joke. Wala pa nga ako nagiging nobyo, asawa na agad? Baka masampal ako ng mag-asawang sampal ni nanay kapag nagkataon. "Fried rice sisig, anak. May nakita kasi ako doon sa T.V, ginaya ko lang dahil mukhang masarap, e." Tama nga siya, amoy pa lang masarap na.

_ Vee Anika Wisconsin's Pov. "Damn, itong baklang ito! He's getting into my nerves!" Gigil kong saad sa sarili. Ba't kase ayaw niya pang umalis samantalang di naman maganda ugali ko. Inaamin ko, mukha ko lang ang maganda yong ugali ko hindi.

Isipin naman nila paki-usap, anong kabutihan ng pag aaral kung mamatay kana, hindi ba? Lumuha na pala ako hindi ko napansin. Sinampal ko ang sarili ko, ""Ralph, hu 'wag kang mag alala. Malapit na tayong maka 'laya."" Mahinang sambit ko sa 'king sarili. Nag patuloy nalang ako sa'king pag lalakad habang sinusundan ang liwanag ng buwan. ""T-tulong...