Twenty Twenty Novels & Stories

dagdag nito. Iyon ang mas mahalaga. Huminga siya nang malalim. “Ilang taon siya?” Napatigil si Bryan. “…Twenty-something.” Napatingin si Jillian sa kanya. “Twenty-something?” “Oo.” “Bryan, twenty-something din ang twenty-one at twenty-nine.” Tahimik ang lalaki. “Napakatalino mong tao pero bigla kang hindi marunong magbilang?”

Tahimik lang siyang ngumiti. Sa loob-loob niya, para siyang palihim na humihingi ng tawad sa isang lalaking hindi naman mag-e-exist. “Ang lalaking lampas twenty-five, fifty-two na ’yan, ” biro niya nang mahina, hindi tumitingin sa kanila. “Ano pang silbi n’on?”

"Ow' are you serious? kung mag stay ka doon ng years pa Anu naman ang love life mo..?" Don't tell me gusto mo ring maging matandang dalaga tulad ng auntie mo.." Pabirong tanung ni Claire sa dalagang kaibigan na sinabayan pa ng pagtawa. "Dalagang matanda kaagad I'm only twenty two years old... Hello syempre gusto ko rin namang lumandi sa paglipas ng panahon.

She's young. She's twenty-two year old. Anim na taon ang kinatanda ko sa kaniya. Para siyang walang muwang sa mundo. Mas lalong wala sa sarili. But I can admit she's gorgeous. Kakaiba ang ganda niya kumpara sa mga babaeng nakilala ko. Masimsim kung hinigop ang kape habang matiim siyang pinagmamasdan. "Ako po masarap din magluto. Gusto niyo bang ipagluto kita mamaya?"

"They got me when he was twenty." Napatanga si Raine. "Ang m-mama mo?" "Twenty- one," Crassus answered calmly. "Ibig sabihin, m-mas matanda ng isang taon ang mama mo?" Hindi makapaniwalang tanong ni Raine. "Yes." Iniwas ni Crassus ang kanyang mata. Napasipol si Raine. "G-grabe..." bulong niyang usal. "Nag-aaral pa ako sa edad sa edad na twenty-one. Tapos sila..."

Kaya naman tiningnan ko pa ang petsa ng kapanganakan nito at kung kailan ito nawala habang palihim na kinakalkula ang edad nito. Twenty one years old ito nung nawala. She died eight years ago. Ibig sabihin, kung nabubuhay lang ito ngayon ay twenty nine years old na sana ito. Ako naman ay twenty three years old na ngayon kaya mas matanda ito sa 'kin ng anim na taon.

Humigpit ang yakap niya sa babae nang may aalalang biglang lumitaw sa kanyang isipan. A memory he thought he already buried deep. A memory from twenty years ago. “Dad, nasaan si Mommy?” A ten-year-old West Lee stared at his father, who was much taller than him. “Twenty days! Hindi ko nakikita si Mommy for twenty-days!” “She’s on a long trip and will be back soon.”

Siya lang ang may karapatang gumawa no’n. Naka-cream dress siya at heels, buhok niya nakalugay, at may malaking ngiti sa labi. ‘Yung tipong ngiti na may ibig sabihin—may binabalak. “Thank you,” sagot ko. “Ang daming bulaklak. Twenty-four? Hindi ba twelve lang ang standard?” “Twenty-four months. Tig-dalawa bawat buwan.” Lumaki ang mga mata niya. “Kuya… that’s actually romantic. Hindi ko alam na kaya mo pala ‘yan.”

Ilang beses akong napapikit at maka-ilang ulit ring bumuga ng hangin. Nasa tapat ako ngayon ng building na sinasabi ni Morgan. Ilang araw simula nang mapag-usapan namin ito ay heto na nga ako. Pero parang gusto kong umatras. Napapikit ako. I'm twenty three years freaking old and also soon to be a mother! "Mahaba ang pila ng mga applicant, baka gusto mo nang pumasok?"

sabi ni Grant at inabot ang twenty-two thousand pesos na regalo niya para kay Godfrey. Tutal ay 22nd birthday naman ng kanyang kaibigan ay twenty-two thousand pesos na lang ang perang regalo niya para rito. Alam naman niyang mukhang pera ang kaibigan pero mabait at maaasahan ito sa lahat ng bagay.