Typhoon Mike Novels & Stories

Gagamitin ko ang aking karisma kay Tiffany mabawi ko lang ang aking anak. Pabalik na kami ng Manila ni Nathalie nang biglang bumuhos ang malakas na ulan na naging dahilan upang umapaw ang tubig sa Marikina River na naging dahilan upang ma-stranded kami ni Nathalie. Habang naghihintay kami ni Nathalie na tumila ang ulan ay naisipan kong manood ng news sa aking ipad at ngayon lang namin nalaman na may super typhoon pa lang darating ngayon. Kaya nagdesisyon na akong i-u-turn ang aking sasakyan upang maghanap ng hotel na matutuluyan namin ngayon ni Nathalie dahil malabong mawala agad ang baha dito sa Marikina.

Inis na sabi nito sa akin dahil sa nakakarinding ingay na tunog na nanggagaling sa cellphone. “Sorry sir hindi ko po alam paano i-off”. Ngiwing sabi ko at saka ko sinagot kung sino man itong makulit na natawag. “Hello?”. Sagot ko na naka kunot ang noo. “H-hello a-ate? Pasensya na po sa abala pero kailangan ka namin dito, si itay na aksidente habang nagsasaka, nagulungan ang paa nya ng kartilya habang pilit na isinasalba ang mga tanim na pwede na sanang anihin nitong bagyo. Ayaw nya sanang ipasabi sayo ngunit malala na ang paa nya at hindi na makalakad. Si inay naman, hirap na huminga ayaw din magpatakbo sa ospital at natatakot na baka walang maipang bayad sa ospital. Hindi ko na po kasi alam

, unless it happens to them or someone close to them. Tumayo si Mike at nagtungo sa isa sa mga drawers sa sulok at may hinanap. Pagkuwa’y hinugot sa drawer ang isang malaking packet. Maya maya pa ay bumalik siya sa upuan at ipinatong sa table ang puting packet na hawak nito.

Imposibleng mabubuhay pa si Mike. "Dapat lang sa’yo ‘yan, Mike... Sa impyerno na ang diretso mo ngayon dahil sa kasamaan mo!" Napangiti cya ng pait habang inaalala ang mga naranasan nya sa kamay ni Mike. Ngayon ay malaya na cya. Kasama ng pagkamatay ni Tricia at Mike ang pagkamatay din ng sekreto nya. Magiging masaya na sila muli ni Hunter

Naroon lang siya sa may bintana habang nakapanood sa labas habang ako ay tahimik na nakapanood sa kaniya habang nakaupo sa sofa. Akma ko na sanang tatawagin si Deborah nang biglang nagsalita si Zero. “Typhoon Sula landfall today at 2:58 pm. Public storm warning signal number 2 is raised in the area. Winds of 61 km/h (38 mph) to 120 km/h (75 mph) are expected within the next 18 hours, so please be alert and stay at home.” Napaupo sa tabi ko si Deborah matapos niyang marinig ang anunsyo ni Zero. Agad din niyang kinuha ang kaniyang telepono mula sa kaniyang bulsa.

Paglabas niya, iniwan niya akong parang tinangay ng bagyo — magulo ang isip, kumakabog ang dibdib, at nakakahiya man, sobrang taas ng sexual tension. Si Wilbert Colt ay hindi basta storm. Isa siyang bagyong super typhoon. At pakiramdam ko… kakaumpisa pa lang ng impact niya sa buhay ko. ---

Tumango-tango na lang ako. "That's enough." Tipid na sabi ni Mike. Dahilan na mapunta ang tingin namin sa kaniya. Kahit hindi pa siya tumingin sa akin. Nakakatakot pa rin ang presensya niya. Ginalit ko ba siya? "Shasha, since you touch that fish. Babawasan ko na lang ang sweldo mo. Then, huwag mo na ulit gawin 'yon," kalmadong tugon niya.

' Isip-isip ni Rose. Basang-basa na dumating si Mike sa kubo. Kumunot ang noo niya ng dalhin nito ang mga bag na dala nila. "Nakausap ko ang kapitan ng bayan na 'to. Bakantd daw ang bahay sa likuran nila. Doon muna tayo. Aabutin daw ng tatlong araw bago mabalik at maayos ang daanan dahil masyadong malakas ang hangin at ulan. Delikado at baka mapahamak lang ang gagawa. Kaya do'n muna tayo sa bahay sa bakanteng bahay nila sa likod."

PAREHO silang napatingala sa makulimlim nang kalangitan. Nagsisimula na kasing magtago ang haring-araw sa kumakapal at nangingitim na mga ulap. Ayon sa forecast, it will rain within that day. At iyon ang pagkakataon na hinihintay ni Miko. "Is this really safe?" "Safe na safe," nakangiting tugon ni Miko.

“What is the meaning of this, Mike? Hindi ba’t private ang trip natin? Bakit ang daming taong nag-aabang dito, paano nila nalaman na darating ako?” Biglang kinabahan si Mike at sandaling nagpunas ng pawis. “May nag-track ng flight mo online, Sir. Akala ko iilan lang ang darating. Hindi ko inasahang ganito karami.” Humugot siya ng malalim na hininga, hindi rin niya inasahan na magiging ganito ka-intense ang reaksyon ng mga tao sa pagbalik niya ng Pilipinas. Hindi niya alam kung dapat ba siyang maging proud o mag-alala.