Tula Tungkol Sa Ama Mga Nobela at Kwento

tuluyan na ngang nilisan ni Amanda ang pintuan nang kanyang pamangkin at saka lumabas nang bahay, samantalang marahan namang tumayo si Ella sa kanyang kama at binuksan ang kurtina mula sa kanyang bintana at doon nya nga nakita ang kanyang tita Amanda na pasakay na rin nang kotse at tuluyan nang umalis Bahagya syang huminga nang malalim at nakangiting tumingin sa labas nang kanyang bintana ELLA P.O.V It's been a long time since that day was happened there has alot of changes especially in my life, i missed those days that i am with my beloved parents and brother i'd only wish that they're all be happy right now, hayss.. kamusta na kaya ang family ko marami na din kasi ang nagbago since nung i

Tumango si Maureen, bakas sa kanyang mukha ang pagod. "Ibinunyag ng video na ito ang buong katotohanan. Ngayon, sa wakas ay mapapatunayan ko na hindi mamamatay-tao ang aking ama." malungkot ang ngiting sumilay sa kanyang labi. Matagal nang nabahiran ng kasalanan ang pangalan ng kanyang ama, ngunit ngayon, sa wakas, mabibigyan na ito ng hustisya.

At totoo ito, ang sabi lang ni Amara ay wala siyang pamilya maliban dito bilang best friend niya. "Sorry to hear that again, sweety." Ngumiti si Talia sa asawa. "No, don't be. Sabi ni Amara, kinailangan akong operahan sa utak to remove the tumor and to save my baby as well. Maliit ang chance na makaligtas ako and Thank God, miracles do happen because look at me, I'm alive." "Thank you, sweetheart. I'm happy na naging asawa kita. Kahit hindi ako ang totoong ama ni Eliam at Emmett, pakiramdam ko ako pa rin ang tunay nilang ama."

Yung kami lang munang dalawa. "Let's go." Aya ni Mama Amanda sa amin kaya sumunod na rin kami. Mapayapa kaming kumakain. Si Amari lang ay panay ang pagkukwento tungkol sa kinalakihan niyang magulang. Pasimple siyang tinatanong nina mama at Tita Melba habang ako naman ay tahimik lang na nakikinig dahil gusto ko ring alamin kung anong klaseng pamilya ang kinalakihan niya at bakit nagawa pa niyang kumabit sa pamilyadong lalaki. Alam kong mali ang ginawa niya ngunit ayaw ko naman siyang husgahan.

Muli pang binalot ng katahimikan ang hapag kainan, dahilan upang muli nanamang balutin ng guilt ang buong sistema ni Amara. "Did the bastard hurt you in anyway, apo?" Mayamaya pa auy biglang tanong ng kanyang lolo, mabilis namang umiling si Amara. "No! H-hindi lo... Trust me he was the most wonderful and kind man I have ever met. I am sure he will be a good father if only he knew about this pregnancy, I loved him 'lo... And at least I'd like to think that he loved me the same way as I love him... K-kaya lang hangang doon na lang kasi yata talaga kami eh... P-pero h-hindi niya po ako sinaktan 'lo..."

Tulad ni Mom. We celebrated at an elite restaurant. Laughter filled the table. Warmth wrapped around us. And for a moment, life felt perfect. — — — AMARIE’S POV: Naaksidente ako noong college. Sa isang iglap na nagbura ang mga alaala ko mula high school hanggang kolehiyo. Parang may humila ng pahina ng buhay ko at pinunit iyon nang walang paalam. Ang mas masakit pa ay iniwan ako ni Mama noong high school ako. Isinama niya ang kapatid ko habang ako ay iniwan niya. Sina Lola at Lolo ang tumayong magulang ko. Tinanggap nila ako ng buo. Minahal at inalagaan na para bang tunay na kadugo. Sadly, nauna na si Lolo sa langit, kaya kaming dalawa na lang ni Lola ang magkasama ngayon sa buhay.

Maya-maya pa'y tumayo siya at lumapit sa akin, ang kanyang mga mata'y puno ng kaba at pagdududa. "Kung ganoon… sino ang tunay kong magulang?" mahina niyang tanong. Nagkatinginan kami ni Amara. Alam kong wala nang atrasan ito. Huminga ako nang malalim bago binitiwan ang sagot. "Ang lalaking pinaniniwalaan mong pumatay sa pamilya mo… siya ang tunay mong ama!"

sagot naman ni Mommy. "Nag-aalala ako sa kanya Amiga. Wala siyang ibang mapuntahan, paano kung mapahamak siya. Wag naman sana Amiga...isipin ko pa lang sumsakit na ang kalooban ko". Malungkot na wika ni Tita "Uuwi din yun Amiga nagpapalipas lang siguro ng sama mg loob." sagot ni Mommy.

Tugon ko sa tanong niya. "Nakakainggit siya, kase ang sweet mo sa kanya, minsan nagtataka ako kung pangit ba ako o isa ako sa mga tao na hindi dapat irespeto kase bakit ako lang yung sinasaktan mo, siguro wala talaga akong halaga kaya walang may gusto sa akin." Nakita ko kung paano tumulo ang luha ni Amara habang puno ng kalungkutan ang mga matang nakatingin sa akin.

Ang gusto lang niya ay makasama ang ama niya dahil talagang natakot siya nang bigla itong atakihin! Kaya naman nang nakita siya ni Sylvia, hindi nito maiwasang sermonan siya. "Umuwi ka muna at magpahinga, Amanda! Hindi mo man lang ba chineck ang sarili mo sa harap ng salamin? Ako na lang ang magbabantay sa ama mo. At tsaka, may nurses naman na tumitingin sa kaniya kaya wala ka nang dapat ipag alala!" Umiling si Amanda. "Ayos lang ako, Ma. Gusto kong ako ang mag alaga kay Papa. 'Wag ka nang mag alala sa 'kin."