Tula Tungkol Sa Pasasalamat Novels & Stories

Tumingin siya sa akin nang may pasasalamat sa tingin pero may halong lungkot din na parang alam niyang magbabago ang tingin ko sa kanya pagkatapos nito. "Salamat sa pagtitiwala kahit may pagdududa ka pa rin sa akin. Pero bago ko sabihin lahat ng pinagmulan ko, kailangan mong malaman na may isa pang naghihintay sa atin kapag natapos na ang ritwal na ito. At baka sa oras na malaman mo ang lahat, huli na ang lahat para bumalik pa tayo sa dati nating buhay."

JACOB'S POV “Salamat po sa inyong lahat. Maaasahan po talaga kayo sa mga ganitong pagkakataon. Salamat po sa tulong at suportang ibinigay niyo, na kahit mabilisan lang ang lahat at biglaan ay nagawa nyo pa ring dumalo sa pinaka importanteng bahagi ng buhay ko. Kahit pa ang iba ay sa malayong probinsya pa nanggaling.” mahaba kong pasasalamat sa harapan ng marami habang hawak ko ang microphone.

“Ikaw pala ‘yun! Wait pasok ka dito,” Lumabas si Gracie upang pag buksan ito ng gate at nagpasalamat naman si Lira sa dalaga. “Thank you ha? Thank you ‘din at nilgtas niyo ang mga kapatid ko.” Hindi sasapat ang salitang thank you ni Lira para sa pasasalamat niya sa mga ito. Hindi niya alam ang gagawin kung maging sa mga ito ay mayroong mangyayaring hindi maganda.

tumutulo ang mga luha na pasasalamat n'ya rito habang ang mga mata ay nasa pagkain na nasa kan'yang likuran harapan . "Oh s'ya tama na ang iyak kumain ka na muna d'yan at mag-iihaw pa ako," bilin nito sa kan'ya at bumalik na sa harap ng mga inihaw nito. "Salamat po," mahinang pasasalamat n'ya rito at nagsimula ng kumain. Sobrang gutom na gutom s'ya at laking tuwa n'ya na may naawa sa kan'yang matanda. Mabilis n'yang naubos ang pagkain at sobrang nabusog din s'ya.

ang salita kong nagpabalikwas sa lahat at naglagay ng magagandang hulmang ngiti sa aking mga kasama. "Oo, Kuya... salamat sa inyo...," pagkumpirma ni Chadie sa aking pagtatanong. Bumuhos ang luha sa aking mga mata. Pakiramdam ko naging worth it ang lahat at hindi matapos ang pasasalamat sa aking isip habang tuloy ang paghiyaw sa tuwa ng mga kasama ko sa kwarto. "Thanks GOD! Salamat po!!! Salamat!!," paulit-ulit naming usal.

Ang isang simpleng salita ay nakapagparamdam ng pait kay Luna. Hindi na kailangan ng pasasalamat sa pagitan nila. Kaya lang, napakatigas ni Luna na nagsisinungaling si Joshua sa kanya at ginagamit siya kaya nagsimulang magpasalamat si Joshua sa kanya. Sa katunayan, siya ang may utang kay Joshua, at hindi lang niya masabi iyon.

Positibong balita ng doktor kaya para akong nakahinga ng maluwag at nabunutan ng napakalaking tinik sa aking dibdib Halos mapatalon ako sa tuwa kasabay ng muling pagbuhos ng aking mga luha ngunit ngayo'y hindi na ito sa lungkot at pag aalala kundi dahil sa saya at malaking pasasalamat sa itaas at sa tulong ng mga ito. "Salamat po dok, maraming salamat po!" Napahagulhol na wika ko saka ito marahang ngumiti at tumango.

paliwanag niya, tinitigan ang kalsadang binabaybay nila. “Dapat nga sila ang nagbibigay ng reward, hindi lang sa’kin kundi pati sa’yo. Pero dahil mukhang wala silang balak, huwag ka na rin mag-abala kung hindi mo rin naman taos-pusong ibibigay,” sagot ni Cara, sabay bahagyang angat ng kilay. “Taos-puso ko ‘tong inaalok, okay? Mukha lang akong masungit pero marunong din naman akong magpasalamat,” depensa niya agad.

"sige po tatawagan ko sila para pumunta dito " "salamat anak ." wala na siyang mahihiling pa sobrang saya na niya ngayong araw .Grabe ang pasasalamat niya sai itaas dahil nakagawa sila ng katulad ni Mara na nakakaintindi agad sa sitwasyon .

Wala nalang akong ibang nagawa kaya't niyakap ko nalang ito. "Maraming Salamat po sa lahat ng naitulong niyo sa akin nanay Tasing. Malaking bagay po na nakilala ko kayo. Kulang po ang salitang pasasalamat sa lahat ng nagawa niyo sa akin. Tatanawin ko pong malaking utang na loob lahat ng iyon," wika ko at hindi ko na namalayan na may unti-unti na palang namumuong luha sa gilid ng mga mata ko. Agad na napahiwalay ng yakap sa akin si nanay Tasing nang maramdaman niya yata at marinig na humihikbi na pala ako.