Umiyak Novels & Stories

wika ng matanda. Pilit na ngumiti naman si Amber. “Alam ko ho, Manang.” Ngumiti si Manang Jiji. “Ngiti ka na, hindi na kita nakikitang ngumingiti, Amber.” Napakagat ng labi si Amber saka ito yumuko, pilit tinatago ang sakit na nararamdaman. “Amber,” patuloy ni Manang Jiji, “isang uri ng fossilized resin ‘yan. Matibay, maganda, bihira. Pinaniniwalaang may healing properties. Nakakagamot, nakakakalma.”

umiiyak Halos magkanda sugat sugat na ang katawan ko dahil sa diin,gusto kong mawala lahat ng nakakadiring bagay na naiwan sa balat ko ______________________ NAALIMPUNGATAN ako dahil sa malamig na hanging tumama sa katawan ko.. unti unti akong dumilat,doon ko lang nalaman na nakatulog pala ako sa sahig..Sa sobrang bigat ng pakiramdam ko ay hindi ko na nagawang lumipat sa kama..nang lumabas ako ng banyo ay hinayaan ko ang sarili sa sahig..I just let myself slept on the floor and feel how it's coldness filled my system..

“Soup? Do you even know how to make one here in the mountains?” Ngumiti ako habang kunwaring may kayang-kaya ko, kahit hindi talaga ako sure. “Of course! Just tell me what I can use for sourness and saltiness.” Huminga siya nang malalim bago tumuro sa direksyon ng ilog. “For sourness, you can use young tamarind leaves or fruits. For saltiness, you can use luyang dilaw, medyo may maalat at earthy na lasa ‘yan na bagay na bagay sa sabaw.”

Umiiyak niya ng aniya. Hindi nila iniwan si Amara kahit na wala pa rin itong malay. Dun na rin sila natulog sa tabi ng dalaga kahit na nakaupo lamang sila. AMARA POV Nagising ako dahil hindi ko maigalaw ang pareho kong kamay para bang may mga mabibigat na nakadagan dun. Dahan dahan kong iminulat ang mga mata ko at ang una kong nakita ay ang isang kisame na mukhang pamilyar sa akin. Alam kong galing na ako dito dati. Pilit kong inalala ang nangyari sa akin kagabi at hindi ako nagkakamaling nakita ko si Ate Maia at Kuya Niko. Tumingin ako sa gilid ko at hindi ko makita kung sino itong nasa tabi ko dahil nakayuko ito ganun din sa kabila. Inilibot ko ang paningin ko sa kabuuan ng kwarto at alam

sabi niyang tila nahihiya, and at the same time ay natatawa. So siya pala talaga yung lalaki sa roof top. Kaso, bakit naman siya mahihiya? Wala naman sigurong masama kung umiyak ang isang tao lalo na sa panahon ng pagdadalamhati, 'di ba? Sa ganitong sitwasyon, mas makatutulong ang pag-iyak kaysa sa pagtawa, pag-ngiti o pagpapakitang masaya ka kahit hindi.

kumunot na ang noo ko at napahawak sa braso ni Alice. "Nothing to worry, Ma'am. The pill, or the vitamin rather, is harmless. Ascorbic acid lang naman iyan, Ma'am, at wala pa naman po yatang namamatay sa Ascorbic acid." "What?!" magkapanabay na tanong namin ni Alice. |Y_S|

Umiiyak siyang walang tunog,hinayaan niya na lumabas ang luha na hindi maampat. At ‘yon nag naabutan ni Maria,may dala na naman itong pagkain para sa kanya. Hindi siya gumalaw kahit pa umupo ito at inilagay ang ulo niya sa kandungan nito. Hinaplos ni Maria ang ulo niya,kinakausap siya nito pero wala siyang naririnig.

"Ang taas ng lagnat niya." Ani Myrna na ngayon ay may hawak na kay Zebby. Ramdam niya ang init ng katawan nito at pakiramdam niya ay napapaso siya sa sobrang init nito. Lumabas si Yuki mula sa kusina dala ang isang tabo ng tubig na may suka. "I don't know if this works. But my mother used to wipe us with water and vinegar." Pagpapaliwanag ni Yuki ng maasiman si Myrna sa dala dala nito.

Umuuusok pa ang sabaw. Bongga kasi malalaki ang hiwa ng baka. May mais, repolyo, pechay, patatas, at bone marrow na halos matunaw na sa sobrang lambot. Napangiti ako habang nakaupo sa harap ng lamesa. “Wow, Ivy, totoo bang ikaw ang nagluto nito?”

umiiyak na bulalas ni Zamara, halos mabasag ang boses sa paghikbi. May dala si Mia na maliit na bag na puno ng gamit panglinis at gamot. Lumapit siya sa likod ni Zamara, maingat na tinitingnan ang sugat. “Ano na naman ang ginawa mo, Zamara…” malungkot na sabi ni Mia habang pinupunasan ang mga sugat. “Galit na galit si Master, nung umalis ka kasama yung…”