Unfairness Quotes Novels & Stories

Nakatingin pa rin siya. Diretso at parang wala siyang balak umiwas. “Sir…” mahina kong sabi. “What?” Napahinga ako nang malalim. “…Ang unfair niyo.” Bahagyang tumaas ang kilay niya. “Why?” Napairap ako, pero hindi ko mapigilan yung ngiti ko. “Kayo pwede magsabi ng ganun… tapos kayo, kahit mukhang pagod, gwapo pa rin tignan.”

Kailangan kong iiyak lahat para lumuwang man lang ang paninikip ng dibdib ko. Ano ba ang naging kasalanan ko para magkaganito ang buhay ko? I know this is my fault, I let him hurt my feelings. God, wala naman sana akong ibang hiniling, kundi ang makasama s'ya ngayon sa espesyal na araw ko. 'Yon lang naman sana. Napakasapat na para sa akin 'yon. Why you're so unfair to me God? Why do I need to feel this damn pain? Bakit ako na lang lagi? Sila na naman oh, tama na ako. Quotang-quota na ako.

Hindi niya naman mapigilan ang mapaisip. Minsan talaga, napaka-unfair ng mundo. Bakit ba hindi pa nagpantay-pantay ang mga tao. May mga mayayaman, may mga mahihirap. Hyasss! Hindi balance ang mundo at ang swerte ng mga taong ipinanganak na mayaman “Halika na sa kotse ni Sir! Baka hinihintay na tayo.” Nakangiting pagyayaya ni Mona sa kanya kaya kaagad na din siyang tumango

"Simula nung nakita kita sa burol, napatawad na kita.Ganoon ko nasukat kung gaano kita kamahal." "Matapos mong malaman na iniwan kita,na tinakasan kita, bakit nagagawa mo pa rin akong mahalin?" "Because you're just the only person who thought me what true love is." "Niloko nila akong lahat.Niloko tayo ng mga taong nakapaligid sa atin." "Life is just unfair."Nasa ganoong kaming sitwasyon nang lumapit siya sa akin.

sagot ko dito. “Pwede mo naman ipaliwanag pa sakin lahat. Pero mas pinili mo padin na iwan na lang ako dito na maraming tanong. Ang unfair unfair mo, i can listen naman basta sabihin mo lahat sakin. ” sagot nito lalo itong humikbi na.

"Iniisip ko lang kasi..." "Hmm? Ano 'yun?" "...ang unfair." Napakurap-kurap siya, halatang naguluhan sa naging takbo ng utak ko. "Excuse me? Anong unfair?" "Ang unfair mo." "Bakit naman ako naging unfair ngayon? Kakapahiram ko lang sa'yo ng jacket, ah?" tawang-tawa niyang depensa. "Kasi naman... masyado kang green flag."

Laking tuwa ko nang dumating siya sa piling ko dahil may karamay ako sa hirap at kaginhawaan. “Mommy, can I request?” Tumango naman ako. “Huwag kang mapapagod na mabuhay. Maraming nagmamahal sa `yo. Hindi mo lang nakikita ang iba, sapagkat patago itong ginagawa. Ayon pa nga kay Albert Einstein, 'Life is just like a bicycle, to keep it balance, you need to keep on moving forward'.” Napangiti na lamang ako dahil sa mga ginamit niyang quotes mula sa mga tanyag na mga nilalang.

Napaka-unfair naman. “Ibang klase rin talaga ang kapal ng mukha mong lalaki ka. At in fairness sa’yo, kung makapagsalita ka para kang walang ginawang masama. Parang ikaw ang biktima,” ang sarkastiko kong sagot saka siya tinitigan muli ng masama.

God! "You're thinking something naughty, aren't you?" kunot noong tanong niya. Napatingin lang ako sa mukha niya. Grabe! Habang nakikita ko siya, hindi talaga nawawala sa isipan ko ang unfairness ng mundo.

sabi niya kaya napalunok ako at napatango na lang. Wala akong masabi sa mga tanong ni Marie. “Ang unfair ng mundo. Ang isang buwan na pinaghihirapan natin ay siguradong barya lang nila. Kaya kuntento na akong maging matandang dalaga. O kung mag-aasawa man ako ay sisiguraduhin ko na magkapareho ang estado namin para alam namin ang nararamdaman ng isa’t-isa.”