Tula Tungkol Sa Pagbasa 소설 & 이야기

Tinaasan niya ako ng kilay at tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Abah abah! Mapanuri pala ang masungit na ito! Napatingin ako sa noo niya. Medyo nawala na ang pamumula ng noo niya. Sarap batuhin ulit ng tuluyang magkabukol, eh 'no? Tss! "Stand up there until I'm done reading this documents," sabi pa nito at bumalik sa pagbabasa. Napataas na naman ang kilay ko. Kulang na lang umabot sa tuktok ng ulo ko ang kilay ko.

Hinayaan ko siyang kumain ng tanghalian ko habang ako naman ay nagpatuloy sa pagbabasa ng mga libro. Sa bawat pakawala ko ng malalim na buntong hininga ay katumbas ng mga librong hindi ko mahanapan ng silbi. Ang tanging tinuturo lang ng mga librong nakuha ko ay ang basic na kaalaman mula sal laro. “Alam mo ba na hindi maganda ang pagbuntong hninga sa harap ng pagkain?” napaangat ako ng tingin kay lolo. “Ano ba ang hinahanap mo at bakit tila pasan mo ang mundo.” Aniya.

"Isn't obvious? Parang humiwalay yata ang kaluluwa ko sa aking katawan." "Sorry, ano ba kasing binabasa mo diyan at parang gulat na gulat ka? Patingin nga?" Inagaw nito ang libro sa kamay niya at ini-scan pa iyon. "Wow. Alam mo, same tayo ng taste ng libro eh." "Talaga? Gusto mong mabasa?" "Ito? Of course. Pwede ba mahiram?" "Oo pero patapusin mo muna ako," aniya at binawi ang libro.

Tahimik ang library. Masyadong tahimik. Paminsan-minsan ay may iilang estudyanteng pumapasok para magbasa o humiram ng libro, pero pagkatapos no’n ay babalik na naman sa katahimikan ang paligid. Rinig na rinig ko pa tuloy ang mahinang ugong ng aircon at ang tunog ng pag-flip ko sa pahina ng notebook kong pilit kong binabasa para hindi antukin.

Lahat ay mawawala sa'yo. 6.) MATUTO KANG MAGPATAWAD. Kapag nilamon ka ng galit, masisira talaga ang ulo mo at wala ka nang ibang maiisip kundi ang gumanti. ALAM KONG MARAMI PANG MGA ARAL ANG NILALAMAN NG AKLAT NA ITO. SANA AY MAY MGA NATUTUNAN KAYO. SA NGAYON, IYAN LAMANG ANG MAIBABAHAGI KO. MARAMING SALAMAT SA PAGBABASA AT SALAMAT SINAMAHAN NIYO AKO HANGGANG SA HULI.

palusot ko. "Kaya ba halos sampung minuto ka ng tulala sa harap ng pahina ng aklat na iyan at hanggang ngayon ay hindi ka pa rin makalipat sa ibang page?" makahulugan niyang tanong na may pinipigilang tawa. Isinarado ko na lang ang libro at humarap sa kanya. "Tamara, may hindi ka ba sinasabi sa akin?" Naniningkit ang mata niya.

Paalala Sa Mga Mambabasa: Ang akdang iyong mababasa ay hindi makatotohan at pawang kathang-isip lamang. Ang mga pangalan, tauhan, negosyo, lugar, kaganapan, lokal, at insidente ay produkto ng imahinasyon ng may-akda. Ang anumang pagkakahawig sa mga aktwal na tao, buhay o patay, o aktwal na mga kaganapan ay nagkataon lamang.

Pagkabukas ay may isang papel na may nakasulat lamang na isang pangungusap. 'Ang tubig na bumabagsak ng tatlong libong talampakan.' Nataranta si Gerald nang makita niya ang phrase na ito. Hindi ba ito ay isang parirala mula sa isang classical poem? Anong ibig niyang sabihin dito? Ano ang nakatagong mensahe sa likod nito? Maya-maya pa, binuksan ni Gerald ang kanyang computer at nagsimulang maghanap ng impormasyon tungkol sa phrase ng tula.

Santivañez. Bahagya siyang natawa. “Tamad magbasa ang mga lalaki,” pag-amin niya. Nagulat ako at napasinghap. “Talaga?” Tumango siya. “Pansin mo sa mga nobela? Halos mga babae ang nagbabasa. More on visual kasi ang mga lalaki, 'yong and'yan agad kaysa iisipin pa. Kaya nga mas mahilig kami sa movies, lalo na action, 'yong hindi kami mababagot.” Natigilan siya at napapitik sa daliri niya. “Ah, 'yon, ayaw ng lalaki na nababagot,” sambit niya sa ‘kin.

Ang lahat ng mga mata ay nahulog sa Banal na Magsasaka sa isang iglap. Ang Banal na Magsasaka ay nag- isip sandali at sinabing dahan- dahan, "Noong bata pa ako, minsan akong nakakuha ng isang sinaunang aklat na may rekord tungkol sa Dugo na lumalamon sa Kaluluwa. Ang uod ay nagmula sa kapangyarihan ng masamang kaluluwa, at walang paraan. upang gamutin ito sa Mundo ng Tao."