Unfairness Quotes Novels & Stories

Mas maigi pang mapag isa. Ang unfair masyado ng mundo. Minsan nalang ako ulit mafall bakit sa taong may iba pang gusto. The way he smiled and laughed. Hindi ko iyon nararanasan kapag ako ang kasama niya. Sino ba kasi si Eunice sa buhay niya? Akala ko ba ako lang ang hinayaan niyang makapasok? Napaka unfair.. Ako, siya lang ang gusto. Tapos siya ang dami. Grabe! Ayoko maging options. Walang taong gusto maging pampalipas oras o panakip butas at mas lalong maging options.

“Hindi ko kinakalimutan.” “Then bakit ganito?” Masakit ang tanong, dahil hindi lang siya ang tinatanong ko. Pati sarili ko. Dahan-dahan siyang lumapit, pero huminto pa rin sa ligtas na distansya. “Hindi ko alam kung paano pigilan ang isang bagay na hindi ko naman sinadyang simulan.” Napatingin ako sa kanya. Ang unfair niya. Ang unfair ng mundo.

Why does life seem to be unfair? Why can't we be happy for so long? Why do we need to suffer just to have the one that we are aiming for? Why do we need to get hurt? Why do we need to sacrifice just to have a glimpse of our happiness? Life isn't unfair to us because, in fact, we are the ones who decide for ourselves. Tayo ang pumipili kung paano natin papagulungin ang buhay natin, it was just that sometimes we made decisions that affected our life’s process.

Good people who dreamed nothing but doing good things? Akala ko'y magtutuloy-tuloy na ang mga magagandang pangyayari sa buhay ko, ngunit parang pinatikim lang pala ako. Parang pinaamoy lang at agad na kinuha. Ang unfair. Napaka-unfair.

Napalunok ako. “Hindi ko alam…” “Then listen.” Humigpit ang hawak niya sa kamay ko. “Hindi ako aalis.” Tumigil ang mundo ko. “At hindi kita iiwan.” Halos hindi na ako makahinga. “Kahit anong mangyari.” At sa sandaling iyon— wala na akong dahilan para umatras. “Ang unfair mo,” bulong ko. “Bakit?” tanong niya.

Hindi niya kayang hayaan na akuin nito ang responsibilidad na hindi naman talaga nito pasanin, lalo na kung magiging paksa lamang sila ng tsismis at pagdududa ng iba. Ngunit ngumiti si Felix, at sa kabila ng lahat ay nanatiling buo ang kanyang loob. “What’s fair or unfair? In life, do what you like. Hindi ko iniisip ang sasabihin ng iba. Kung masyado akong magpapadala sa opinyon ng tao, paano ako mabubuhay? Don’t worry about me. Sa totoo lang, parang ako pa ang nakinabang.”

Baka saka pa nila ako maging favorite kung mawawala ako dito sa bahay. They are so really unfair.

Nakakainis talaga minsan. Nakakainis kung gaano siya kagaling pakalmahin ako. Isang tingin lang. Ilang salita lang. At parang biglang gumagaan ang lahat. "Ang unfair mo talaga." nakangusong saad ko. Napakunot-noo siya. "Why?" Napasimangot ako. "Bakit parang ako lang ang stressed? Bakit parang ikaw wala man lang kaba na nadarama?"

“T…teka lang, ang unfair naman no’n. Nakikiusap ka sa’kin na tigilan ko na ang nararamdaman kong ‘to pero no’ng ako ang nakiusap sa’yong mahalin mo rin ako o kahit pahalagahan man lang ay nagbingibingihan ka. Ano sa tingin mo ang gagawin ko ngayon?” Gano’n ba kaunfair ang mundo? Bakit ba tayo nagkakagusto sa taong imposibleng magustuhan rin tayo pabalik? Ayos lang naman e. Ayos lang na magtangatangahan ako; ayos lang na magmukha akong aso niyang sunod ng sunod sakaniya, pero ‘yong ipagtatabuyan niya ako? Hindi ayos ‘yon! “Don’t be selfish, Soo…”

Ni hindi ko nga naipresenta ang sarili ko sa kanila kaya't hindi ko talaga kayang tanggapin ito kahit gaano pa man katempting dahil kapag naiisip kong nakuha ko ito ng walang kahirap-hirap ay parang naaapakan ang dignidad ko. "I'm really glad about it but I can't accept the job cause it is not just right, sorry, bye." hindi ko na hinintay pa ang sagot niya at agad na ibinaba ang tawag. Imagine if I'm one of those applicants who waited for my turn for God knows how many minutes or hours just to hear that someone else who didn't even went to the job interview got hired for it? It was just not fair. I smile sadly at myself. Yes I've been dying to work for them but I have to do what's fair. Fair