Typhoon Mike Novels & Stories

, unless it happens to them or someone close to them. Tumayo si Mike at nagtungo sa isa sa mga drawers sa sulok at may hinanap. Pagkuwa’y hinugot sa drawer ang isang malaking packet. Maya maya pa ay bumalik siya sa upuan at ipinatong sa table ang puting packet na hawak nito.

Imposibleng mabubuhay pa si Mike. "Dapat lang sa’yo ‘yan, Mike... Sa impyerno na ang diretso mo ngayon dahil sa kasamaan mo!" Napangiti cya ng pait habang inaalala ang mga naranasan nya sa kamay ni Mike. Ngayon ay malaya na cya. Kasama ng pagkamatay ni Tricia at Mike ang pagkamatay din ng sekreto nya. Magiging masaya na sila muli ni Hunter

Paglabas niya, iniwan niya akong parang tinangay ng bagyo — magulo ang isip, kumakabog ang dibdib, at nakakahiya man, sobrang taas ng sexual tension. Si Wilbert Colt ay hindi basta storm. Isa siyang bagyong super typhoon. At pakiramdam ko… kakaumpisa pa lang ng impact niya sa buhay ko. ---

Tumango-tango na lang ako. "That's enough." Tipid na sabi ni Mike. Dahilan na mapunta ang tingin namin sa kaniya. Kahit hindi pa siya tumingin sa akin. Nakakatakot pa rin ang presensya niya. Ginalit ko ba siya? "Shasha, since you touch that fish. Babawasan ko na lang ang sweldo mo. Then, huwag mo na ulit gawin 'yon," kalmadong tugon niya.

Umikot ang malakas na hangin sa viewing deck habang tinatangay ang manipis na hamog at ulan sa paligid. Maya-maya ay mabilis na lumapag ang helicopter malapit sa resort. Hindi pa man tuluyang tumitigil ang propeller ay bumukas na agad ang cabin door. Isang lalaking naka-dark coat ang mabilis na bumaba habang may hawak na maliit na silver case. Si Miko.

' Isip-isip ni Rose. Basang-basa na dumating si Mike sa kubo. Kumunot ang noo niya ng dalhin nito ang mga bag na dala nila. "Nakausap ko ang kapitan ng bayan na 'to. Bakantd daw ang bahay sa likuran nila. Doon muna tayo. Aabutin daw ng tatlong araw bago mabalik at maayos ang daanan dahil masyadong malakas ang hangin at ulan. Delikado at baka mapahamak lang ang gagawa. Kaya do'n muna tayo sa bahay sa bakanteng bahay nila sa likod."

PAREHO silang napatingala sa makulimlim nang kalangitan. Nagsisimula na kasing magtago ang haring-araw sa kumakapal at nangingitim na mga ulap. Ayon sa forecast, it will rain within that day. At iyon ang pagkakataon na hinihintay ni Miko. "Is this really safe?" "Safe na safe," nakangiting tugon ni Miko.

“What is the meaning of this, Mike? Hindi ba’t private ang trip natin? Bakit ang daming taong nag-aabang dito, paano nila nalaman na darating ako?” Biglang kinabahan si Mike at sandaling nagpunas ng pawis. “May nag-track ng flight mo online, Sir. Akala ko iilan lang ang darating. Hindi ko inasahang ganito karami.” Humugot siya ng malalim na hininga, hindi rin niya inasahan na magiging ganito ka-intense ang reaksyon ng mga tao sa pagbalik niya ng Pilipinas. Hindi niya alam kung dapat ba siyang maging proud o mag-alala.

Nanatiling walang pakialam si Harvey tulad ng dati. Ang kulay ni Mike ay nagbago. Ang walang awang kilos ay nagpatanto sa kanya na si Harvey ay walang ingat na tao na hindi dapat biruin. Kung hindi niya pigilan ang kanyang tauhan, si Harvey ay talagang babaril. Hindi husto ng puso ni Mike, pero wala siyang pagpipilian. Sumigaw siya, “Tigil!” “Ibato niyo lahat ng armas palayo!”

May mga tauhan naman na mapagkakatiwalaan ang mga Montenegro kaya walang problema, palibhasa'y, mababait ang angkan ng pamilya Montenegro, maliban na lang kay Mike na kung ako ang tatanungin, nang magpa-ulan ng kabutihang-loob sa pamilyang Montenegro minalas talaga si Mike at hindi pinagpala ang mokong. Sariwa ang hangin sa dako namin habang nakaupo kami sa lanai. Maya'maya'y dumating si Mike kasama ang kabayo nitong si Tigrel, bumaba ito mula sa kabayo at itinali sa puno. Hindi ko na kailangan pang lingunin kung sino ang dumating, kabisado ko na ang ingay na likha ni Mike pati na rin ang ingay na likha ng kabayo nitong si Tigrel.