Tula Tungkol Sa Pasasalamat นิยาย & เรื่องราว

"Thank you." Pasasalamat ni Thaddeus ng matapos siyang pahiran ni Maria ng ointment. Tipid itong ngumiti sabay sabi, "walang anuman." "Okay ka lang ba?" Maya-maya'y tanong ni Thaddeus kay Maria bigla kasi itong natahimik. Tumingin ito ng deretso sa kanya. "Gusto ko lang magpasalamat sa tulong na nagawa mo sa akin muntikan na kitang hindi pagkatiwalaan. At muntikan ka pang mapahamak dahil sa akin. " Naiiyak na sabi ni Maria rito.

Habang naglalakad sila patungo sa kotse, tumingin si Neil kay Alona, at sa mga mata nitong puno ng pasasalamat, ramdam ni Alona ang bigat ng responsibilidad na kanyang tinanggap. **Neil** (mahina ang boses, puno ng pakiusap): "Alona... salamat. Alam kong hindi ko deserve ang pagtulong mo sa akin. Hindi ko alam kung paano ko babayaran lahat ng sakit na naidulot ko sa'yo... pero sana... sana pagbigyan mo akong magpasalamat, at sana'y matulungan mo akong gumaling."

galak kong pasasalamat. “Mag-iingat kayo. Mamimiss namin kayo. Pumasyal kayo rito ah?” Hinawakan ni Tita ang kamay ko pagkatapos ay hinaplos niya ang ulo ng mga anak ko. “Thank you po!” Ani Nathalia. “Mamimiss kita. Good luck sa school mo!”

nakangiti niyang sabi tsaka ako nito niyakap "Hindi mo kailoangan magpasalamat sakin. Magpasalamat ka sa sarili mo dahil kahit nilalamon ka ng takot dahil sa banta ng asawa mo ay naglakas loob ka paring humingi ng tulong. And i'm so proud of you" saad ko dahilan para mag tuloy tuloy ang pagtulo ng luha sa mga mata ni Clara. Nagpaalam na ito sakin, at ako naman ay nakangiting nakatingin lang sakaniya habang papasakay sa sasakyan niya.

Samantalang puro katarayan ang pinaiiral ko. "You don't need to thank me." "Hindi naman puwede iyon. I want to thank you... So thank you talaga!" Bahagya naman siyang ngumiti kaya napangiti na rin ako. "Alam kong may mga taong hindi komportable na nakakatanggap sila ng pasasalamat at papuri kaya naiintindihan ko kung iniisip mo na hindi ko na kailangang mag-thank you pa."

"Ikaw tlga anak ko, Basta mag-iingat kalang dyan okay excited narin ako makita ka ulit anak" "Opo Tita kayo din dyan mag-iingat" "Sige anak alam kong may pasok kapa" "Sige Tita salamat" ***end call**** Thank you Lord thank you kasi naging maayos narin si Tita sana nmn tuloy² nayung paggaling niya. Sa kabila ng nangayri sakin nagpapasalamat parin ako sainyo dahil pinatibay mo palagi yung loob ko, hindi ko kayo sinisisi sa pagkawala ng mga magulang ko pero hindi kopa matanggap yung pagkawala nila sana tulungan moko na matanggap. Hindi man ako gaano lumalapit sainyo pero alam kong tutulungan mopa rin ako at sa mga taong nakapaligid sakin naniwala ako na napakabuti mo.

Pero ang mas ikinagulat ko ay ang tanong niyang ‘yon, akala ko ba hindi siya interesado? Humugot ako ng hininga. “Tungkol kay Stacey... maniwala ka man o hindi, wala akong ginawang masama sa kanya,” sabi ko. Kitang-kita ko ang biglang paninigas ng panga niya, pero pinilit kong ituloy. “Sa allowance at lahat ng ipabibili mo para sa bahay, nagpapasalamat ako. Na-appreciate ko 'yon.” Napailing siya. “Ano bang gusto mong gawin ko? Magpasalamat din?”

madamdaming sagot ko kay Tita Celina. "Can I hug you?" "Sure Tita," saad ko at niyakap ito ng mahigpit. "Thank you so much po." "Sige na, matulog ka na. Thank you sa pa-gift mo." "Sana po magustuhan ninyo. Mura lang po 'yon pero galing po 'yon sa puso ko, Tita." "Good night, sweetheart. Once again, thank you."

puno ng emosyon ang bawat salitang binitiwan ni Marius saka niyakap ang matanda. Nangingislap habang pinangingiliran ng luha ang mga mata ni Mang Tasyo nang magsalita ito matapos tanggapin ang regalo. “Maraming salamat sa inyong dalawa. Hindi ko lang masabi kung gaano kalaking pasasalamat na nandito kayo ngayon. Pero salamat,” anitong bahagya pang pumiyok dahil sa pagpipigil nitong mapaiyak.

“Hindi ba dapat magpasalamat ka sa kanya? Hindi dahil sa nakikinabang tayo kaya ko ‘to nasabi pero dahil hindi niya ‘to dapat ginagawa pero ginagawa niya para sa ‘tin. Wala man tayong maisukli sa ngayon. Pero malaking bagay ang pasasalamat. Bibihira ang ganitong mayaman sa mundo.” Nag-thumbs up si Renzo sa kanya. “Very well said, Tay.” Tay? Kelan pa kayo naging mag-tatay?! “Thank you,” bulong ko. “Ha? Are you saying something?” tanong ni Renzo habang nakalagay ang kamay sa tenga, kunwaring hindi naririnig. Pinandilatan ko siya, bago tumingin kay Tatay. Si Tatay naman ang nagdudumilat sa akin.