Typhoon Mike Novels & Stories

But I'm currently suffering from a headache as a result of what Sydney did. She caught me off guard. She surprised me when she arrived. She appears to be the person I saw on the island as a result of what transpired. "I'm sorry, Sir. Natakasan po ako ni Mam Sydney sa Hawaii. Pinahanap ko po siya kaagad pero hindi po siya mahanap ng mga bodyguards niyo po. Pasensiya na po, Sir." Apologetic na sabi ni Mike sa kabilang linya. I should be firing him. Even if Mike is a very efficient assistant, I don't tolerate mistakes.

Binabagtas nila ang daan patungo sa lugar kung nasaan ang chopper na tinawagan ni Mike kanina para pagdalhan kina Micah at Aling Paz sa Isla Montenegro. "Salamat sa inyo kuya," saad ni Micah at saka yumakap sa mag-asawa. Napangiti lang si Mike at ginulo ang buhok ng kapatid. Tila nabunutan ng tinik si Mike. Sa wakas nakita na rin niya ang nawawalang kapatid. Hindi niya akalaing nasa pulo lang pala ito ng Pilipinas nagtago, hanga siya sa talino ng kapatid. Pero mas hanga siya sa tatag ng kalooban ng kanyang asawa, imagine heto ang nakahanap sa kapatid niya sa tinagal-tagal na paghahanap nilang iyon.

sabay inilapag ko sa plato ang kutsarang hawak ko at tsaka kumuha ng tissue at dali-daling ipinahid sa pantalon ni Mike kung saan natapunan ng mango float. "Oh hindi ko rin namalayan. But it's okay Kristina aksidente naman at hindi mo_," hindi na nagawang tapusin pa ni Mike ang kaniyang sinasabi dahil sa parang may kuryenting dumaloy sa kaniyang buong katawan ng bigla kong mahawakan ang kaniyang private property kung saan insakto na roon din mismo natapon o nahulog ang mango float na dapat sana ay kakainin ko. "Ohh God!" Bulong ni Mike sa kaniyang sarili habang nanginginig ang kaniyang buong katawan kasabay ng unti-unting pagtigas ng kaniyang unicorn.

Huminto ang ulan simula kaninang hapon, ngunit ramdam pa rin ang epekto nito hanggang ngayon. Mas hinigpitan ni Mike ang kanyang jeans jacket. Bahagyang nanginig ang kanyang katawan nang umalis sa parking lot ng ospital ang Vespa motorbike na kanyang sinasakyan. Mula nang bumalik kaninang tanghali mula sa Maldives, walang ibang kinakain si Mike maliban sa kinain niya sa Maldives kaninang umaga bago umalis papuntang airport.

Maya-maya lang ay umupo na rin silang dalawa sa harapan ko. "That typhoon..." naagaw ang pansin ko dahil sa panimula ni Sean. Mukhang alam naman pala nila ang tungkol sa bagyo. "Is a collosal one." napabuntong hininga si Sean. "I mean it's not just a super typhoon. It is like a mega, astronomical one." Kumunot ang noo ko. "What about it?" tanong ko. "Mikaela, walang makakaligtas sa lakas ng bagyong iyon. Everything will vanish like it doesn't exist at all. Kahit tayo."

--- Sa isang bandang nagtatago si Mike sa isang puno dito sa tabing dagat para kausapin ang isang kaibigan. "What the hell are you? Bakit nagleave ka agaran? Kung kailan marami ginagawa Mike?" galit na galit yung kausap nito sa kabilang linya kulang na lang lumabas ito doon. "Chill bro nandito kami sa probinsya nila Av with baby Rae." "Send me complete address and picture. Update from time to time. I can't go tambak ang trabaho wala ka pa."

Tumango ako sa kanila at hindi na nagsalita. "Mabuti at uuwi na kayo, kanina niyo pa siya kinausap," sabi ni Mike sa likod ng dalawa kaya pareho silang bumaling dito. Kunwaring sinuntok ni Lee ang balikat ni Mike habang si Everett seryoso pang tiningnan si Mike. Mas lalo akong kinabahan sa reaction ni Everett ngayon, sobrang seryoso niya tingnan kaya pati ako napaisip ng masama kay Mike.

Napatulon ako ng laway dahil sa nerbiyos. Saktong lumabas sa harapan namin si Mikey with a serious look on his face, hands on his pockets. Ngunit nagulat ang karamihan sa amin ng makita ang isang taong nakasunod at nakatayo sa kaliwang bahagi ni Mikey. "It can't be.." Gulat na bulong ko sa sarili. "Valhalla??" Gulat din na usal ng mga miyembro. Standing beside Mikey is that guy, Hiroto. May nakita nanaman kaming tao na naglalakad din sa tabi ni Mikey.

Wala akong balak makinig sa corny nilang paglalambingan. Eksaktong alas siyete ng gabi ay dumating si Mike. Guwapong-guwapo ito sa suot na simpleng polo-shirt at maong pants. May dala itong isang bouquet ng magagandang bulaklak at ibinigay sa akin. "Thanks. Let's go to the dinning area." Para hindi mabigla si Mike na hindi lang kaming dalawa ang magdi-dinner ay sinabi ko na agad sa kanya habang naglalakad kami papunta sa dinning area.

Ngunit ikinalaki ng mata ko ang isa pang bumati, na hindi ko inaasahang kasama niya. "Hi sweety pie!" Daig ko pa ang naparalisa sa kinatatayuan ko ng bumungad si Mike. At ng akmang papasok na ako ay tinakpan niya ng panyo ang bibig at ilong ko. At doon na nga tuluyang dulimim ang aking paningin. ***