Isang kamangha-manghang aspeto ng kasaysayan ay ang paglalakbay mula sa pagkabata hanggang sa maging isang bayani. Si Jose Rizal, na kilala ngayon bilang isang pambansang bayani ng Pilipinas, ay isinilang sa Calamba, Laguna noong Hunyo 19, 1861. Ang kanyang tunay na pangalan ay Jose Protacio Rizal Mercado Alonzo y Realonda. Ang pangalan ng pamilya niya ay umusbong mula sa kanyang mga ninuno, ngunit mula sa kanyang ama na si Francisco Mercado, nakuha ang apelyido. Ang 'Rizal' naman ay isang salin ng 'rice field' sa Espanyol, na naglalarawan sa lupaing kanyang pinagmulan.
Sa murang edad pa lamang si Rizal, siya ay nagpapakita na ng kasanayan sa sining at literatura. Ang kanyang pamilya ay mayaman sa kultura, at ito ang naging batayan ng kanyang mga ideya at pananaw sa buhay. Mula sa kanyang mga karanasan bilang isang mag-aaral sa Ateneo Municipal de Manila at sa ibang mga bansa, naisipan niyang ipaglaban ang kalayaan ng kanyang bayan sa pamamagitan ng kanyang mga sinulat.
Hindi maikakaila na ang pagkakaroon ng isang masining na pangalan ay maaaring makapagbigay ng inspirasyon, at sa kaso ni Rizal, ito ay nagpapakita ng kanyang pagkatao. Ang kanyang mga akda tulad ng 'Noli Me Tangere' at 'El Filibusterismo' ay naging simbolo ng kanyang laban para sa mga karapatan at kalayaan ng mga Pilipino. Nagsimula ang kanyang kwento sa isang simpleng pangalan, ngunit lumipat ito patungo sa isang hindi malilimutang legado na nagbigay ng pag-asa sa sambayanan. Sa tingin ko, ang pagkakaroon ng kulay at kahulugan sa mga pangalan ay talagang mahalaga, at sa kaso ni Rizal, ang kanyang pangalan ay naging mahalagang bahagi ng kanyang pagkakakilanlan at misyon.