Tula Tungkol Sa Pagbasa นิยาย & เรื่องราว

Kung gusto mong mauna sa updates ng story nila at makita kung saan talaga papunta yung mga tinginan, tension, at mga salitang hindi nasasabi: ⁠-Basahin ang next chapter -Follow / Subscribe para sa update -⁠Stay tuned kasi hindi pa ito yung pinaka-reveal… Kasi minsan… yung mga hindi tinapos na linya ay may malalim na ibig sabihin.

“But you need to see it for yourself.” --- Unti-unting inabot ni Liam ang papel. Nang mahila niya ito mula sa brown envelope, ramdam niya ang panginginig ng sariling kamay. Parang bawat segundo bago niya mabasa ang nakasulat ay isang pagsubok sa kanyang paghinga. At nang mabuksan niya, doon niya nabasa ang mga salita na tuluyang gumiba sa lahat ng alinlangan niya.

makahulugan kong sagot rito. Nakarating kami sa classroom na tila hindi nagpapansinan. As usual, gossips are still all around behind us. Well, sanay na kami. Binuksan ko ang aking libro at nagbasa. Kaysa makipag-usap sa kaibigan kong tila nawala sa mood. Dumating ang aming guro at konting discussion review pagdakay nagbigay ng quiz. Makalipas ang ilang minuto, discussion ulit for another topic. After an hour uwian na naman.

Tapos nakikita ito sa tuwing may kulog at kidlat… speaking of kulog at kidlat, naalala ko na naman si Tungkung Langit. Ilang buwan na nang marinig ko ang istoryang iyon galing sa kaniya. Halos isalaysay ko na nga sa sarili kong salita ang istoryang iyon dahil kusang mini-memorize ng utak ko ang istoryang iyon. Sauladong-saulado ko na at mukhang iyon na ang paborito kong kuwento tungkol sa pagmamahal. Hindi ko maitatanggi pero si Tungkung Langit ay, maliban sa literal na kakaiba, talagang kakaibang magmahal. At ang kuwentong iyon ay galing pa talaga sa isang hindi inaasahang tao. Akala ko puro pa-pogi lang siya, akala ko puro kayabangan sa katawan dahil sa sobrang yaman lang ang alam niya. Ma

Magalang na panimula ng binata kaya nagulat ang dalaga at napatayo. “Nako! Pasensya na Ginoo, ako ay nalibang lamang sa ganda ng librong ito at tinuloy-tuloy ko ang pagbabasa. Patawarin mo sana ako sa pangingialam ko ng iyong gamit ng walang paalam. Ako ay naligaw lamang dito habang hinahanap ang Ginang na nagbigay sa akin ng tubig para mag paalam.” Nakayuko ito habang nagpapaliwanag.

Sabi ni Lux Tiningnan ko agad yung mga libro, halos bago pa ito lahat. Buti na lang merong mangilan-ngilan na pwede kong basahin. Kumuha na ako ng mga pwede kong basahin tapos umupo ako para tingnan yung pinakababang shelf. Pag upo ko, napansin ko agad yung isang libro na mukhang bagong bago lang. Kinuha oo iyon.

This isn't a TAP! Hindi ito ni-publish sa TAP! hindi makapaniwalang usal niya sa sarili. Kilala ang TAP na high quality ang mga libro, mula sa content ng kuwento, sa papel, hanggang sa binding. Mahirap itong masira at maayos ang mga letra. Hindi ganito! "Sabotaged," maikling sagot ni Vera. Bumuntong-hininga ito. "Five years seem so long and distressing. Sa limang taon na nagdaan ay maraming bagay ang nagbago."

Mga basic information pa lamang ang alam niya rito. Katulad nga ng nagtuturo ito sa isa sa mga University. Lagi rin nitong sinasabi tambay ito sa library. Sa tingin niya ay book worm ang naka-matched. At karamihan ng mahilig magbasa, matalino. Dagdag points naman ito sa kaniya. Muling napatingin si Sylvia sa screen ng cellphone. Binuksan niya iyon para mabasa na nang tuluyan.

Kailangan ko lang supalpalin ang kanyang pagkadominante at pagkasuplado. Itinuro ko sa kanya ang unang lesson sa reading session namin. Nakita ko naman agad ang deficiency niya sa pagbabasa. Although fluent siya sa English ay mahina naman siya sa speed at comprehension. Hindi naman batayan ang marunong magsalita ng English ay magaling na magbasa. Ang ibang mga bata ay natutong mag-ingles dahil sa naririnig nila sa radyo, tv at social media. Kinokopya at minimemorize lang ng ibang bata kaya't walang retention and comprehension puro lang rote learning.

Tila tumigil saglit ang mundo ko habang tulalang nakatingin sa liham. Pvtangina! Nanlamig ang kamay ko at tila nablangko saglit ang binabasa ko. Talaga bang…nangyari iyon. Pinikit ko ang aking mga mata, bumuga ng marahas na hangin at muling pinilit ang sarili kong ipagpatuloy ang pagbabasa ng liham kahit pakiramdam ko ay mababaliw na ako.