Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Pasasalamat

Tumango na si Ron at hindi na muling nagsalita, pero ang mga mata niya ay may bakas pa rin ng pilyong ngiti. Sa loob-loob ko, bumulong ako ng isang tahimik na pasasalamat, isang pasasalamat na kailanman ay hindi ko bibitawan nang malakas, lalo na sa harap niya. Ang aminin iyon ay parang pag-amin na rin na nagtagumpay siyang pasukin ang mga pader na matagal ko nang itinayo. Salamat, Elena. Ngunit kasabay ng pasasalamat na iyon ay ang isang sumpa sa aking sarili, hinding-hindi ko na hahayaang itaya mo muli ang buhay mo para sa akin.

tanong ko, pilit pinatatag ang boses. Bahagya siyang tumango. “Thanks.” Nang abutin niya ang baso, nagdikit ang mga daliri namin. At ang simpleng pagdampi ng kainyang daliri ay parang kuryenteng dumaloy sa balat ko. God. I was pathetic. So fucking pathetic. Bahagya siyang tumalikod, handang umalis. “And oh, Raine—” No. Please no.

At pagpasok nila— bumungad agad ang tarpulin: WELCOME HOME, AMARA Sa ilalim nito— ang mga katulong, nakahanay, may hawak pang bulaklak. “Welcome home, Ma’am Amara!” Napahinto si Amara. Biglang bumigat ang dibdib niya— hindi sa sakit— kundi sa dami ng emosyon. Napangiti siya. Pero kasabay noon— tumulo ang luha. “Salamat po…”

Shit! "Pasensya ka na, Santi. HIndi ko kasi alam kung paano ko i-express ang taos puso kong pasasalamat eh. Kung---kung ayaw mong tanggapin ang small token na ibinibigay ko, ayos lang. Pero, salamat pa rin at pasensya ka na sa akin." sagot ko Muli kong dinampot ang pera at ibinalik sa aking bag. Habang si Santi naman ay walang kakurap-kurap na nakatitig lang sa akin

paliwanag ni Joshua sa akin. "Dapat diba ako ang mag surprised sa inyo? But salamat dito, ngayon na lang ako makaka-kain nito." naka ngiti kong pasasalamat at niyakap ko sila isa isa. "Ma'am, regalo po namin ito sayo at sa inyo ni Sir Trevor." wika ni Luna na kina taka ko. Tiningnan ko sila halatang kinikilig ang mga ito.

reklamo pa nga ng lalaki sa kanya. Kinuyom ni Jyla ang mga labi dahil nga sa nabubuong pagkairita sa amo niya. Nagpasalamat na siya rito kanina at nagpasalamat na naman siya ngayon. Ano bang klaseng pagpapasalamat ang gusto nitong matanggap sa kanya? “Pwede mo sabihin sa ‘kin, sir, kung paano kita mapapasalamatan nang maayos?” Hindi niya pa nga napigilan ang pag-arko ng kilay.

Tumulo ang luha sa mga mata ni Claire habang ngumiti siya nang maluwang. "Salamat po," sabi niya nang may nanginginig na boses. "Napakabait ninyo. Hindi po namin alam kung paano kami makakapagpasalamat." Umiling si Apple at ngumiti, tila pilit pinipigilan ang sariling mapaiyak. "Hindi ninyo kailangang magpasalamat. Ang mahalaga ay matupad ang araw na ito para sa inyo." Tumingin siya kay Mia na nakamasid lamang. "Di ba, Mia?"

Tinulungan siya ng nito, subalit hindi man lang siya nagkaroon ng pagkakataong magpasalamat nang maayos kagabi. Pagkaraan ng ilang sandali, nag-reply na rin sa wakas si Lucas. ‘You're welcome. Maliit na bagay lang 'yon.’

Nangunot ang noo ko. "Paano pong kapalit?" Napairap muna siya. "Yung ibibigay niyo para sa amin, pera gano'n." Muling napaawang ang bibig ko sa kanya. Grabe ang straightforward ni ate! Ang ibig sabihin niya ay yung token of appreciation na balak naming meron naman talaga, katulad nung binigay ni Damien na pagkain nang mag-interview siya.

Ito ay luha ng labis-labis na tuwa, pasasalamat, at kaginhawaan. Bago pa man makapagsalita muli si Reina, mabilis ko siyang dinaluhong at sinunggab ng isang napakahigpit na yakap. Isiniksik ko ang aking mukha sa kanyang balikat at umiyak ako nang umiyak sa labis na kagalakan. "Maraming salamat, Reina! Maraming-maraming salamat sa iyo at sa Panginoon! Salamat dahil hindi mo siya pinabayaan! Maraming salamat!"