روايات وقصص ضمن Unique Motto In Life As A Student

That I should feel it first, smell the scent of it and experience what it is before I can offer it to everyone. Now I understand why all those things happened to me, because I was lacking so many things. I lack love for myself. I don't value myself. I don't trust myself. "Sige na umuwi na kayo." Sabi ko sa mga studyante ko. Sila ang last subject ko for today. They are graduating students. Mga batang punong-puno ng pangarap. Mga batang puno ng potensyal. "Patuloy mo po muna Miss. Last subject ka na po namin eh."

She grinned. “College life is fun, Courtney…” I said, and I mean it. I recall those days I entered college to meet Ice. Iyon lang ang time na naging estudyante ako. Nakakatawa na hindi ako nagdaan sa elementarya at sekondarya pero nakapag-experience ako maging college student. Perks of being raised in Incognito. Marami kaming alam at kahit hindi kami nag-aral kung saang school ay may diploma kami at school records na kayang ipresenta any time.

I gripped the key in my palm before leaving it inside the locker just like what they instructed as to. Wala pa man ang graduation ay pansin kong may mga umiiyak ng mga estudyante. Some are playing and running around, making their last days memorable while some are doing a group hug. Napangiti naman ako. I don't have any friends here. Magkaibang magkaiba kami ni Sol. They only see me as a competition. Si Sol lang naman ang kaibigan ko dito. I'm silently praying that I'll have at least one friend on the university I enrolled in.

Muli bang mauulit ang nakaraan? “Bumalik ka na sa Canada.” Please, bumalik ka na at huwag nang guluhin ang buhay ko. “I’m a freshman student taking business management. At nakapag-decide na ako, I want to stay here Kenan. Gusto kong makasama kayo.” Ano?! So, pa’no ang buhay niya sa Canada? Ang pag-aaral niya ng law ro’n? Ipagpapalit niya ‘yung lahat para lang bwesitin ako?! ***<[°o°]>***

"Come on dude, what are friends are for?" "Yeah!" Segunda ni Jude. "Have you forgotten our motto in life? Sabay-sabay na napatingin kami sa gawi ni Jude. Ngumiti naman ito na parang sa paraang iyon ay maipaalala niya sa amin ang bagay na iyon. "One for all, all for one?" Banggit nito sa motto namin. Mayamaya ay nagkaisang naglahad ng mga palad sa gitna ng pabilog na ayos at sabay-sabay na isinigaw ang salitang iyon.

Our class salutatorian is Rico kaya isa siya sa nagbigay ng speech. Hanggang sa kinanta na namin ang aming graduation song entitled “A Million Dreams”. I closed my eyes and felt the success I had right now. I can’t believe I did it. I am done with my studies, finally. This is just my first step to start my own journey in life. Ang tunay na buhay ay naghihintay sa akin pagkatapos ng araw na to. Kailangan ko pang ipasa ang board exam pero gusto ko ng mag-trabaho agad. I am confident that I can pass the board exam while I am working. I just have to be diligent and manage my time properly. I need to have my own earnings. Hindi pa ubos ang savings ni Lola para sa akin dahil scholar naman ako at b

Tsaka sa lahat ng pagkakataon, bakit ngayon niya lang ako kinausap? Baka mamaya, siya ‘yung tipong tao na may ugaling “near your enemy.” na kapag may nalaman sa akin, ipapasa sa kaibigan niya para gamitin panglaban sa akin. Nakakatakot na makipag-kaibigan kung tutuusin lang. Hindi naman ako makalipat ng school dahil scholar na ako rito. Tsaka maganda rin talaga ang facility, mas pipiliin ko na rin ‘yung high education para sa future ko nang makabawi naman ako sa ate ko. Tiis tiis na lang muna ako sa mga kontrabida sa buhay ko.

Parang hanggang ngayon, sariwa pa rin ang sakit. Magkaiba talaga sila ng mundo noon pa man. Si Nathaniel—matalino, tahimik, halos sambahin sa campus dahil top student at galing sa prestigious na kurso. Samantalang siya, isang art student na halos pasang-awa lang nakapasok sa university dahil sa expanded enrollment. At kahit ngayon, ganoon pa rin.

Napangiti ako nang maalala ang buhay ko sa kolehiyo. Marami ang nagtatanong kung bakit hindi raw ako honor student. Kung alam lang nila. May photographic memory ako. Isang beses ko lang basahin ang isang pahina, kabisado ko na agad. Pati kuwit. Pati tuldok. Pati kung saang bahagi ng pahina nakasulat ang isang salita. Ngunit hindi ko ginamit iyon. Hindi ko kailanman ginustong maging sentro ng atensyon.

Reality hits me. Akala ko mahirap na ang buhay estudyante, mas mahirap pala talaga ang buhay kapag nasa labas na ng paaralan. Hindi na pwedeng laruin ang buhay. Marcus University became a part of my life, and a lot of things happened in that place. Nakilala ko si Professor Sybill; lalo na si Ismael. But they are now gone. Mabuti na lang at naiwan sa akin si Savannah.