Typhoon Mike Novels & Stories

Huminto ang ulan simula kaninang hapon, ngunit ramdam pa rin ang epekto nito hanggang ngayon. Mas hinigpitan ni Mike ang kanyang jeans jacket. Bahagyang nanginig ang kanyang katawan nang umalis sa parking lot ng ospital ang Vespa motorbike na kanyang sinasakyan. Mula nang bumalik kaninang tanghali mula sa Maldives, walang ibang kinakain si Mike maliban sa kinain niya sa Maldives kaninang umaga bago umalis papuntang airport.

Maya-maya lang ay umupo na rin silang dalawa sa harapan ko. "That typhoon..." naagaw ang pansin ko dahil sa panimula ni Sean. Mukhang alam naman pala nila ang tungkol sa bagyo. "Is a collosal one." napabuntong hininga si Sean. "I mean it's not just a super typhoon. It is like a mega, astronomical one." Kumunot ang noo ko. "What about it?" tanong ko. "Mikaela, walang makakaligtas sa lakas ng bagyong iyon. Everything will vanish like it doesn't exist at all. Kahit tayo."

--- Sa isang bandang nagtatago si Mike sa isang puno dito sa tabing dagat para kausapin ang isang kaibigan. "What the hell are you? Bakit nagleave ka agaran? Kung kailan marami ginagawa Mike?" galit na galit yung kausap nito sa kabilang linya kulang na lang lumabas ito doon. "Chill bro nandito kami sa probinsya nila Av with baby Rae." "Send me complete address and picture. Update from time to time. I can't go tambak ang trabaho wala ka pa."

Tumango ako sa kanila at hindi na nagsalita. "Mabuti at uuwi na kayo, kanina niyo pa siya kinausap," sabi ni Mike sa likod ng dalawa kaya pareho silang bumaling dito. Kunwaring sinuntok ni Lee ang balikat ni Mike habang si Everett seryoso pang tiningnan si Mike. Mas lalo akong kinabahan sa reaction ni Everett ngayon, sobrang seryoso niya tingnan kaya pati ako napaisip ng masama kay Mike.

Napatulon ako ng laway dahil sa nerbiyos. Saktong lumabas sa harapan namin si Mikey with a serious look on his face, hands on his pockets. Ngunit nagulat ang karamihan sa amin ng makita ang isang taong nakasunod at nakatayo sa kaliwang bahagi ni Mikey. "It can't be.." Gulat na bulong ko sa sarili. "Valhalla??" Gulat din na usal ng mga miyembro. Standing beside Mikey is that guy, Hiroto. May nakita nanaman kaming tao na naglalakad din sa tabi ni Mikey.

Wala akong balak makinig sa corny nilang paglalambingan. Eksaktong alas siyete ng gabi ay dumating si Mike. Guwapong-guwapo ito sa suot na simpleng polo-shirt at maong pants. May dala itong isang bouquet ng magagandang bulaklak at ibinigay sa akin. "Thanks. Let's go to the dinning area." Para hindi mabigla si Mike na hindi lang kaming dalawa ang magdi-dinner ay sinabi ko na agad sa kanya habang naglalakad kami papunta sa dinning area.

Ngunit ikinalaki ng mata ko ang isa pang bumati, na hindi ko inaasahang kasama niya. "Hi sweety pie!" Daig ko pa ang naparalisa sa kinatatayuan ko ng bumungad si Mike. At ng akmang papasok na ako ay tinakpan niya ng panyo ang bibig at ilong ko. At doon na nga tuluyang dulimim ang aking paningin. ***

Naging tahimik ang lahat, at tanging ang mga patak ng tubig ang siyang maririnig. Mga ilang minutong katahimikan rin ang lumipas mula nang bawian ng buhay si Luis. Biglang tumulo ang luha sa mga mata ni Mike pagkara'y sumigaw ito ng malakas. !WHAAAAHHHHGGGGRRR!!!!". Malakas na sigaw ni Mike na parang isang nag-ngangalit na leon. Isang mabigat na sigaw na naglalabas ng kanyang matinding emosyon. Biglang sumabog ang lahat ng kinimkim niyang galit na punong puno ito ng paghihinagpis.

Ang pinsan naman niyang si Mike ay di rin maaasahan dahil easy- go -lucky ito, lumaki sa layaw at papalit palit din ng babae. Si Mike Chan naman ng mga oras na iyon lulan na ng eroplano pauwi ng Pilipinas. Wala sana siyang balak na bumalik pa dito ngunit nabigla siya ng malaman niyang magpapakasal na si Shantal at don pa sa lalakeng itinuring niyang mahigpit na karibal. Kelan lang nag propose pa siya sa dalaga noong nasa Amerika ito. Umuwi ito ng di nagpaalam sa kanya, at wala ring sagot sa mga messages niya sa messenger nito. Nakita niyang nabasa na nito ang mensahe niya ngunit walang sagot mula rito.

And worse, kapag may storm surge ay umaabot sa mga kabayahan ang tubig-dagat. Nang makarating sa parte ng lupa na medyo matatag na ay inilabas ni Marikit ang cellphone mula sa bulsa ng suot niyang jacket. "Walang signal," mahina niyang sabi habang tinitingnan ang network bar mg cellphone. "Like I said, there's no cell service here,” sabat muli ni Mikael na huminto rin hindi kalayuan sa kinatatayuan niya. Binalingan naman ni Marikit ang lalaki, at saka tinaasan ng kilay. “Tinatanong ko ba?” pamimilosopo niya.